IV SA/Po 71/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr ) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lipca 2011 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego K. P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIA Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], Wójt [...] odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną dla prawidłowego funkcjonowania na działce [...]. Decyzję oparto na przepisach art. 80 ust. 2, art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 79 ust. 1, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227 ze zm. dalej jako ustawa o środowisku), § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Radu Ministrów z dnia 09 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm. – dalej jako rozporządzenie), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa). Organ I instancji ustalił, że inwestor –[...] wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą na przedmiotowej działce. Do wniosku został dołączony raport o oddziaływaniu na środowisko w zakresie określonym w art. 66 ustawy o środowisku – w związku z tym, że planowane przedsięwzięcie zostało wymienione w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia RM z dnia 9.11.2004r. jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o środowisku. Wójt po wszczęciu postępowania, spełniając wymóg art. 79 ustawy o środowisku, zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu, podając do publicznej wiadomości o zamieszczeniu w dostępnym miejscu wykazu danych o wniosku inwestora oraz informację o możliwości składania uwag i wniosków w 21 – dniowym terminie. Na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o środowisku Wójt wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z wnioskiem o zaopiniowanie warunków realizacji przedsięwzięcia. Po przeprowadzeniu postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. zaopiniował pozytywnie warunki w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych do decyzji. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu w postanowieniu z dnia [...] lipca 2010 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia, oraz określił warunki jego realizacji. Planowane przedsięwzięcie przewidziane jest do realizacji na działce oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] symbolem R/RL – uprawy polowe i ogrodnicze, przeznaczone pod zalesienie, dozwolona modernizacja i rozbudowa istniejącej zabudowy rolniczej, dozwolona rozbudowa istniejącej zabudowy mieszkaniowej w granicach istniejącej działki. Organ I instancji stwierdził, że obowiązujące prawo miejscowe w rozdziale [...] ww. uchwały dokładnie precyzuje, że na przedmiotowym terenie dopuszcza się remonty i rozbudowę istniejącej zabudowy siedliskowej oraz istniejącej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego działka siedliskowa jest to działka pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Budowę wielkotowarowej fermy drobiu trudno uznać za modernizację lub rozbudowę istniejącej zabudowy siedliskowej gdyż jest to działalność produkcyjna. Organ uznał się za jedynego uprawnionego do ostatecznej interpretacji zapisów planu miejscowego, a po przeanalizowaniu pojęcia "siedlisko" uznał ostatecznie, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami obowiązującej uchwały. Od opisanej decyzji odwołanie wniósł inwestor zarzucając po pierwsze błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym uznaniu przez organ I instancji, że : - planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla przedmiotowej nieruchomości, - inwestycja powodować będzie problem społeczno-ekonomiczny w postaci odorów, - fermy wielkotowarowe uznane są za punktowe źródła zanieczyszczeń, Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego wynik: - art. 6 kpa poprzez odmowę wydania decyzji z powodu występowania odorów, w przypadku braku regulacji prawnej, zabraniającej emitowania odorów o określonym poziomie, - art. 8 kpa poprzez oparcie decyzji na przesłankach nie znajdujących oparcia w obowiązujących przepisach. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, w ślad za organem I instancji, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie jest zgodna z planowanym przeznaczeniem terenu. Miejscowy plan dopuszcza realizację nowej zabudowy związanej z gospodarką rolną. Kurniki są zabudową związaną z gospodarką rolną, jednakże plan dopuszcza taką zabudowę o ile jest ona zgodna z planowanym przeznaczeniem terenu. Planowanym przeznaczeniem terenu są uprawny polowe i ogrodnicze przeznaczone pod zalesienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. P., reprezentowany przez adwokata zarzucił: 1. błędną wykładnię przepisu § 2 ust. 1 w związku z § 18 ust. 2 pkt 2 ppkt "i" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla przedmiotowej nieruchomości poprzez błędne przyjęcie, że planowanym przeznaczeniem terenu objętego wnioskiem są uprawy polowe i ogrodnicze przeznaczone pod zalesienie, a tym samym realizacja na tych terenach inwestycji w postaci budowy kurników nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa – poprzez nieuwzględnienie znajdującego się w aktach dokumentu, z którego wynika zgodność planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd kontroluje według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), tj w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania, jak również w przypadku wad, jeżeli mogły mieć istotny wpływ za wynika sprawy. Wyjaśnić należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art..135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji wadliwie ustaliły, jakie jest przeznaczenie terenu w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o środowisku właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi oraz dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych. Jest niespornym, że nieruchomość, na której inwestor planuje przedmiotową inwestycję, objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...]. Działka oznaczona jest symbolem R/RL. Z przepisów planu miejscowego (§ 2 ust. 1) wynika, że R oznacza uprawy polowe i ogrodnicze z prawem zabudowy, dozwolona lokalizacja zabudowy rolniczej i urządzeń infrastruktury technicznej, zaś RL oznacza lasy w rozumieniu ustawy o lasach. R/RL oznacza "uprawny polowe i ogrodnicze przeznaczonych pod zalesienie, dozwolona modernizacja i rozbudowa istniejącej zabudowy rolniczej, dozwolona rozbudowa istniejącej zabudowy mieszkaniowej w granicach istniejącej działki". Definiując funkcję terenów wskazano, że funkcja podstawowa oznaczona jest jako symbol lub zbiór symboli rozdzielonych przecinkiem, przed ukośnikiem, a funkcja uzupełniająca oznaczona jest po ukośniku. Lokalizacja zabudowy realizowanej w zakresie funkcji uzupełniającej może być dokonana jedynie przy realizacji funkcji podstawowej. Zakazana jest realizacja budynku w zakresie funkcji uzupełniającej jako samodzielnej inwestycji na działce (§ 2 ust. 2 pkt 1-2 uchwały). Z przepisu § 18 ust. 3 uchwały wynika, że na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem R/RL obowiązują następujące ustalenia: 1. Zasady zabudowy i zagospodarowania terenu: a. pod zalesienie przeznacza się grunty oznaczone na rysunku planu, b. z uwzględnieniem rozporządzenia nr [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia 17 września 2004 r. w sprawie obszaru ograniczonego użytkowania lotniska wojskowego Powidz dopuszcza się realizację nowej zabudowy związanej z gospodarką rolną i leśną, dopuszcza się rozbudowę i nadbudowę istniejącej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej. Każdorazowo inwestycje budowlane na terenach ochrony lotniska wojskowego wymagają uzgadniania z Szefostwem Infrastruktury Dowództwa Sił Powietrznych na etapie projektu budowlanego c. dopuszcza się remonty i rozbudowę istniejącej zabudowy siedliskowej oraz istniejącej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej. Powyższe przepisy należało odnieść do niniejszej sprawy, a więc ustalić, czy w ich świetle co do zasady możliwa jest zaplanowana przez inwestora inwestycja. Należy przy tym wskazać, że Sądowi wiadomym jest z urzędu, iż przywołane w miejscowym planie rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 17 września 2004 r. w sprawie obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego w Powidzu (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 143 poz. 2945) stało się nieaktualne z dniem 15 listopada 2008 r., a więc jeszcze przed złożeniem wniosku przez inwestora. Ze złożonego wniosku wynika, że dotyczy on budowy (od podstaw) fermy wraz z infrastrukturą niezbędną do jej prawidłowego funkcjonowania. W ocenie Sądu w świetle przytoczonych przepisów prawa miejscowego taka inwestycja co do zasady jest możliwa. Z przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia wynika, że, działka obecnie nie jest zagospodarowana, jej powierzchni wynosi 3,0375 ha. Łączna obsada na fermie, składającej się z pięciu kurników wyniesie 1045,44 DJP (dużych jednostek przelicznikowych) w cyklu do 5. tygodnia oraz 807,84 DJP w cyklu po 5. tygodniu. Niewątpliwie hodowla drobiu na skalę przemysłową jest gospodarką rolną w pełnym tego słowa znaczeniu. Sąd wskazuje, że nie podziela wywodów organów administracji, zawartych w uzasadnieniach obu decyzji. W ocenie Sądu wynikają one z niepełnego i jednostronnego interpretowania zapisów miejscowego planu – skoncentrowaniu się na zapisie dot. upraw polowych i ogrodniczych [terenów] przeznaczonych pod zalesienie. Dekodując normę prawną organy zignorowały przepisy § 18 ust. 3 uchwały zawierającego warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów produkcji rolniczej i leśnej. W ocenie Sądu zestawienie w przepisie § 18 ust. 3 pkt 1 lit. b dopuszczalnej realizacji nowej zabudowy związanej z gospodarką rolną i leśną z dopuszczalnością rozbudowy i nadbudową – tylko – istniejącej zabudowy mieszkaniowej, dodatkowo uwypukla wolę uchwałodawcy. Dopuszczalne zatem jest postawienie kurników celem hodowli drobiu na skalę produkcyjną (gospodarka rolna), bez koncentracji, na niezabudowanej dotąd działce, funkcji życiowych i osobistych właściciela działki i jego rodziny. Innymi słowy aktualny sposób wykonywania prawa własności przedmiotowej nieruchomości ukształtowany został w taki sposób, że dopuszczone jest zagospodarowanie działki nową zabudową związaną np. z hodowlą drobiu, ale niedopuszczalne jest – w świetle miejscowego planu – zrealizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej. Interpretacji zapisów miejscowego planu nie ułatwia stan tekstu analizowanej uchwały. Ubocznym skutkiem kilkukrotnej nowelizacji obszernej uchwały jest utrata ciągłości oznaczeń niektórych przepisów (np. § 18 ust. 2 pkt 2). Jednakże ustalenia dotyczące zasad zabudowy i zagospodarowania terenu R/RL są spójne i pozwalają na odczytanie woli uchwałodawcy. Ponownie rozpoznając złożony wniosek organy administracji zastosują się do wywodów sądu, w tym do przedstawionej interpretacji zapisów miejscowego planu. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.