IV SA/Po 711/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski. po rozpoznaniu dnia 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. - sygn. [...] w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe postanawia odrzucić skargę /-/ Maciej Dybowski W skardze z dnia [...] r., M.W. wniósł o wznowienie postępowania ,,w przedmiocie mianowania mnie na stanowisko służbowe w policji--. Skarżący wyraźnie wskazał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. sygn. II SA/Po 3799/01 i skład orzekający tego Sądu. M.W. podniósł, że postanowienie to ,,obraża obowiązujący stan prawny i z mocy samego prawa jest nieważny. Taka obraza Majestatu Sądu i prawa w państwie prawa nie może mieć przyzwolenia-- (k. [...] akt IV SA/Po 711/05). Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył co następuje: Prawomocnym postanowieniem z dnia 3 lipca 1997 r. sygn. II SA/Łd 135/96, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji w J. z dnia [...] r. nr [...] o mianowaniu st. sierżanta M.W. na stanowisko młodszego specjalisty na wolnym etacie dyżurnego, z zachowaniem składników uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości. Wyjaśniło się bowiem, na rozprawie dnia [...] r., że Skarżący rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] r. z uwagi na uznanie go orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w P. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczenie do III grupy inwalidów w związku ze służbą. Sąd uznał, że w tej sytuacji wydanie wyroku stało się zbędne, ponieważ bezprzedmiotowe byłoby poddawanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu mianowania na stanowisko zajmowane przed zwolnieniem ze służby, a więc już po ustaniu stosunku służbowego Skarżącego z Policją, zwłaszcza że akt ten stanowił o zachowaniu składników uposażenia zasadniczego w dotychczasowej wysokości i nie mógł zaważyć na świadczeniu rentowym nabytym przez Skarżącego (k. [...] akt II SA/Łd 135/96). Pismem z dnia [...] r. - złożonym dnia [...] r. w KP Policji w J. i przesłanym między innymi do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego - M.W. wniósł ,,o ponowne wznowienie rozpoznania-- jego skargi, zakończone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 1997 r. II SA/Łd 135/96. Zdaniem Wnioskodawcy owo postanowienie wydane zostało z naruszeniem obowiązującego prawa; orzeczenie to obraża art. 75 § 1 kpa, bowiem ,,nie dopuszczono jako dowód rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Głównego Policji, w wyniku czego przyjęto błędną datę zwolnienia, tj. [...] r., co jest oczywistą nieprawdą--, bowiem zgodnie z decyzją Komendanta Głównego Policji - termin zwolnienia określono na [...] r. Poza tym Wnioskodawca twierdził, że ,,na tle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA 1563/97 w sprawie M.B. oraz rozkazów personalnych nr [...], nr [...] Komendanta Głównego Policji w Warszawie jest jawną dyskryminacją mojej osoby względem osób wymienionych w tych dokumentach--. Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 grudnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił ów wniosek M.W. o wznowieniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest ustawową przesłanką wznowienia powołanie się na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] o zwolnieniu M.W. ze służby w Policji, z tym tylko, że rozwiązanie stosunku służbowego ustalono na dzień [...] r. Odpis tego rozkazu doręczono Skarżącemu dnia [...] r. - ponad rok przed zakończeniem postępowania sądowego, objętego wnioskiem o wznowienie postępowania. Nie doszło bowiem do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, których mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu(art. 403 § 2 kpc w zw. z art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - Dz. U. 74/95/368 ze zm. - dalej ustawa o NSA). Nie doszło do późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku dotyczącego tego samego stosunku prawnego w rozumieniu art. 403 § 3 kpc. Powołany we wniosku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r. - II SA 1563/97 w sprawie M.B., jak i rozkazy personalne nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Głównego Policji, dotyczące M.B. i A.A., nie stanowią ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Wniosek podlegał odrzuceniu także z uwagi na spóźnienie; Skarżący powoływał się na dowody w postaci ostatecznych decyzji administracyjnych z lat [...] - [...] i prawomocnego wyroku z dnia 11 lutego 1998 r., a postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Łd 135/96 stało się prawomocne dnia 3 lipca 1997 r., gdy tymczasem M.W. wystąpił z wnioskiem dnia [...] r. - zatem po upływie [...] lat i [...] miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia. W dacie wydania postanowienia z dnia 4 grudnia 2001 r. - II SA/Po 3799/01 art. 407 kpc przewidywał, że skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jako podstawę rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał art. 410 § 1 kpc w zw. z art. 58 i art. 59 ustawy o NSA. Rozpoznając niniejszą skargę o wznowienie postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązany jest na posiedzeniu niejawnym zbadać, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (art.280 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 153/02/1270 ze zm. dalej ppsa). W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, bowiem w składzie sądu uczestniczyli trzej sędziowie zawodowi, będący osobami uprawnionymi, żaden z tych sędziów nie był wyłączony z mocy ustawy. Skarżący nie naprowadza jakiejkolwiek przesłanki, wskazującej na to, by w składzie sądu orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy ani by przed uprawomocnieniem się postanowienia nie mógł domagać się jego wyłączenia. Skarżący nie twierdzi, by nie miał zdolności sądowej lub procesowej albo by nie był należycie reprezentowany lub by wskutek naruszenia przepisów prawa był pozbawiony możności działania(art. 271 § 1 i 2 ppsa). Skarżący nie wskazuje orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który orzekłby o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane wskazane orzeczenie (art. 272 § 1 ppsa). W sprawie II SA/Po 3799/01 orzekali inni sędziowie niż w sprawie II SA/Łd 135/96, przeto nie mogło dojść do naruszenia art. 48 § 1 pkt 1 w zw. z art. 401 pkt 1 i art. 379 pkt 4 kpa, i art. 45 Konstytucji ( wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r. - sygn. SK 19/02-OTK-A 7/04/67). Skarżący nie wskazuje, by postanowienie z dnia 4 grudnia 2001 r. - sygn. II SA/Po 3799/01 zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, ani by zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. M.W. nie wskazuje późniejszego wykrycia jakichkolwiek okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie doszło także do późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Nie doszło do ustalenia czynu przestępczego prawomocnym wyrokiem skazującym ani też Skarżący nie wskazuje, by jakiekolwiek postępowanie karne nie mogło być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W sprawie brak zatem oparcia skargi na którejkolwiek ustawowej przesłance wznowienia, o których mowa w art. 271 pkt 1 i 2, art. 272 § 1, art. 273 § 1 p.1 i 2, § 2 i § 3, art. 274 ppsa. Wobec powyższego na podstawie art. 280 § 1 ppsa skargę należało odrzucić. /-/ M. Dybowski IH/