IV SA/Po 713/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie: WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Tomasz Grossmann Protokolant: st. sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Powiatu W. na uchwałę Rady Miejskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej § 5 pkt 8, 2. zasądza od Rady Miejskiej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi oraz kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu sądowym, 3. określa, że uchwała w części obejmującej § 5 pkt 8 nie może być wykonana Rada Miejska we W. w dniu 20.12.2002 r. podjęła uchwałę nr III/13/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod realizację obwodnicy dla m. W. w ciągu drogi krajowej nr [...]. Uchwałę tę opublikowano w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 2003 r. Nr [...], poz. 270. Pismem z dnia [...].2010 r., działając na podstawie art. 52 § 1 i art.54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr [...]3, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) oraz na podstawie art. 101 ust. 1 oraz art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) Powiat W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr III/13/02 Rady Miejskiej we W. z dnia 20.12.2002r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów - "w zakresie - zakwalifikowania Zarządu Powiatu we W. jako zarządcy węzła dwupoziomowego "G.M." na skrzyżowaniu z drogą powiatową KDP 410 (Z) i linią kolejową E-20 KK". Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 2 pkt 1 oraz art. 20 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., nr 19, poz. 115 ze zm. – dalej ustawa o drogach publicznych) i zażądano stwierdzenia jej nieważności "z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania". Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przedmiotem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego w drodze uchwały Nr III/13/02 Rady Miejskiej we W. jest droga krajowa nr [...], droga powiatowa KDP 410 (Z) i KDP 446 (Z), węzeł dwupoziomowy "G.M." na skrzyżowaniu z drogą powiatową KDP 410 (Z) i linią kolejową E-20KK. Powiat W. podniósł, że węzeł dwupoziomowy "G.M." został zakwalifikowanej jako droga powiatowa oznaczona symbolem KDP 410 (Z), podczas gdy węzeł ten nie stanowi drogi powiatowej, a jedynie jest usytuowany na skrzyżowaniu istniejącej drogi powiatowej, linii kolejowej oraz projektowanej drogi krajowej nr [...]. Błędnie zatem, w ocenie skarżącego, zakwalifikowano węzeł ten jako drogę powiatową. W dalszej kolejności autor skargi zwrócił również uwagę, że inicjatywa w zakresie budowy węzła dwupoziomowego pochodziła od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządcy drogi krajowej nr [...]. Podkreślono, ze ustawa o drogach publicznych właśnie na Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, jako na zarządcę, nakłada obowiązki w zakresie opracowania projektów, planów finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich, jak również obowiązek nabywania nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości. Dlatego też, jak zauważono, zakwalifikowanie w miejscowym planie gospodarowania przestrzennego dwupoziomowego węzła "G.M." jako ciągu drogi powiatowej stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 19 ust. 2 pkt 1 oraz art. 20 ustawy o drogach publicznych. Powiat W. podkreślił, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi w funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii. W dalszej kolejności wskazano, że przebudowa infrastruktury drogowej w tym zakresie jest zadaniem Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, z którym wiąże się również obowiązek wykupu gruntu pod planowaną inwestycję. Z tego też powodu Zarząd Powiatu we W. nie może zostać zakwalifikowany jako zarządca węzła drogowego i ponosić z tego tytułu konsekwencji określonych w art. 20 ustawy o drogach publicznych, gdyż infrastruktura dróg krajowych nie należy do zadań powiatu. Na zakończenie autor skargi podkreślił, że Powiat W. w dniu [...].2010 r. wystąpił do Rady Miejskiej we W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jednak w przewianym ustawowo terminie nie otrzymał na nie odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Gmina W. wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej i podkreśliła, że w żadnym wypadku nie można przyjąć, aby z treści planu wynikało, że Zarząd Powiatu zakwalifikowany został jako zarządca węzła dwupoziomowego "G.M.". Wyjaśniono, że nie plan zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga, kto sprawuje zarząd dróg - bowiem o tym stanowi ustawa o drogach publicznych, która wyraźnie wskazuje, kto wykonuje obowiązki zarządcy (art. 25). Podnoszenie zatem zarzutu naruszenia zaskarżoną uchwałą prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 2 pkt 1 oraz 20 ustawy o drogach publicznych jest całkowicie pozbawione podstaw. W dalszej kolejności zwrócono uwagę, że skarżący Powiat W. nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Tymczasem, skarga przewidziana tym przepisem nie ma charakteru actio popularis, a zatem wymagane jest dokładne wskazanie zaistniałego naruszenia interesu prawnego. Na rozprawie w dniu [...].2011 r. pełnomocnik strony skarżącej sprecyzował skargę, w ten sposób, iż zarzuca naruszenie w uchwale § 5 pkt 8, a ponadto podał, iż skarga dotyczy tylko tej części gdzie został naruszony interes Powiatu. Jednocześnie na tej samej rozprawie, Sąd postanowił zobowiązać Radę Miejską we W. do przedłożenia - w terminie 3 dni: mapy stanowiącej załącznik do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod realizację obwodnicy dla m. W. w ciągu drogi krajowej nr [...] (Dz.Urz.Woj. Wlkp z 2003 r. Nr [...], poz. 270) – z wyraźnym oznaczeniem – granic obszaru objętego tym planem, a także do przedłożenia, w tym samym terminie, mapy stanowiącej załącznik do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod budownictwo mieszkaniowe i usługowe w rejonie ul. S.W. i projektowanej obwodnicy drogi krajowej nr [...] we W., Gutowie Małym i Gutowie Wielkim (Dz.Urz. Woj. Wlkp. 2009, Nr 107, poz. 1748) - z wyraźnym oznaczeniem – granic obszaru objętego tym planem, a ponadto - z wyraźnym oznaczeniem - objętego granicami tego planu terenu, co do którego moc utraciła uchwała nr II/13/02 Rady Miejskiej we W. z 20.12.2002 r. (k. 40). W odpowiedzi na wezwanie Sądu przesłano mapy oraz wyjaśniono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów pod realizację obwodnicy dla Miasta W. w ciągu drogi krajowej nr [...] uchwalony został na podstawie ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 r. Nr [...] poz., 139 ze zm. – dalej jako u.z.p.). Podkreślono, że obowiązujące wówczas przepisy nie wymagały, aby rysunek planu zawierał wkreślone granice obszaru objętego planem. Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 u.z.p. integralną częścią planu był rysunek stanowiący załącznik do uchwały rady gminy, a rysunek planu obowiązywał w zakresie określonym uchwałą. Jak podkreślono również przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 13.12.2001r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002 r. nr 1, poz. 12) me zawierały normy nakładającej obowiązek wkreślania na rysunku planu, granic obszaru objętego planem. Wyjaśniono ponadto, że na załączniku mapowym do pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie Sądu zakreślony został teren, którego dotyczyła zmiana zaskarżonej uchwały. Podkreślono jednak, że ustalenia zmieniające nie obejmują terenu będącego przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do omówienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że jak wynika z treści uzasadnienia wniesionej w niniejszej sprawie skargi oraz jak sprecyzował na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy § 5 pkt 8 uchwały nr III/13/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod realizację obwodnicy dla m. W. w ciągu drogi krajowej nr [...], w zakresie w jakim został naruszony interes Powiatu W.. Przy czym, wobec argumentacji Rady Miejskiej we W., podkreślić należy, że interes powiatu w niniejszej sprawie nie tylko istnieje, ale jego istnienie nie może budzić uzasadnionych wątpliwości. Interes prawny Powiatu W. do złożenia skargi na wskazaną powyżej uchwałę Rady Miejskiej we W. wynika z przepisów prawa materialnego. Zachodzi bezpośredni związek o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, sytuacją prawną skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 71 , poz. 838 ze zm. ) - w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały – drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy ( art. 2a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych). A zatem, wybudowanie drogi powiatowej wiąże się nie tylko z zaprojektowaniem tej drogi, wydzieleniem działki pod drogę, ale i z określonymi obowiązkami jednostki samorządu powiatowego - która w przyszłości może być obciążona obowiązkiem wypłaty należności za przejęte grunty pod drogi. Z tej już przyczyny powiat posiada legitymację do obrony interesów tej jednostki, chociażby przez wykazywanie, czy planowane drogi mają mieć status dróg powiatowych. Pamiętać przy tym należy, iż samodzielność powiatu podlega ochronie (art. 2 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym) podobnie jak samodzielność gminy, a jednostki samorządu winny przestrzegać swych kompetencji. Zgodnie natomiast z art. 6a ust. 2 ustawy o drogach publicznych zaliczenie do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu(...). Nadto przepis art. 6a ust. 3 tej ustawy jednoznacznie stanowił, iż przebieg dróg powiatowych ustala rada powiatu po zasięgnięciu opinii zarządów gmin, na obszarze których przebiega droga. A zatem, to nie radzie gminy, lecz radzie powiatu przysługuje kompetencja do decydowania o przebiegu dróg powiatowych i to także tych przyszłych, dopiero planowanych. Potwierdzenie kompetencji organów powiatu w tym zakresie stanowią także przepisy art. 19 i art. 20 ustawy o drogach publicznych. Zarządcami dróg dla dróg powiatowych są zarządy powiatu i to do nich należy m.in. opracowanie projektów planów rozwoju sieci drogowej, opracowanie projektów planów finansowania budowy, utrzymania i ochrony dróg, pełnienie funkcji inwestora (art. 20 pkt 1-3 ustawy o drogach publicznych). W świetle powyższego i wobec jednolitej linii orzeczniczej NSA istnienie interesu prawnego Powiatu W. do wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości (por. wyrok NSA z 17.02.2009 r., sygn. II OSK 1037/08, wyrok NSA z 09.11.2009 r., sygn. II OSK 1267/09). Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż podstawę wydania zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej we W. stanowiły przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r., o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr [...], poz. 139 ze zm.). Ustawa ta, w dacie podejmowania uchwały, regulowała procedurę planistyczną. O wadliwości § 5 ust. 8 uchwały przesądziła niezgodność tego przepisu z wymogami określonymi przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej w części uchwały. Przede wszystkim, brzmienie § 5 ust. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dowodzi, iż uwadze Rady Miejskiej we W. umknęło, iż z woli ustawodawcy, do jej kompetencji należało wyłącznie - ustalenie linii rozgraniczających - drogi publiczne (art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p.). Rada miejska nie była natomiast kompetentna do - wyznaczenia w planie miejscowym przebiegu drogi -powiatowej bez uprzedniego zaplanowania takiej drogi przez powiat. Uwadze Rady Miejskiej we W. umknęło, że wprawdzie przepis art. 4 ust. 1 u.z.p. stanowił, iż ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich dróg wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy, jednak stosownie do art. 2 ust. 1 u.z.p. ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Tak więc, w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszące się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń, a także zadania rządowe, o których mowa w rozdziale 6 oraz zadania samorządowe, o których mowa w rozdziale 5a (art. 9 u.p.z.). Stosownie natomiast do art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. w zależności od potrzeb, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, linie rozgraniczające drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. Oznacza to, że Rada Miejska we W. stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. w zw z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) planując przebieg dróg publicznych w ramach sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego uprawniona była ustalić linie rozgraniczające drogę powiatową oraz linie rozgraniczające pas terenu przeznaczony pod budowę drogi powiatowej. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny w omawianym zakresie odpowiadać wymogom wynikającym z treści - obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonego zapisu uchwały - § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 z 1999 r.). W myśl tego przepisu przez "linie rozgraniczające drogę" rozumie się "granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...)". Do kompetencji organów gminy należało zatem jedynie ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linii rozgraniczających drogi publiczne, a nie - jak uczyniono to w § 5 ust 8 zaskarżonej uchwały – "wyznaczenie zmiany przebiegu drogi powiatowej". Jak podkreśla się, bowiem w orzecznictwie sądowym lokalizacja drogi publicznej w planie miejscowym następuje w postaci wyznaczenia linii rozgraniczających pasy drogowe (por. wyrok WSA z 19.03.2008 r., sygn. II SA/Po 619/07, wyrok WSA z 17.11.2010 r., sygn. II SA/Wr 422/10). Rada miejska we W. nie mała zatem kompetencji do dokonania zmiany przebiegu drogi powiatowej, a jedynie do wyznaczenia linii rozgraniczających projektowany(mający powstać) przebieg tej drogi. Sąd dostrzega przy tym swoistą wewnętrzną sprzeczność stanowiącego w myśl uchwały "przepis szczegółowy" § 5 ust 8 uchwały nr III/13/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod realizację obwodnicy dla m. W. w ciągu drogi krajowej nr [...] z jego § 3 ust. 3, stanowiącym w myśl uchwały "przepis ogólny" oraz z załącznikiem graficznym do tej uchwały. Z treści zaskarżonego § 5 ust. 8 tej uchwały wynika, bowiem, że "wyznacza się zmianę przebiegu drogi powiatowej", tymczasem załącznik graficzny przedstawia linie rozgraniczające drogę. Zważywszy jednak na fakt, że w myśl art. 8 ust. 1 u.z.p.- ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy, zaś integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy, a rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą, to jest oczywiste, że pomiędzy tekstem planu a rysunkiem planu musi zachodzić zgodność. Jednocześnie, jak podkreśla się w orzecznictwie NSA nie powinno też ulegać wątpliwości, że przy wykładni treści planu (co do przeznaczenia terenu) należy łącznie analizować zarówno tekst planu, jaki i załącznik graficzny. Należy przy tym mieć na uwadze, iż "rysunek planu jest opracowaniem graficznym, które nie spełnia wymagań normy prawnej z jej klasyczną budową (hipoteza, dyspozycja, sankcja) i w związku z tym nie może wiązać bezpośrednio. Rysunek planu obowiązuje, bowiem w takim zakresie, w jakim zostało to wyszczególnione w uchwale rady o treści planu. (por. wyrok NSA z 03.02.2005 r., sygn. OSK 1070/04). Analiza dokumentacji planistycznej prowadzi do wniosku, iż wadliwość zaskarżonego przepisu aktu prawa miejscowego wynika również z innych względów. Jednym z elementów postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było uzgodnienie projektu tego planu ze wskazanymi przez ustawodawcę organami. W toku procedury planistycznej zarząd gminy obowiązany był m.in. zawiadomić na piśmie o przystąpieniu do sporządzenia planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu (art. 18 ust. 2 pkt 2 u.z.p.) jak również uzgodnić projekt planu, stosownie do jego zakresu, z właściwymi organami, w tym i z właściwym zarządem drogi. Z przedstawionych akt wynika, że organy te zostały zawiadomione, bądź wezwane do uzgodnienia. Jednak - co ma zasadnicze znaczenie z punku oceny legalności § 5 ust. 8 uchwały - przedstawiony Powiatowemu Zarządowi Dróg we W. do uzgodnienia projekt uchwały, a konkretnie jego część graficzna znacząco różniła się w części zaskarżonej przez Powiat W. od rozwiązania, które zostało przez radę miejską ostatecznie przyjęte. Analiza dokumentacji planistycznej prowadzi do wniosku, że w toku procedury planistycznej, uwadze organu umknęło, iż stosownie do art. 8 ust. 1 u.z.p. integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały. W konsekwencji, nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, iż wykładany do publicznego wglądu oraz dołączony do zawiadomień i rozesłany do uzgodnień projekt planu miejscowego musi być również opracowany w takiej formie jak plan (art. 8 ust. 3 u.z.p.). Wymóg ten - jak podkreśla się w orzecznictwie NSA - dotyczy zarówno opracowania tekstu projektu planu (części opisowej) w formie przepisów prawnych jak i rysunku planu, tj. części graficznej (por. wyrok NSA z 17.02.2009 r., sygn. II OSK 1037/08). Tymczasem, porównanie sporządzonych w toku procesu planistycznego załączników graficznych do wskazanej uchwały wskazuje, że przebieg wyznaczonego na mapach liniami rozgraniczającymi obszaru uległ zasadniczym zmianom. Przekazana Sądowi dokumentacja zawiera załącznik nr 1 "Rozwiązanie przestrzenne wyłożone w dniach od 25.04.2001r. do 16.05.2001 r. do publicznego wglądu. Jak trafnie wywodzi Gmina W. na radzie miejskiej uchwalającej w ówczesnym stanie prawnym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ciążył obowiązek określenia granic opracowania planu. Zauważyć jednak należy, że pomimo braku takiego obowiązku Rada Gminy W. sporządzając załącznik nr 1 ("Rozwiązanie przestrzenne wyłożone w dniach od [...].04.2001r. do [...].05.2001 r. do publicznego wglądu") granice opracowania planu w sposób bezsporny oznaczyła. Analiza treści załącznika graficznego wskazuje, bowiem, że w legendzie do tej mapki wskazano symbol, który został opisany jako "granice opracowania planu". Przebieg granic opracowania planu odpowiadał zasadniczo przebiegowi linii rozgraniczających tereny o różnym sposobie użytkowania. Symbol ten, widnieje na załączniku graficznym wzdłuż całej drogi KDK 15 (GP), a także obejmuje drogę KDP 410 (Z) na odcinku S.W. - droga KDK 15 (GP) w kierunku O.S. – po jej wschodniej stronie (kierunek W.), oraz na odcinku S.W. - droga KDK 15 (GP) w kierunku G.W. – po jej zachodniej stronie (kierunek P.). Zarząd Miasta i Gminy W. celem wykonania wynikającego z art. 18 ust. 2 u.z.p. obowiązku, o poczynienie stosownych uzgodnień występował w marcu 2001 r. Przedmiotem tych uzgodnień był projekt uchwały wraz z opisanym powyżej załącznikiem nr 1. Jak wynika z przedstawionej dokumentacji planistycznej Powiatowy Zarząd Dróg we W. uzgodnił ten projekt pozytywnie w dniu 09.04.2001 r. Wcześniej pismem z dnia 22.01.2001 r. (k. 48 akt sądowych) Powiatowy Zarząd Dróg we W. poinformował, że planowany przebieg obwodnicy północ-południe dla m. W. na odcinku od ul. S. do m. S. przecina drogi powiatowe W.-W. i S. - O.S., w związku z czym wniesiono o podłączenie tych dróg do planowanej obwodnicy. W dalszej kolejności, w dniu 25.03.2002 r. uchwałą Rady Miejskiej we W. nr LII/351/2002 stwierdzono konieczność dokonania zmian w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod realizację obwodnicy dla m. W. w ciągu drogi krajowej nr [...] i ponowienia w niezbędnym zakresie czynności formalno-prawnych. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu do tej uchwały, w toku wyłożenia projektu do publicznego wglądu w dniach od [...].05.2001 r. zgłoszono 1 zarzut dotyczący dojazdu do nieruchomości. Wskazano, że Dyrekcja Generalna Dróg Publicznych w P. pismem z dnia [...]2001 r. przedstawiła nowe propozycje rozwiązań komunikacyjnych w rejonie ul. S. oraz S. W. i torów PKP. Zwrócono uwagę na potrzebę opracowania koncepcji dwupoziomowego skrzyżowania projektowanej obwodnicy dla m. W. z S. W. i linią kolejową W. – P.. Zebrana dokumentacja dowodzi, że na tej podstawie sporządzono nowy załącznik graficzny, uwzględniający zaakceptowane uchwałą z 25.03.2002 r. rozwiązania, które - dotyczą przebiegu dróg powiatowych, a nie były przedmiotem uzgodnień - z Powiatowym Zarządem Dróg we W.. Jak wynika z przedłożonej Sądowi dokumentacji planistycznej ponawiając czynności formalno-prawne, o uzgodnienie - nowego projektu planu - nie zwrócono się do Powiatowego Zarządu Dróg we W.. Tymczasem, analiza załącznika graficznego ostatecznie zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej we W. nr II/13/02 z dnia 20.12.02 r. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. 2003 r. Nr [...], poz. 270) wskazuje, że przedstawiany graficznie obszar objęty tym planem uległ istotnym zmianom. Stosownie do – pozostającego w niezmienionym brzmieniu - § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały "obszar uchwalenia planu obejmował część terenów w granicach linii rozgraniczających pas drogowy wyznaczony na załączniku do tej uchwały". Jak wynika z przyjętego zaskarżoną uchwałą załącznika graficznego - aktualnie - linie rozgraniczające obejmują nie tylko tereny drogi KDK 15 (GP) oraz drogę KDP 410 (Z) na odcinku S.W. - droga KDK 15 (GP) w kierunku O.S. – po jej wschodniej stronie (kierunek W.), oraz na odcinku S.W. - droga KDK 15 (GP) w kierunku G.W. – po jej zachodniej stronie (kierunek P.). Z załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały wynika, że planem tym objęto - ponadto - drogę na odcinku S.W. - droga KDK 15 (GP) w kierunku O.S. – po jej zachodniej (kierunek P.) oraz na odcinku linia kolejowa międzynarodowa E- 20 P. – W. (EE-20KK) - droga KDK 15 (GP) w kierunku G.W. – po jej wschodniej stronie (kierunek W.). Wnikliwa analiza załącznika mapowego do uchwały wskazuje również, że sporną uchwałą objęto odcinek drogi KDP 410 (Z) oznaczony liniami rozgraniczającymi od zjazdu KDP 410 (Z) na S. W. w kierunku W. Zestawienie załączników mapowych nie pozostawia wątpliwości, że te elementy nie były, a nawet nie mogły być przedmiotem uzgodnień z Powiatowym Zarządem Dróg we W., bowiem ich uwzględnienie w procesie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowane zostało uwzględnieniem zgłoszonego zarzutu, wniesionego po wyłożeniu projektu uchwały do publicznego wglądu w dniach od [...].05.2001 r. Dokumentacja planistyczna dowodzi, że w związku z koniecznością dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponowiono część uzgodnień. Pomimo jednak, iż wprowadzone zmiany dotyczą dróg powiatowych projektu uchwały nie przedstawiono do ponownego uzgodnienia Powiatowemu Zarządowi Dróg we W.. Podkreślenia wymaga, że wynikający art. 25 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek dotyczył ponowienia czynności planistycznych "w niezbędnym" zakresie. Oznacza to, iż zakres uzgodnień ograniczony był do zakresu właściwości miejscowej i rzeczowej organów uzgadniających. Zatem wówczas gdy zakres zmian mieścił się w zakresie kompetencji organów uzgadniających niezbędnym było ponowienie procedury uzgodnienia projektu planu. Jedynie gdyby wprowadzone zmiany nie miały związku z kompetencjami organów uzgadniających niezasadnym byłoby powtarzanie tej procedury. Zakres uzgodnień wyznaczony był, bowiem granicami zadań wykonywanych przez organ uzgadniający. W świetle obowiązujących w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisów przysługujące gminie uprawnienie do podejmowania wszelkich regulacji w zakresie zagospodarowania przestrzennego doznawało w przypadku planowania dróg powiatowych istotnych ograniczeń. Rada miejska nie była kompetentna do ustalania w planie miejscowym przebiegu drogi powiatowej bez uprzedniego zaplanowania takiej drogi przez powiat. W niniejszej sprawie organ również nie miał wątpliwości co do celowości przedłożenia projektu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów pod realizację obwodnicy dla m. W. w ciągu drogi krajowej nr [...] wraz załącznikiem graficznym nr 1 Powiatowemu Zarządowi Dróg we W.. Skoro natomiast wprowadzone w toku procedury planistycznej zmiany miały związek z kompetencjami Powiatowego Zarządu Dróg we W. to koniecznym było powtórzenie uzgodnienia projektu planu z tym organem. Z powyższych względów, z uwagi na stwierdzone istotne naruszenie procedury planistycznej polegające na wyłożeniu i przesłaniu do uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego forma narusza przepis art. 8 ust. 3 u.z.p. należało stwierdzić nieważność uchwały w zaskarżonej części na podstawie art. 147 § 1 i 152 p.p.s.a. Od podjęcia zaskarżonej uchwały minęło już kilka lat, ale z przepisu art. 94 ust. 1 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika, że w odniesieniu do aktów prawa miejscowego nie ma czasowego ograniczenia wykluczającego możliwość wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego, po upływie roku od dnia podjęcia. Rozstrzygnięcie o Kostach postępowania ma oparcie w przepisach art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.