IV SA/Po 707/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. przy udziale Prokuratura Prokuratury Okręgowej w P. delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej sprawy ze skargi G. W., W. W. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], znak [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących G. W., W. W. kwotę [...] złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę [...] złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], znak [...] (dalej postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] (dalej organ I instancji albo PINB) działając na podstawie art. 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej upea) nałożył na G. W. oraz W. W. (dalej zobowiązani, odwołujący albo skarżący) grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...] zł wraz z opłatą za wydanie postanowienia w kwocie [...] zł, wzywając jednocześnie zobowiązanych do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] do dnia [...] marca 2011 r. PINB poinformował również, że w razie nie wpłacenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, natomiast niewykonany obowiązek zostanie zrealizowany przy zastosowaniu środka egzekucyjnego wykonania zastępczego. W uzasadnieniu PINB wyjaśnił, że dnia [...] stycznia 2006 r. wydał decyzję nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r.), w której nałożył na ówczesnego właściciela budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w P. W. W. W. obowiązek wykonania określonych robót i czynności budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym powyższego obiektu budowlanego. Wymieniona decyzja wobec braku wniesienia odwołania stała się ostateczna, a wynikający z niej obowiązek nie został dobrowolnie wykonany przez jej adresata. Na podstawie odpisu księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości, na której znajduje się wyżej opisana kamienica, organ nadzoru budowlanego ustalił, że obecnymi jej współwłaścicielami są (od dnia [...] października 2009 r.) G. W. oraz (od dnia [...] lutego 2010 r.) W. W. (syn W. W. W. - poprzedniego właściciela nieruchomości i pierwszego adresata decyzji PINB nr [...]). W związku z nabyciem przez strony prawa własności nieruchomości przy ul. [...] w P. osoby te stały się adresatami decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz podmiotami zobowiązanymi do zrealizowania wynikającego z jej treści obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku. Z uwagi na brak dobrowolnego wykonania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. PINB wystosował w dniu [...] grudnia 2010 r. upomnienie wzywające strony do dobrowolnego wykonania obowiązku, informując równocześnie, że w związku z nabyciem przez nich prawa własności nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] przeszedł na nich także obowiązek wykonania robót i czynności, określonych powyższą decyzją PINB. Upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanym w dniu [...] grudnia 2010 r. Zobowiązani w żaden sposób na upomnienie nie zareagowali, w szczególności nie przystąpili do wykonania decyzji PINB. Dlatego niezbędnym było zastosowanie w sprawie grzywny w celu przymuszenia. Jednocześnie PINB zastrzegł, że gdy zastosowany środek nie przyniósłby oczekiwanych skutków, przystąpi niezwłocznie do orzeczenia wykonania zastępczego. Uzasadniając wysokość wymierzonej grzywny PINB oparł się na art. 121 § 2 upea wskazując, że wymierzenie grzywny w górnej granicy jest adekwatnym środkiem perswazyjnym oraz przymuszającym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. PINB zwrócił nadto uwagę, że wprawdzie zobowiązani są właścicielami nieruchomości od końca 2009 r. i początku 2010 r., ale okres ten był wystarczający do przygotowania, zorganizowania i przedsięwzięcia czynności stanowiących wykonanie decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Zobowiązani nie przystąpili jednak do realizacji nakazanych prac. Poza tym wiedzę o obciążeniu nieruchomości decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. zobowiązani powinni posiadać nie tylko od daty jej nabycia, ale znacznie wcześniej. Nie bez znaczenia jest bowiem to, że poprzednim właścicielem i zbywcą nieruchomości był W. W. W., który obok G. W. jest rodzicem W. W. – obecnego współwłaściciela nieruchomości. Niezależnie od powyższych powiązań natury osobistej zobowiązani w momencie przenoszenia prawa własności nieruchomości powinni zostać przez zbywcę poinformowani, że w obrocie prawnym pozostaje odnosząca się do przedmiotu umowy decyzja administracyjna. Poza tym roboty i czynności budowlane nakazane w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. zmierzają do poprawy kondycji technicznej przedmiotowego budynku oraz do usunięcia stanu zagrożenia wynikającego ze stwierdzonych uchybień. Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. pismem z dnia [...] lutego 2011 r. złożyli zobowiązani, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego, wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 ust. 4 upea przez przyjęcie, że nałożenie grzywny w stosunku do odwołujących było możliwe w oparciu o decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), przez brak dokumentu stwierdzającego, że prace o których mowa w postanowieniu PINB nie zostały wykonane od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia dzisiejszego. W uzasadnieniu odwołujący zauważyli, że nałożenie na nich grzywny w celu przymuszenia odnośnie do zastosowania się do decyzji, której nigdy nie byli adresatami jest całkowicie nieuzasadnione. Jednocześnie Skarżący zaprzeczyli, żeby kiedykolwiek byli informowani przez poprzedniego właściciela nieruchomości o wydaniu przez PINB decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., [...] (dalej postanowienie z dnia [...] maja 2011 r.), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB albo organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. Motywując podjęte rozstrzygnięcie WWINB wyjaśnił, że w sprawie prawidłowo została zastosowana grzywna w celu przymuszenia. Ustalenie jej wysokości ma charakter uznaniowy. Organ I instancji w rozpoznawanej sprawie nie przekroczył tego uznania postanawiając o wymierzeniu grzywny w kwocie [...] zł. Dodatkowo WWINB zauważył, że w razie wcześniejszego wykonania egzekwowanego obowiązku nieziszczona grzywna podlega umorzeniu. Odwołujący będąc właścicielami nieruchomości od końca 2009 r. i początku 2010 r. mogli przygotować oraz przeprowadzić przedsięwzięcie polegające na wykonaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Okres ten został jednak zniweczony przez zobowiązanych. WWINB podkreślił jednocześnie, że każdorazowy zbywca nieruchomości odpowiada za sprzedaną rzecz wobec nabywcy. Oznacza to, że w przypadku gdy rzecz jest obciążona wadą, obciążona nakazem lub zakazem zbywca jest zobowiązany do przekazania informacji o obciążeniu nabywcy. W przypadku zatajenia przez zbywcę informacji o wadach rzeczy czy o obciążeniach dotyczących tej rzeczy nabywca może żądać odszkodowania od zbywcy w trybie postępowania przed sądami powszechnymi. Organ II instancji zwrócił nadto uwagę na art. 28a upea wskazując, że w przypadku przejścia obowiązku na następcę prawnego (wstąpienie w prawa i obowiązki zbywcy w związku z nabyciem rzeczy) zobowiązanego czynności egzekucyjne nakładane są na następcę prawnego (na podstawie dokumentu wykazującego przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego). Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. zobowiązani reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. zarzucając jemu naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego tj. art. 121 ust. 4 upea przez przyjęcie, że nałożenie grzywny w stosunku do skarżących było możliwe w oparciu o decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r., 2. przepisów prawa materialnego tj. art. 66 pb, przez brak dokumentu stwierdzającego, że prace, o których mowa w postanowieniu PINB nie zostały wykonane od [...] czerwca 2006 r. do dzisiaj, 3. przepisów prawa procesowego tj. art. 28a upea w zakresie w jakim PINB nie przedstawił żadnego dokumentu urzędowego, który wykazywałby przejście obowiązku wykonania prac na skarżących, 4. przepisów prawa procesowego tj art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 kpa, przez brak podania podstawy prawnej sukcesji na skarżących obowiązków wynikających z decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2006 r. (powinno być z dnia [...] stycznia 2006 r.), skierowanej do W. W., 5. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu przez PINB, że znaczna część prac nie została wykonana, 6. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu przez PINB, że skarżący na wykonanie nałożonych obowiązków mieli okres 5 lat. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że adresatem decyzji przewidzianych w pb może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektów budowlanych. Decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2006 r. została wydana w odniesieniu do ojca i męża zobowiązanych. Skarżący nigdy nie byli i nie są adresatami jakiejkolwiek decyzji nakazującej im wykonanie określonych robót w przedmiotowej nieruchomości. Dlatego z uwagi na to, że poprzedni właściciel nieruchomości oraz adresat decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. zbył ją skarżącym, postępowanie powinno zostać umorzone. Jednocześnie skarżący zaprzeczyli, żeby byli informowani o decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2006 r. W dalszych rozważaniach skarżący wskazując na prawidłowe rozumienie sukcesji praw i obowiązków administracyjnoprawnych zwrócili uwagę, że w sprawie nie może znajdować zastosowania art. 28a upea. Organ I instancji w postanowieniu o nałożeniu grzywny nic wskazał żadnej podstawy prawnej przejścia obowiązków na skarżących. W aktach sprawy brak jest dokumentu urzędowego, który wskazywałby na przejście dochłodzonego obowiązku na skarżących. Poza tym skarżący zwrócili uwagę, że samoczynnie podjęli szereg działań mających na celu poprawę stanu technicznego budynku. Podczas przeprowadzonych oględzin budynku w dniu [...] kwietnia 2011 r. inspektorzy PINB stwierdzili wykonanie następujących prac: skucia i uzupełnienia odspojonych tynków na elewacji frontowej i tylnej budynku mieszkalnego, wykonania remontu dachu, dodatkowo wykonania oczyszczenia więźby dachowej, dokonania napraw rynien oraz rur spustowych, remontu przewodów kominowych wraz z odbiorem i przeglądem kominiarskim, uzupełnienia i naprawy balustrady na wewnętrznej klatce schodowej wraz z odmalowaniem, całkowitej wymiany instalacji elektrycznej. W upomnieniach z dnia [...] grudnia 2010 r. PINB wezwał skarżących do wykonania prac, które już dawno zostały dokonane. Stąd należy wnioskować, że organ I instancji wydał postanowienie o nałożeniu grzywny nie badając stanu faktycznego na dzień jego wydania, co stanowi kolejne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący zauważyli przy tym, że w przypadku wszczęcia nowego postępowania celem wykonania napraw, ale skierowanego do Skarżących, mieliby oni szansę wskazać PINB, że część prac została przez nich wykonana (k. [...] akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], WWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2011 r. (k. [...] akt sądowych). Podczas rozprawy odbywającej się w dniu [...] września 2011 r. udział w sprawie zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w P. wnosząc o uchylenie postanowienia organu II instancji z uwagi na nieprawidłowe zakwalifikowanie pisma skarżących z dnia [...] lutego 2011 r. Stanowi ono bowiem zarzuty wniesione do wydanych dnia [...] stycznia 2011 r. tytułów wykonawczych, a nie zażalenie na postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Z treści tego zażalenia wynika, że w stosunku do skarżących postępowanie powinno zostać umorzone, ponieważ nie są oni adresatami decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r., a poza tym podniesiona została okoliczność, że część robót nałożonych w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. została już wykonana. Natomiast w stosunku do W. W. – ojca, postępowanie powinno zostać umorzone (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Badając zgodność z prawem postanowienia z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzedzającego jego wydanie postępowania Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej odnośnie kolejnych czynności postępowania egzekucyjnego przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. W rozpoznawanej sprawie nie budziło wątpliwości, że adresatem decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2006 r. nakładającej szereg obowiązków polegających na poprawie stanu technicznego budynku wielorodzinnego położonego przy ul. [...], był W. W.. Podmiot ten następnie w dniu [...]października 2009 r. darował swojej małżonce – skarżącej ½ swojego udziału w zabudowanej nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy [...]-[...] w P. prowadzi księgę wieczystą KW [...] (akt notarialny nr rep. [...] – k. [...] akt sądowych). Natomiast dnia [...] lutego 2010 r. adresat decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. darował pozostałą ½ swojego udziału w powyższej nieruchomości synowi – skarżącemu (akt notarialny nr rep. [...] – k. [...] akt sądowych). Organ I instancji wszystkie czynności egzekucyjne, począwszy od przesłania upomnienia, kierował do skarżących, traktując ich jako zobowiązanych na których przeszedł egzekwowany obowiązek ustalony w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Powyżej wskazany problem wiąże się z zagadnieniem sukcesji praw i obowiązków administracyjnoprawnych, który to nie został jak dotąd uregulowany w sposób ogólny w prawie administracyjnym, mimo podejmowanych w tym kierunku kroków (ostatnio zob. art. 15 ust. 1 projektu ustawy Przepisy ogólne prawa administracyjnego, który stanowi, że prawa i obowiązki o charakterze nieosobistym przechodzą na następców prawnych na zasadach określonych w przepisach odrębnych, a w przypadku ich braku lub niepełnej regulacji prawnej zasady i tryb ich przejścia ocenia się na podstawie przepisów prawa cywilnego. Projekt ten przygotowany w 2008 r. pod auspicjami Rzecznika Praw Obywatelskich nie stał się jednak prawem powszechnie obowiązującym). Wobec braku ogólnych zasad dotyczących następstwa prawnego dotyczącego obowiązków oraz uprawnień o charakterze publicznoprawnym, jednostronność stosunku administracyjnoprawnego oraz bezwzględnie wiążący charakter jego norm przyjmuje się, że występuje ono jedynie wówczas, gdy przewidziane zostało w sposób wyraźny przez ustawodawcę w przypadkach szczególnych. Następstwo w materialnym prawie administracyjnym wiąże się w praktyce z następstwem cywilnoprawnym, czego przykładem jest rozpoznawana sprawa. Z uwagi bowiem na zbycie określonego prawa podmiotowego, w niniejszej sprawie prawa własności nieruchomości, powstaje zagadnienie możliwości nawiązania stosunku prawnego pomiędzy organem administracji publicznej a nabywcą tego prawa. Budowanie jednak dalszych analogii do prawa cywilnego byłoby działaniem nieuprawnionym. Do następstwa rozumianego jako przeniesienie uprawnień lub obowiązków z jednego podmiotu na inny podmiot w prawie administracyjnym nigdy nie dojdzie bez pozwalającego na to przepisu ustawy lub też bez wydanego w oparciu o regulację prawną aktu administracyjnego (E. Szczygłowska, Sukcesja uprawnień i obowiązków administracyjnych, Warszawa 2009 r., str. 264-265, C. Kulesza, Komentarz do art. 28 upea, w: red. D. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 378-379). Przykładami tego rodzaju następstwa prawnego jest regulacja prawna zamieszczona w art. 93-106 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz. U. 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 40 ust. 1 pb. Należy przy tym dopowiedzieć, że w niniejszej sprawie nie znajdowały zastosowania ani art. 30 § 4 kpa, regulujący następstwo procesowe uprawnień i obowiązków w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, ani art. 28a upea, stanowiący o przejściu egzekwowanego obowiązku na następcę prawnego w trakcie postępowania egzekucyjnego. W art. 30 § 4 kpa ustawodawca zastrzegł, że zbycie prawa lub śmierć strony powinno nastąpić w toku postępowania, tzn. począwszy od dnia jego wszczęcia do dnia doręczenia decyzji ostatecznej (szerzej zob. A. Matan, w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2010 r., str. 352-355). Natomiast w odniesieniu do art. 28a upea zwraca się uwagę, że dotyczy on sytuacji, gdy dochodzi do przejścia egzekwowanego obowiązku na inny podmiot w trakcie postępowania egzekucyjnego. Szeroka formuła art. 28a upea nie wprowadza przy tym ograniczeń odnośnie do sposobu przejścia obowiązku objętego tytułem prawnym na następcę prawnego zobowiązanego. Źródłem przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na inny podmiot mogą być czynności o charakterze cywilnoprawnym albo administracyjnoprawnym (W. Piątek/A. Skoczylas, Komentarz do art. 28a upea, w: red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 172). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Skarżący trafnie wskazali, że nie mogą być traktowani przez organy egzekucyjne jako zobowiązani, na skutek objęcia w prawne władanie budynku mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...]. Nie byli oni bowiem adresatami decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, w efekcie którego została wydana wskazana decyzja, będąc pozbawionymi tym samym możliwości ochrony swoich praw. Samo jedynie przejście prawa własności budynku mieszkalnego na skarżących nie może powodować automatycznie obciążenia ich obowiązkami o charakterze publicznoprawnym co do których ustawodawca nie wskazał, że przechodzą one na następców prawnych. Domaganie się od skarżących wykonania obowiązków, których nie byli adresatami, stanowiłoby naruszenie wyrażonej w art. 6 kpa zasady praworządności, która znajduje zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 upea. Skarżący nie mogą ponosić ujemnych konsekwencji braku regulacji prawnej dotyczącej następstwa egzekwowanego obowiązku, skoro ustawodawca nie postanowił, że dla stanu faktycznego, który zaistniał w niniejszej sprawie takie następstwo powinno istnieć. Z uwagi na to, że stosowanie analogii legis w prawie administracyjnym jest albo negowane, albo przyjmowane w wyjątkowych sytuacjach, w niniejszej sprawie nieuprawnionym byłoby rozciąganie zakresu normowania art. 30 § 4 kpa, czy też art. 28a upea do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, w której to Skarżący obciążeni zostali dotkliwym oraz kosztownym obowiązkiem publicznoprawnym. Odnosząc się natomiast do stanowiska Prokuratora wyrażonego podczas rozprawy odbywającej się w dniu [...] września 2011 r., skarżący reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. wnieśli zażalenie od postanowienia z dnia [...] lutego 2011 r. Zarówno z treści zażalenia, jak i z oznaczenia tego pisma nie wynika, żeby stanowiło ono w rzeczywistości zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Należy w tym miejscu podkreślić, że do obowiązków fachowego pełnomocnika procesowego jakim jest adwokat należy precyzyjne wyrażanie zajmowanego w danej sprawie stanowiska, w tym nie budzące wątpliwości formułowanie wniosków procesowych. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących nie wniósł ani w sposób wyraźny, ani dorozumiany zarzutów, organ II instancji nie miał obowiązków dekodowania ich z sytuacji procesowej, w jakiej znajdowali się skarżący (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15.09.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 55/11, baza orzeczeń NSA). Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 wyroku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. oraz postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania prawne dotyczące sukcesji obowiązków w prawie administracyjnym powinien rozważyć zasadność umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 upea, z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego, a następnie przeprowadzić ponowne postępowanie mające na celu dokonanie kontroli technicznej należącego do skarżących budynku. W sytuacji stwierdzenia określonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, PINB powinien skierować decyzję nakazującą ich usunięcie w stosunku do aktualnych jego właścicieli. Organ I instancji powinien nadto mieć na względzie twierdzenia skarżących, że podjęli oni już szereg działań mających na celu poprawę stanu technicznego budynku, co zostało również stwierdzone przez pracowników PINB podczas przeprowadzonych oględzin w dniu [...] kwietnia 2011 r. W tym zakresie Sąd zwraca uwagę, że wykonanie obowiązku w całości w całości lub w części stanowi jedną z podstaw zarzutu, o czym stanowi art. 33 pkt 1 upea, co w konsekwencji może również doprowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 upea. W punkcie 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 ppsa stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie może zostać wykonane. W punkcie 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od WWINB na rzecz skarżących kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, w niniejszej sprawie zwrotu wpisu od skargi (§2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2003 r., nr 221, poz. 2193) oraz 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (w tym 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm. oraz 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa).