IV SA/Po 67/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. [...] na posiedzeniu niejawnym wniosku Towarzystwa [...] sp. z o.o. w [...] o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r. co do zwrotu kosztów w sprawie ze skargi Towarzystwa [...] sp. z o.o. w [...] przeciwko Staroście [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Po 1/08 p o s t a n a w i a uzupełnić postanowienie w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznacza jako pkt 1 i dodaje pkt 2 w brzmieniu: "zwrócić Towarzystwu [...] sp. z o.o. w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem bezpodstawnie uiszczonego wpisu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu". Dnia [...] września 2013 r. Towarzystwo [...] sp. z o.o. w [...] (dalej jako Spółka, Skarżący) wniosło skargę na niewykonanie przez Starostę Powiatowego w [...] (dalej jako Starosta) prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: 1. z dnia 19 lutego 2008r. wydanego w sprawie o sygn. II SA/Po 1/08, 2. z dnia 12 kwietnia 2011r., wydanego w sprawie o sygn. II SA/Po 33/11. Sprawy zostały rozdzielone. Skarga na niewykonanie przez Starostę prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008r. wydanego w sprawie o sygn. II SA/Po 1/08 była prowadzona pod sygn. IV SA/Po 1002/13, .a skarga na niewykonanie wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie II SA/Po 33/11 była prowadzona pod sygn. IV SA/Po 1003/13. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie IV SA/Po 1002/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wymierzył organowi Skarbowi Państwa – Staroście grzywnę w wysokości 4000 zł, stwierdził, że przewlekłe postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądził od organu Starosty na rzecz Skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Rozpoznając skargę kasacyjną Starosty, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie I OSK 804/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2014r., w sprawie IVSA/Po 1002/13 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podał, że z analizy akt spraw o sygn. IV SA/Po 1003/13, które są znane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu oraz IV SA/Po 1002/13, jednoznacznie wynika, że w rozpatrywanej sprawie w dniu 16 września 2013 r. wniesiona została przez Spółkę jedna skarga na niewykonanie przez Starostę prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 1/08 oraz II SA/Po 33/11) i dotyczyła całego postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2003 r. skierowanego do Starosty. W takim zakresie, czyli całościowo, zdaniem NSA, winna ona zostać rozpatrzona przez Sąd I instancji w jednym postępowaniu sądowym. W ocenie NSA brak było podstaw do rozdzielenia tej sprawy na dwa oddzielne postępowania sądowe i wymierzania odrębnie grzywny w każdym z nich. NSA uchylił wyrok w całości, również w zakresie orzeczenia o kosztach. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 67/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte pod sygn. akt IV SA/Po 1002/13. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego, k. 171) Spółka wniosła o uzupełnienie "wyroku" poprzez zasądzenie na rzecz Spółki kosztów sądowych w kwocie 100 zł poniesionych przez Spółkę w postaci wpisu sądowego lub poprzez zwrócenie tej kwoty Skarżącej z kasy WSA w Poznaniu. Nadto wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu wraz z uzasadnieniem. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku wniosła o potraktowanie tego wniosku jako zażalenia w przedmiocie kosztów. Uzasadniając napisała, że skoro wniosła do sądu jedną skargę, która nie powinna być rozdzielona na dwie odrębne skargi, to była zobowiązana do wniesienia tylko jednej opłaty sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.), a orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów ( § 3 art. 157). Zgodnie z dyspozycją art. 166 p.p.s.a. powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do postanowień. Wniosek Spółki został wniesiony w terminie. W realiach niniejszej sprawy wniosek uznać należało za zasady. Sąd wydając postanowienie kończące niniejsze postępowanie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sentencji postanowienia nie zawarł rozstrzygnięcia o kosztach uzasadniając to w uzasadnieniu. Sąd wskazał, że nie ma podstaw do orzekania o kosztach, gdyż zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie ma w przepisach p.p.s.a regulacji umożliwiającej zwrot uiszczonego wpisu sądowego w sprawie umorzonej na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd podziela stanowisko, że skoro skarga Spółki nie powinna zostać rozdzielona na dwie odrębne skargi, o czym przesądził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., w sprawie I OSK 804/14, to od skargi należny był jeden wpis. Który został pobrany w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1003/13 (k. 41 akt IV SA/Po 1003/13). Wpis w przedmiotowej sprawie należy nie był zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. a contrario. Skoro wpis nie był należny a został pobrany to nawet z uwagi na brak przepisu umożliwiającego zwrot winien być zwrócony w całości per analogiam tak jak od pisma odrzuconego lub cofniętego (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. . Tym samym podlegała zwrotowi zgodnie z art. 230 p.p.s.a. a contrario. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 157 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.