IV SA/Po 696/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 05 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. T. i H. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę W dniu [...] lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga H. i A. T. (zwanych dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwane dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] (zwanego dalej: Burmistrz) z dnia [...] września 2017 r., [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] Burmistrza z dnia [...] listopada 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania, na działce nr ewid. [...] obręb [...], gm. [...] (zwaną dalej: decyzja środowiskowa). Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. działający w imieniu skarżących T. D. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją środowiskową. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący, będący stronami postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej na stałe przebywają we Włoszech, natomiast korespondencja urzędowa była kierowana na adres: [...]. Pełnomocnik strony skarżącej wywodził, że skarżący są właścicielami wspomnianej nieruchomości, jednakże nie stanowi ona ich adresu zamieszkania, a odbioru pism urzędowych dokonywała osoba trzecia, niebędąca pełnomocnikiem w sprawie. W związku z tym decyzja administracyjna została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, co oznacza, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, że strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu. Ponadto poinformowano, że o wydanej decyzji środowiskowej skarżący dowiedzieli się dnia [...] lipca 2017 r. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Burmistrz odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją środowiskową. W ocenie organu korespondencja kierowana do stron postępowania – skarżących, była odbierana przez ustanowionego wówczas pełnomocnika - R. H., na dowód czego Burmistrz powołała znajdujące się w posiadaniu organu pełnomocnictwo z dnia [...] września 2009 r. oraz znajdujące się w aktach sprawy dowody potwierdzeń odbioru przez R. H. korespondencji kierowanej na skarżących, na których znajduje się adnotacja "pełnomocnik". Zdaniem organu korespondencja w sprawie była skutecznie doręczana wnioskującym i w związku brak było podstaw do wznowienia postępowania. Pismem z dnia [...] października 2017 r. na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie złożyli skarżący zarzucając Burmistrzowi, że uznał, iż korespondencja w sprawie kierowana była do ówczesnego pełnomocnika, tj. G. H., podczas gdy w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa dla tej osoby. Ponadto Skarżący zarzucili, że na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji nie widnieje adnotacja, iż odebrała ją inna osoba przewidziana w art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, sama zaś korespondencja w sprawie, a w szczególności decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. nie została przekazana skarżącym przez osobę, której ją przekazywano. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powołał się na art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej: Kpa) oraz art. 145a , 145b tej ustawy. Organ wskazał również na art. 148 § 1 i 2 Kpa w zakresie terminu podkreślając, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazano także, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W oparci o powyższe przepisy organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący nie dochowali miesięcznego terminu od dnia dowiedzenia się o wydanej decyzji na wniesienie żądania wznowienia postępowania, co wynikało ze skutecznego doręczenia pism procesowych w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza w sprawie środowiskowej. Na mocy pełnomocnictwa udzielonego w formie aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr rep. [...], pełnomocnikiem A. T. w okresie prowadzonego postępowania przez organ I instancji był R. G. H.. Z treści wspomnianego pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik był upoważniony m.in. do występowania w imieniu mocodawcy i składania oświadczeń przed władzami, organami administracji państwowej i samorządowej dotyczących wyłącznie w sprawach związanych z funkcjonowaniem gospodarstwa i niezbędnych do prawidłowego wykonania pełnomocnictwa. W ocenie organu zatem zakres udzielonego pełnomocnictwa upoważniał do składania oświadczeń woli i wykonywania uprawnień procesowych A. T., jako strony postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji nie można uznać, że A. T. został pominięty jako strona w prowadzonym przez Burmistrza postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją środowiskową. Tym samym, uwagi na fakt odbioru decyzji środowiskowej przez pełnomocnika A. T. dnia [...] listopada 2014 r., przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania nie został dochowany termin, o którym mowa w art. 148 Kpa Jednocześnie stwierdzono, że w przypadku H. T., doręczenie pism procesowych, w tym decyzji środowiskowej także było skuteczne na gruncie obowiązujących norm prawa administracyjnego. W tym miejscu powołano się na art. 61 § 4 Kpa i wywodzono, że pisma kierowane do H. T. wysyłane były na adres: [...], [...]. Organ wskazał, że mając na względzie stanowisko Burmistrza wyrażone pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. organ wyznaczając krąg stron postępowania w celu zawiadomienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia posłużył się wypisem z ewidencji gruntów, udostępnionym przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geograficznej i Kartograficznej w [...]. Z rzeczonego dokumentu wynikało, że właścicielami działki o nr ewid.[...] położonej w obrębie [...], gmina [...] byli A. T. i H. T., zamieszkali: [...], [...]. Kolejno organ wywodził, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 42 § 1 Kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jednocześnie mając na względzie art. 43 ustawy Kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W ocenie organ ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzonym przez Burmistrza pisma kierowane do Pani H. T. były odbierane przez Pana R. H. (na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism Burmistrza Miasta i Gminy [...] widnieje podpis "R. H. - pełnomocnik", bądź "H. R."). Zdaniem organu z akt sprawy wynika zatem jednoznacznie, że wspomniana osoba w trakcie prowadzonego postępowania stale przebywała pod adresem zameldowania H. T., a także, że jako ustanowiony pełnomocnik małżonka - A. T., a zarazem współwłaściciela nieruchomości stanowiącej dz. nr [...] w [...] - nie był on osobą obcą dla H. T.. Z faktu odebrania korespondencji urzędowej przez R. H. należy więc, według organu, wywodzić, że podjął się on doręczenia pism H. T.. Podkreślono także, że to strona postępowania powinna wykazać, że doręczenie pisma nie było możliwe na skutek zaistnienia wyjątkowych okoliczności. W ocenie organu należy zatem domniemywać, że pisma urzędowe Burmistrza, w szczególności decyzja środowiskowa, kierowane do H. T. w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym zostały doręczone w sposób zastępczy, zgodnie z normą prawną określoną w art. 43 Kpa. W ramach postępowania wznowieniowego oznacza to, że wnioskodawcy, którzy domagają się wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego nie dochowali terminu wynikającego z art. 148 ustawy Kpa. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego zostało złożone do akt przedmiotowej sprawy na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, co potwierdził także Burmistrz w piśmie [...] stycznia 2018 r. informując, że organ prowadzący posiadał informację o udzielonym R. H. pełnomocnictwie. Umocowana osoba była upoważniona do odbioru korespondencji urzędowej w toczącym się postępowaniu jako pełnomocnik A. T. oraz pism adresowanych do H. T. jako dorosły domownik w rozumieniu art. 43 ustawy Kpa, który podjął się ich doręczenia. Jednocześnie dla skutków procesowych wprowadzonym postępowaniu nie ma znaczenia, czy decyzja została faktycznie doręczona przez R. H. A. T. i H. T.. Z uwagi na powyższe organ uznał, że bezsprzecznie minął okres dłuższy niż ustawowo wyznaczony termin 1 miesiąca na złożenie żądania wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej, co wynika bezpośrednio z faktu odbioru wspomnianego rozstrzygnięcia przez R. H. dnia [...] listopada 2014 r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli skarżący, działający przez pełnomocnika, zarzucając: art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kpa, polegające na niezebraniu przez organ całości materiału dowodowego i jego wybiórczej ocenie, co miało wpływ na błędne przyjęcie przez organ drugiej instancji, iż w sprawie doszło do naruszenia przez skarżących terminu wnikającego z art. 148 § 2 Kpa; art. 43 Kpa, poprzez przyjęcie, iż korespondencja w sprawie zakończonej decyzją środowiskową została skutecznie doręczona H. T., art. 40 § 2 Kpa, poprzez przyjęcie, iż w sprawie zakończonej decyzją środowiskową, A. T. reprezentował pełnomocnik, i że skutecznie doręczono mu korespondencję. W ocenie skarżących powyższe naruszenia miały bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz utrzymanego nim postanowienia Burmistrza z dnia [...] września 2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu zarzuty podnoszone w skardze są nieuzasadnione. Skarżący w złożonej skardze podnieśli bowiem, iż jeśli przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie decyzji środowiskowej ustanowiono pełnomocnika, korespondencja była błędnie adresowana do A. T., zamiast do R. H.. Zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika, że aktem notarialnym nr rep. A [...] A. T. udzielił R. H. pełnomocnictwa, w związku z czym niezrozumiałym jest stanowisko skarżących którzy przyjmują, iż R. H. został ustanowionym "domniemanym pełnomocnikiem" A. T.. Zgodnie zaś z art. 40 § 1 Kpa pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Z akt sprawy wynika zatem, że R. H. był umocowany i pisma zaadresowane na adres w [...], [...], zostały faktycznie odebrane przez R. H.. Zmaterializował się zatem skutek prawny w postaci doręczenia A. T. korespondencji urzędowej w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w odniesieniu do skuteczności doręczeń korespondencji urzędowej w postępowaniu środowiskowym H. T. wskazano, że w toczącym się postępowaniu organ I instancji poprawnie ustalił adres zamieszkania H. T. (tj. [...], [...]). W związku z powyższym Burmistrz słusznie podjął się doręczania pism H. T. na wspomniany adres. Na mocy art. 43 Kpa ustawodawca przewidział możliwość doręczenia zastępczego pism. Z uwagi na fakt przebywania R. H. pod adresem zamieszkania ww. stron postępowania ([...], [...]), a także mając na względzie, że osoba była także upoważniona do podejmowania czynności zapewniających prawidłowe funkcjonowanie gospodarstw w [...] i [...], za uzasadnioną przyjąć należy tezę, iż R. H. w zakresie udzielonego pełnomocnictwa był władny do podejmowania czynności związanych z efektywnym zarządzaniem gospodarstwami, a także podejmowania czynności prawnych względem organów administracji (występowania w imieniu A. T. oraz do składania oświadczeń przed organami administracji państwowej, w tym organów samorządowych, w sprawach związanych z funkcjonowaniem gospodarstwa). Akta sprawy wskakują, że R. H. nie był osobą obcą dla obojga skarżących. W ocenie Kolegium przesądza to o skuteczności doręczania korespondencji w postępowaniu środowiskowym. W konsekwencji nie jest możliwe uznanie, że wnioskodawcy dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 ustawy Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017, poz. 2188 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Badając zgodność z prawem postanowienia [...] kwietnia 2018 r. oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Burmistrza Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Na wstępie wskazać należy, że (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2813/16, LEX nr 2582224) w świetle art. 148 Kpa, podanie o wznowienie postępowania może być wniesione ze skutkiem prawnym w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. W związku z tym ograniczeniem czasowym, organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego jednomiesięcznego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie przez organ administracji publicznej, w fazie wstępnej postępowania, uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, uniemożliwia zatem merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż skutkować musi odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych. W orzecznictwie przyjmuje się również (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt I OSK 2506/16, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że tryb doręczenia, o którym mowa w art. 43 Kpa oparty jest na założeniu, że adresata obciążają skutki działania osoby, której przesyłkę doręczono tak, jakby została ona podjęta przez stronę bezpośrednio. Niewywiązanie się z obowiązku oddania przesyłki zawierającej rozstrzygnięcie jego adresatowi przez osobę, której doręczono rozstrzygnięcie zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata postanowienia lub decyzji. Jak wskazał Sąd w wyroku z dnia z dnia 27 września 2018 r. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 676/18, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) doręczenie zastępcze przewidziane w art. 43 Kpa stwarza domniemanie prawne doręczenia przesyłki, które może być wprawdzie obalone, ale ciężar obalenia tego domniemania spoczywa na skarżącym. Przy czym, na co słusznie zwracał uwagę organ - w przypadku doręczenia zastępczego, dokonanego w trybie art. 43 kpa, datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu. Datą doręczenia nie jest natomiast dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez te osoby". Należy również zwrócić uwagę, że (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrok z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 386/18, LEX nr 2547228) przepis art. 148 § 2 Kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniesienie podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego, uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą podmiotowe lub przedmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia i czy został zachowany termin do złożenia wniosku. To, czy przyczyny wznowienia wskazane we wniosku faktycznie wystąpiły jest dokonaniem oceny merytorycznej, nie formalnej poprawności wniosku i taką kwestię organ może rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W niniejszej sprawie organy słusznie odmówiły wznowienia postępowania, albowiem przekroczony został termin skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 Kpa. Merytoryczne przesłanki wznowienia postępowania nie podlegały zatem ani badaniu przez organy, ani ergo kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że z uwagi na brzmienie art. 43 Kpa, skutecznie, aczkolwiek w drodze doręczenia zastępczego, doręczono obojgu skarżącym decyzję środowiskową. Argumenty przemawiające za takim rozumowaniem prawidłowo wyłuszczyły organy w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień i argumentację te Sąd w składzie niniejszym podziela. Jeżeli bowiem skarżący ustanowił prawidłowo pełnomocnika, to doręczenia korespondencji temu pełnomocnikowi wywołują takie skutki prawne, jak doręczenia samemu skarżącemu. Również nie może budzić zastrzeżeń doręczenie decyzji środowiskowej skarżącej, co również miało miejsce w trybie doręczenia zastępczego, tyle że korespondencję odebrał domownik. W toku całego postępowania nie budziło wątpliwości skarżących doręczanie korespondencji dla obojga małżonków R. H., który będąc pełnomocnikiem A. T. skutecznie tę korespondencję odbierał działają w dwojakim charakterze, jako pełnomocnik i jako domownik. Zasadne przyjęcie przez organ , że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji czyni zbędnym badanie, kiedy skarżący dowiedzieli się o jej wydaniu, albowiem, jak wskazano na wstępie (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 480/08, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania decyzji jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Doręczenie zastępcze bowiem z mocy art. 43 Kpa wywołuje takie skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych. Niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata decyzji. W sytuacji gdy miało miejsce doręczenie zastępcze, brak winy strony w uchybieniu terminowi, to taka okoliczność, która uniemożliwiła osobie odbierającej decyzję jej oddanie adresatowi. Taka okoliczność to nie jest zapomnienie, zatem niedbalstwo w wywiązaniu się z przyjętego zobowiązania, ale niemożność działania z przyczyn niezależnych od tej osoby. Takiej zaś okoliczności strony nie wykazały. W ocenie Sądu, w związku ze skutecznym doręczeniem skarżącym decyzji środowiskowej, nie było prawnie dopuszczalnym wznowienie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na uchybienie ustawowemu terminowi z art. 148 Kpa. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji.