II SA/Po 462/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...), Prezydent Miasta P., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku "A" S.A. z siedzibą w W., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla legalizacji konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego typu "cityscroll" o planszy widokowej 4 x 2,9 m na betonowym elemencie stabilizującym nietrwale związanym z gruntem, przewidzianej do realizacji na działce nr (...), arkusz (...), obręb P., na (...) w P. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji złożyła w dniu (...) lipca 2012 r. "A" S.A. z siedzibą w W. W ramach prowadzonego postępowania do organu wpłynęło pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) lipca 2012 r., w którym nie wyrażono zgody na zalegalizowanie przedmiotowego obiekty budowlanego z uwagi na jego położenie na trenie objętym szczególna ochroną konserwatorską na podstawie wpisu do rejestru zabytków strefy urbanistyczno – architektonicznej centrum miasta Poznania (decyzja nr (...) z dnia (...) stycznia 1985 r.). Zlokalizowanie przedmiotowego nośnika wprowadziłoby chaos przestrzenno – wizualny oraz przyczyniłoby się do obniżenia walorów urbanistycznych zabytkowego zespołu urbanistyczno – architektonicznego, a więc zabytku, w rozumieniu art. 3 ust. 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Dodatkowo umieszczenie wielkoformatowego nośnika reklamowego jest sprzeczne z zasadami polityki konserwatorskiej oraz z międzynarodowymi standardami ochrony zabytkowego charakteru miasta. Negatywną opinię na temat lokalizacji przedmiotowego obiektu wyraził też Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z dnia (...) lipca 2012 r., gdzie wskazano, że z uwagi na rosnące w pasie drogowym drzewa (vis a vis "B"), które w miarę wzrostu będą zasłaniały reklamy, istnieje duże prawdopodobieństwo niszczenia (przycinania) koron drzew przez firmy dzierżawiące powierzchnie reklamową. Sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmująca obszar o promieniu 126 m od granic tereny objętego wnioskiem, wskazała, że na terenie analizowanym znajdują się działki, na których zlokalizowane są inne nośniki reklamowe: ul. (...) – (...) (tablice reklamowe na ogrodzeniu); ul. (...) (tablica reklamowa na ścianie kamienicy mieszkalnej); ul. (...) (reklama na elewacji budynku); ul. (...) (reklama na ścianie budynku); (...) (teren inwestycji – inne reklamy na nośnikach wolnostojących oraz na ogrodzeniu). Jak wyjaśniono, obszar objęty analizą stanowi przede wszystkim śródmiejską zabudowę kwartałową, a znajdujące się w nim budynku tworzą zwartą zabudowę pierzejową. Występują tam również inne elementy zagospodarowania terenu – zieleńce, pomniki, place, reklamy i tablice informacyjne. Na obszarze poza terenem objętym wnioskiem brak jest nośników reklamowych, występujących jako wolnostojące obiekty budowlane. Tym samym, w ocenie organu I instancji, inwestycja jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie kontynuacji istniejącego ładu przestrzennego. W dalszej części uzasadniania Prezydent wskazał, że z uwagi na treść negatywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz Zarządu Dróg Miejskich uznać należało, że wnioskowana inwestycja nie spełnia również warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie spełnia ona wymogów określonych w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Dodatkowo organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do uzgodnienia decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) września 2012 r. o umorzeniu postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła "A" S. A. reprezentowana przez radcę prawnego G. F. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe uznanie, że charakter występującej zabudowy – zabudowa usługowo – biurowa, nie pozwala na realizację nośnika reklamowego. Wskazano również, że fakt wpisania do rejestru zabytków strefy urbanistyczno – architektonicznej nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej posadowienie na niej reklam. Dodatkowo w odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 106 § 1 K.p.a. polegający na braku dokonania przez Prezydenta samodzielne oceny, czy inwestycja jest zgodna z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Jak podniesiono, w przedmiotowej sprawie organem uzgadniającym był Miejski Konserwator Zabytków działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. Decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazano, że wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej wskazują, że planowana inwestycja nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu występującego na terenie analizowanym. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" S. A. reprezentowana przez radcę prawnego G. F. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 107 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące wadliwego uznania, że inwestycja nie spełnia warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podnosząc dodatkowo, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się liczne nośniki reklamowe, o wymiarach zbliżonych do nośnika skarżącej, a proponowaną lokalizację nośnika reklamowego da się zharmonizować, z istniejącą zabudową. Podtrzymano również zarzuty dotyczące błędnej interpretacji faktu wpisu do rejestru zabytków strefy urbanistyczno – architektonicznej, wyjaśniając, że wpis powyższy nie wyklucza możliwości posadowienia reklam oraz podniesiono, że w przedmiotowej sprawie organ powinien we własnym zakresie dokonać ustalenia, czy inwestycja jest zgodna z ustawą o ochronie zabytków. W treści skargi wskazano ponadto, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dopuszczając się tym samym naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 05 sierpnia 2013 r. "A" S.A. uzupełniła skargę wskazując, że decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie zawierała analizy, na którą składa się część opisowa i graficzna, a więc była sprzeczna z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Ponadto do decyzji nie załączono mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o której mowa w art. 54 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W piśmie wyjaśniono również, że w identycznej sprawie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...)czerwca 2013 r. uchyliło decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla legalizacji konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego typu "cityscroll" o planszy widokowej 4 x 2,9 m na betonowym elemencie stabilizującym nietrwale związanym z gruntem, przewidzianej do realizacji na działce nr (...), arkusz (...), obręb P., na (...) w P. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, położona jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do istniejących, określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi "ładu przestrzennego" musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). W ocenie organu I oraz II instancji, przeprowadzone postępowanie administracyjne, w ramach którego sporządzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie dawało podstaw do wydanie decyzji o warunkach zabudowy, o jaką wnioskował inwestor. Stanowisko powyższe uznać należało za prawidłowe. Sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu spełniała warunki, o jakich mowa w § 3 ust. 2 powołanego powyżej rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice obszaru analizowanego, wyznaczone na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obejmowały obszar trzykrotnej szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obejmując obszar o promieniu 126 m, a więc obszar zgodny z powołanym powyżej przepisem rozporządzenia. W części opisowej analizy wyjaśniono, że na obszarze powyższym znajdują się działki, na których zlokalizowane są inne nośniki reklamowe: ul. (...) – (...) (tablice reklamowe na ogrodzeniu); ul. (...) (tablica reklamowa na ścianie kamienicy mieszkalnej); ul. (...) (reklama na elewacji budynku); ul. (...) (reklama na ścianie budynku); pl. (...) (teren inwestycji – inne reklamy na nośnikach wolnostojących oraz na ogrodzeniu), jednakże obszar analizowany stanowi przede wszystkim śródmiejską zabudowę kwartałową, a znajdujące się w nim budynku tworzą zwartą zabudowę pierzejową. Występują tam również inne elementy zagospodarowania terenu – zieleńce, pomniki, place, reklamy i tablice informacyjne. Na obszarze tym brak jest jednak poza terenem działki objętej wnioskiem nośników reklamowych, występujących jako wolnostojące obiekty budowlane. Innymi słowy, wyniki analizy jasno wskazują, że na obszarze analizowanym, poza nieruchomością, na której ma być zrealizowana inwestycja, nie występuje zabudowa w postaci nośnika reklamowego na betonowym elemencie stabilizującym nietrwale związanym z gruntem. Tym samym, jak zasadnie uznały organy administracji publicznej, planowana inwestycja nie spełnia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż brak jest co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W toku prowadzonego postępowania skarżąca kwestionowała powyższe stanowisko wyjaśniając, że charakter zabudowy występującej na terenie analizowanym, a więc zabudowa usługowo – biurowa, na którą składa się m.in. budynek apartamentowo – biurowy, budynek wykorzystywany przez bank oraz wolnostojące nośniki reklamowe, umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Sąd podkreśla jednak, że jak powyżej wskazano, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym analiza urbanistyczna wskazują, że na terenie analizowanym, poza nieruchomością, na której ma zostać zrealizowana inwestycja, nie występuje zabudowa w postaci nośnika reklamowego na betonowym elemencie stabilizującym nietrwale związanym z gruntem. Nie można więc uznać, aby istniała sprzeczność pomiędzy wynikami analizy, gdzie szczegółowo opisano występującą na teranie analizowanym zabudowę, a wnioskami, jakie na jej podstawie zostały wyciągnięte przez organy administracji publicznej. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga, aby planowana inwestycja wykazywała podobieństwo (była kontynuacją) w stosunku do zabudowy istniejącej na co najmniej jednej z sąsiadujących przy tej samej drodze publicznej działek. Choć pod pojęciem "działki sąsiedniej", o którym mowa w powołanym powyżej przepisie nie należy rozumieć wyłącznie działki bezpośrednio przylegającej do działki, na której ma powstać planowana inwestycja, gdyż pojęcie to oznacza nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1360/10, Baza NSA), to jednak nie ulega wątpliwości Sądu, że podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może być sposób zabudowy nieruchomości objętej wnioskiem. Przepis art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wskazuje na konieczność porównania planowanej inwestycji z działkami sąsiadującymi, co powoduje, że nie można mówić o kontynuacji istniejącej zabudowy, w sytuacji, gdy jedyną działką zabudowaną w sposób, o jaki wnioskuje inwestor, jest działka objęta inwestycją. Zdaniem Sądu fakt, że na działce objętej wnioskiem znajdują się już słupy z banerami reklamowymi nie może przesądzać o fakcie spełniania przesłanek, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak jest bowiem podstaw do uznania, aby sposób zabudowy nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana inwestycja, przesądzał o sposobie zabudowy występującej na analizowanym terenie. Jest to o tyle istotne, że jak wynika ze sporządzonej analizy, a w szczególności jej części opisowej, na terenie analizowanym nie występującą skupiska reklam, zbliżone do skupiska występującego na nieruchomości objętej wnioskiem, obejmujące również reklamy na słupach betonowych. Przyjęcie twierdzenia skarżącej, że fakt zabudowy nośnikiem reklamowym nieruchomości objętej wnioskiem, powoduje, że możliwe jest wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy prowadziłby do absurdalnego wniosku, że skoro na działce objętej wnioskiem znajduje się już słup reklamowy, to możliwe jest zabudowanie jej dowolną ilością słupów, gdyż będzie stanowiło to kontynuację zabudowy występującej na danym terenie. Stąd też uznać należało, że organy administracji publicznej miały rację odmawiając wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na to, że wnioskowana zabudowa nie stanowi kontynuacji form zabudowy występujących na działce (działkach) sąsiednich. Za nietrafny uznać należało również zarzut naruszenia art. 106 K.p.a. polegający na braku dokonania przez Prezydenta samodzielne oceny, czy inwestycja jest zgodna z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Sąd zwraca uwagę, że postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) września 2012 r. umorzono postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji. Podkreślenia wymaga, że fakt odwołanie się w treści decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy do wcześniejszej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków (pismo z dnia (...) lipca 2012 r.), gdzie wskazano, że planowana inwestycja godzi w walory zabytkowe i historyczne obszaru objętego ochroną zabytków, nie stanowiło naruszenia art. 106 K.p.a., gdyż pismo to nie może zostać uznane za uzgodnienie w rozumieniu powołanego powyżej przepisu. Przytoczona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji ocena służb konserwatorskich, co do możliwości posadowienia nośnika reklamowego na danym terenie jest elementem stanowiska organu wydającego decyzję. Mieć bowiem należy na względzie, że na podstawie art. 96 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wojewoda na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, gminom i powiatom, a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa. Na mocy porozumienia z dnia (...) listopada 2003 r. zawartego pomiędzy Wojewodą a Prezydentem Miasta P. sprawy z zakresu właściwości Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na terenie Miasta P. wykonuje Miejski Konserwator Zabytków, działający na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta P. (§ 4 ust. 1 porozumienia). Oznacza to, że Miejski Konserwator Zabytków znajduje się bezpośrednio w strukturze organizacyjnej podległej Prezydentowi Miasta, a więc organu wydającego decyzją o warunkach zabudowy. W powyższym świetle argumenty podniesione w piśmie z dnia (...) lipca 2012 r., dotyczące naruszenia przez planowaną inwestycję walorów zabytkowych i historycznych obszaru objętego ochroną zabytków uznać należało, za dodatkowe okoliczności świadczące o tym, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji zabudowy i cech terenu występującego na analizowanym terenie. Sąd podkreśla, że niewątpliwie, zgodnie z art. 4 pkt. 6 oraz art. 19 ust. 1a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, okoliczności powyższe powinny zostać uwzględnione w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Podobnie za nietrafne uznać należało zarzuty dotyczące naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego oraz art. 54 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd wyjaśnia, że przepisy powyższe mają zastosowanie jedynie w przypadku, w którym organ administracji publicznej ustala warunki dla nowej inwestycji, a więc wydaje decyzję pozytywną. Wskazuje na to wprost redakcja omawianych przepisów, zgodnie z którą, wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 powołanej powyżej rozporządzenia), a w samej decyzji o warunkach zabudowy określa się linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 52 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Konsekwentnie przepisy powyższe nie mają zastosowania w przypadku odmowy ustalenia warunków zabudowy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Przeprowadzone postępowanie administracyjne, a w szczególności sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje, że planowana inwestycja nie spełnia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.