IV SA/Po 715/11

Sygn. IV SA/Po 715/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 6 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę Sygn. IV SA/Po 715/11 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. T. S. (dalej Skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2010 r. nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości J., obręb T., gmina D. oraz trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości J. (k. 4-7 akt sądowych). Do opisanej powyżej skargi dołączony został odpis dokumentu pełnomocnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r., sporządzonego pismem komputerowym o treści: "Ja, niżej podpisany, T. S., zam. w P. os. B. Ch. [...], udzielam niniejszym pełnomocnictwa radcy prawnemu prof. UAM dr hab. M. Sz., wpisanemu na listę radców prawnych pod nr [...] i prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w P., Pl. A. [...],[...] P., [...], do reprezentowania mnie w postępowaniach przed organami administracji publicznej i przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi oraz ewentualnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości J., obręb T., gm. D.. T. S."; na odpisie dokumentu brak podpisu T. S.; na odpisie dokumentu znajduje się rękopiśmienny zapis: "z upoważnienia M. S.". U dołu dokumentu znajduje się zapis (w stosunku do powyższego odpisu dokumentu pełnomocnictwa w pozycji do góry nogami) "OD:" "NR FAKSU:" "[...]" "STR. 2". Odpis dokumentu potwierdził "za zgodność z oryginałem" pieczęcią z datownikiem "2011-06-20" i osobistym podpisem prof. UAM dr hab. M. Sz. radca prawny (k. 8 akt sądowych). Do tej skargi dołączono także potwierdzoną "za zgodność z oryginałem" dnia [...] czerwca 2011 r. kserokopię wypisu aktu notarialnego z dnia [...] maja 2010 r. repertorium [...], o udzieleniu pełnomocnictwa przed notariuszem Wojciechem Sajdą przez T. S. Jego matce M. S. (k. 10-13 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], SKO wniosło o jej oddalenie (k. 15-15v akt sądowych). Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 6 września 2011 r., IV SA/Po 715/11 radca prawny M. Sz. został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego T.a S. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 35 § 1, art. 36, art. 37 § 1 ppsa), bądź zatwierdzenie przez T. S. czynności wywiedzenia skargi, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (k. 45-46 akt sądowych). Odpis zarządzenia doręczono radcy pr. M. Sz. dnia [...] września 2011 r. (k. 47 akt sądowych). Dnia [...] września 2011 r. radca pr. M. Sz. nadał w polskim urzędzie pocztowym: sporządzone komputerowo pełnomocnictwo z dnia [...] maja 2011 r. M. S. dla radcy pr. M. Sz., "będąc umocowaną przez mego syna, T. S. do udzielania dalszych pełnomocnictw we wszystkich sprawach jego dotyczących (pełnomocnictwo mojego syna, T. S. w załączeniu)", upoważniła radcę pr. M. Sz., "do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] z dnia [...] maja 2011 r, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. do reprezentowania mojego syna T. w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym przed ww sądem, jak również do ewentualnego wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i występowania w w/w/ sprawie w imieniu mojego syna przed tym Sądem", podpisane rękopiśmiennie "S. M.". Do tego pełnomocnictwa załączono ponownie potwierdzoną "za zgodność z oryginałem" dnia [...] września 2011 r. kserokopię wypisu aktu notarialnego z dnia 04 maja 2010 r. repertorium [...], o udzieleniu pełnomocnictwa przed notariuszem W. S. przez T. S. Jego matce M. S. (k. 49, 51-55 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a więc stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ppsa - winna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 37 § 1 ppsa, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej (w niniejszej sprawie tą czynnością było złożenie skargi do Sądu) dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Prawidłowe zastosowanie analizowanych przepisów daje pewność Sądowi, że dany pełnomocnik pozostaje rzeczywiście umocowany do dokonania konkretnej czynności oraz stanowi gwarancję dla strony, że będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Okoliczność ta nabiera szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić, gdyby nie interpretować tych przepisów w sposób ścisły. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 2 w zw. z art. 271 pkt 2 ppsa nienależyte umocowanie pełnomocnika powoduje nieważność postępowania (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2010 - dalej J. P. Tarno "Ppsa. Komentarz" 2010 - s. 112 uw. 4). Stwierdzenie przez sąd braku formalnego w tym zakresie, skutkuje obowiązkiem wezwania pełnomocnika strony skarżącej do jego uzupełnienia oraz pouczenie o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu do wykonania wezwania sąd odrzuca skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa (postanowienie NSA z: 21.12.2010 r., I FSK 1611/10, Lex nr 740570; 21.12.2010 r., I FSK 1578/10, Lex nr 740567; postanowienie WSA w Gliwicach z 7.1.2010 r., IV SA/GL 796/09, Lex nr 549489). Taki sam obowiązek spoczywa na sądzie w sytuacji, gdy z jakichkolwiek powodów pełnomocnictwo uprzednio udzielone w sposób prawidłowy wygaśnie w trakcie toczącego się postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, załączone do skargi odpisy dokumentów: pełnomocnictwa z [...] czerwca 2010 r. i pełnomocnictwa z [...] maja 2010 r., nie są pełnomocnictwami w rozumieniu art. 35 § 1, art. 36, art. 37 § 1 i art. 39 ppsa. Dokument pełnomocnictwa z [...] czerwca 2010 r., rękopiśmiennie podpisany "z upoważnienia M. S.", został złożony w oryginale w postępowaniu administracyjnym dnia [...] września 2010 r., na wezwanie Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2010 r., skierowane do Kancelarii Radcy Prawnego prof. UAM dr hab. M. Sz. (prezentata Urzędu Gminy w D.; w aktach administracyjnych I instancji), po złożeniu przez radcę prawnego M. Sz. pisma z dnia [...] czerwca 2010 r., w którego nagłówku wskazano "T. S. zastępowany przez r.pr. M. Sz.". Uregulowania zawarte w przepisach art. 32-37 ppsa – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy - odpowiadają normatywnej treści art. 86-91 kpc J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" W. Pr. 2004 s. 72 uw. 1; s. 73, uw. 1; s. 74 uw. 1; s. 75 uw. 1; s. 76 uw. 1; s. 77, uw. 1; J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" C. H. Beck 2011 s. 190 nb 1; s. 192 nb 1; s. 214 nb 1). Z tej przyczyny dorobek orzecznictwa i piśmiennictwa na tle kpc i kc, pozostaje użyteczny dla oceny pełnomocnictwa na tle ppsa (M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wolters Kluwer 2011 s. 130 uw. 1; J. P. Tarno "Ppsa. Komentarz" 2010 s. 113-114 uw. 1). W postępowaniu sądowoadministracyjnym konieczne jest przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, które w doktrynie i orzecznictwie nazywa się pełnomocnictwem procesowym (w przeciwieństwie do pełnomocnictwa cywilnego, zwanego także materialnoprawnym, upoważniającego do dokonywania czynności materialnoprawnych; J. Sobkowski "Pełnomocnictwo procesowe, jego istota, powstanie i wygaśnięcie" Wyd. Nauk. UAM 1967 s. 5, 62; A. Szpunar "Udzielenie pełnomocnictwa" PS z. 9 z 1993 r., s. 18). Ustawodawca jedynie w § 3 art. 35 ppsa użył pojęcia pełnomocnictwa procesowego, lecz nie ulega wątpliwości, że w przepisach art. 35 § 1, art. 36, art. 37 § 1 i art. 39 ppsa mowa jest w istocie o pełnomocnictwie procesowym. Ustawodawca, jak i doktryna i orzecznictwo sądowo administracyjne odróżnia pełnomocnictwo materialnoprawne od pełnomocnictwa procesowego. Odpis pełnomocnictwa z [...] maja 2010 r. zawiera jedynie pełnomocnictwo o charakterze pełnomocnictwa cywilnego (materialnoprawnego). Do takiego wniosku prowadzi wykładnia tego pełnomocnictwa, do którego stosuje się zasady ogólne (art. 65 kc; M. Niezgódka-Medek – op. cit. s. 155 uw. 1 do art. 40 ppsa; J. P. Tarno "Ppsa. Komentarz" 2010 - s. 120 uw. 2). W doktrynie i orzecznictwie trafnie wskazuje się, że w sprawach nie uregulowanych w kpa, sięgać należy do osiągnięć kultury prawnej – w szczególności wypracowanej na tle kpc i kc (odpowiednio – Z. Janowicz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" W. Pr. PWN 1999 s. 215 uw. 1 c; s. 226 uw. 5; s. 297 uw. 7d). Zgodnie z art. 65 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W kwestii wykładni oświadczeń woli wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 29.6.1995 r., III CZP 66/95, OSNC 12/95/168 – dalej uchwała III CZP 66/95), wskazując, że wykładnia oświadczeń woli polega na ustalaniu ich znaczenia, czyli sensu. Ma ona na celu ustalenie właściwej treści regulacji zawartej w oświadczeniu woli. Ogólne reguły interpretacyjne, prowadzące do osiągnięcia tego celu, określone zostały w art. 65 kc. W myśl § 1 art. 65 kc, oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje; § 2 stanowi natomiast, że w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Wyrażone w przytoczonym przepisie reguły interpretacyjne grupują się wokół dwu respektowanych przez prawo cywilne wartości. Są nimi z jednej strony wola (intencja) osoby dokonującej czynności prawnej, z drugiej natomiast zaufanie, jakie budzi złożone oświadczenie woli u innych osób. Odpowiednio do tych wartości w doktrynie wyróżnia się subiektywną metodę wykładni, zorientowaną na wolę osoby składającej oświadczenie woli, oraz metodę obiektywną (normatywną), akceptującą punkt widzenia adresata. Możliwa jest również kombinowana metoda wykładni, uwzględniająca obie wspomniane wartości. Na tle art. 65 kc należy przyjąć kombinowaną metodę wykładni, opartą na kryteriach subiektywnym i obiektywnym. Stanowisko takie zajmują też przedstawiciele nauki prawa cywilnego. Stosowanie kombinowanej metody wykładni do czynności prawnych inter vivos obejmuje dwie fazy. W pierwszej fazie sens oświadczenia woli ustala się mając na uwadze rzeczywiste ukonstytuowanie się znaczenia między stronami. Oznacza to, że uznaje się za wiążący sens oświadczenia woli, w jakim zrozumiała go zarówno osoba składająca, jak i odbierająca to oświadczenie. Decydująca jest zatem rzeczywista wola stron. Podstawę prawną do stosowania w tym wypadku wykładni subiektywnej stanowi art. 65 § 2 kc który, choć mowa w nim o umowach, odnosi się w istocie do wszystkich oświadczeń woli składanych innej osobie. Jeżeli okaże się, że strony nie przyjmowały tego samego znaczenia oświadczenia woli, konieczne jest przejście do drugiej, obiektywnej fazy wykładni, w której właściwy dla prawa sens oświadczenia woli ustala się na podstawie przypisania normatywnego, czyli tak, jak adresat sens ten rozumiał i rozumieć powinien. Za wiążące uznać trzeba w tej fazie takie rozumienie oświadczenia woli, które jest wynikiem starannych zabiegów interpretacyjnych adresata. Decydujący jest normatywny punkt widzenia odbiorcy, który z należytą starannością dokonuje wykładni zmierzającej do odtworzenia treści myślowych osoby składającej oświadczenie woli. Przeważa tu ochrona zaufania odbiorcy oświadczenia woli nad wolą, a ściślej nad rozumieniem nadawcy. Nadawca bowiem formułuje oświadczenie woli i winien uczynić to w taki sposób, by było ono zgodnie z jego wolą zrozumiane przez odbiorcę. Wykładnia obiektywna sprzyja pewności stosunków prawnych, a tym samym i pewności obrotu prawnego. Zgodnie z kombinowaną metodą wykładni, priorytetową regułę interpretacyjną oświadczeń woli, składanych indywidualnie adresatom, stanowi rzeczywista wola stron. Zastosowanie tej reguły wymaga wyjaśnienia jak strony rzeczywiście zrozumiały złożone oświadczenie woli, a w szczególności, jaki sens łączyły z użytym w oświadczeniu woli zwrotem lub wyrażeniem. W razie ustalenia, że były to te same treści myślowe, pojmowany zgodnie sens oświadczenia woli trzeba uznać za wiążący. Jeżeli chodzi o oświadczenia woli ujęte w formie pisemnej, czyli wyrażone w dokumencie, to sens tych oświadczeń ustala się przyjmując za podstawę wykładni przede wszystkim tekst dokumentu. W procesie jego interpretacji podstawowa rola przypada językowym regułom znaczeniowym. Wykładni poszczególnych wyrażeń dokonuje się z uwzględnieniem kontekstu, w tym także związków treściowych występujących między zawartymi w tekście postanowieniami. Uwzględnieniu podlegają również okoliczności, w jakich oświadczenie woli zostało złożone, jeżeli dokument obejmuje takie informacje, a także cel oświadczenia woli wskazany w tekście lub zrekonstruowany na podstawie zawartych w nim postanowień. Wiążący prawnie sens oświadczenia woli ustala się więc mając w pierwszej kolejności na uwadze rzeczywistą wolę stron, a dopiero wtedy gdy nie da się jej ustalić, sens ten ustala się na podstawie przypisania normatywnego (uchwała III CZP 66/95, akceptowana przez S. Rudnickiego – op. cit. s. 330-333 uw. 5). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że dnia [...] maja 2010 r. T. S. udzielił swej matce pełnomocnictwa do: nabywania pod jakimkolwiek tytułem [...] praw własności dowolnych nieruchomości bądź rzeczy ruchomych [...], zbywania pod jakimkolwiek tytułem praw własności dowolnych nieruchomości bądź rzeczy ruchomych [...], zawierania w powyższym zakresie umów przedwstępnych, zobowiązujących i rozporządzających, zarządzania i administrowania wszelkimi nieruchomościami, budynkami, lokalami oraz nieruchomościami stanowiącymi jego własność, zawierania umów najmu i dzierżawy wszelkich nieruchomości [...], odbioru wszelkiej korespondencji [...] wraz z prawem odpowiadania na korespondencję, załatwiania wszelkich spraw meldunkowych [...], dokonywania wszelkich czynności i aktów administracyjnych, włącznie z uprawnieniem uzyskiwania dokumentów administracyjnych związanych z wyżej opisanymi prawami, [...], odbioru wszelkich dokumentów od osób fizycznych, prawnych bądź organów administracji publicznej, reprezentowania oraz zastępowania go we wszelkich sprawach przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, urzędami i izbami skarbowymi oraz urzędami pocztowymi, włącznie z uprawnieniami uzyskiwania wszelkich dokumentów, [...], uiszczania w imieniu mocodawcy wszelkich opłat sądowych, składania wszelkich oświadczeń, wyjaśnień i wniosków przed osobami fizycznymi, prawnymi, bankami, sądami, urzędami skarbowymi, spółdzielniami, innymi jednostkami organizacyjnymi oraz organami administracji rządowej i samorządowej, jakie w związku z niniejszym pełnomocnictwem okażą się konieczne [...] (k. 10-13=51-54 akt sądowych). Pełnomocnictwo z [...] maja 2010 r. jest wyłącznie pełnomocnictwem cywilnym (materialnoprawnym) rodzajowym (obejmującym umocowanie do dokonywania oznaczonego rodzaju czynności prawnych (B. Gawlik w: red. S. Grzybowski "System prawa cywilnego. Część ogólna" Ossolineum 1985 t. I s. 777, 779), w zakresie zarządu majątkiem T. S. – w szczególności nieruchomym, zarządzania i administrowania nieruchomościami, budynkami, lokalami; reprezentowania mandanta przed firmami telekomunikacyjnymi, towarzystwami ubezpieczeniowymi, bankami – ze szczególnym uwzględnieniem zaciągania kredytów i zabezpieczania kredytów - w tym w drodze hipotek. Pełnomocnictwo z [...] maja 2010 r. nie jest pełnomocnictwem procesowym dla Marii S. (w szczególności pełnomocnictwem do reprezentowania T. S. w postępowaniu sądowoadministracyjnym). Dla odmiennej oceny pełnomocnictwa z [...] maja 2010 r. nie wystarcza sformułowanie: "składania wszelkich oświadczeń, wyjaśnień, i wniosków przed osobami fizycznymi, prawnymi, bankami, sądami, urzędami skarbowymi, spółdzielniami, innymi jednostkami organizacyjnymi oraz organami administracji rządowej i samorządowej, jakie w związku z niniejszym pełnomocnictwem okażą się konieczne", bowiem zakres pełnomocnictwa procesowego określa w istocie ustawodawca (art. 36 i 39 ppsa; J. P. Tarno "Ppsa. Komentarz" 2010 - s. 114 uw. 2; J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka – op. cit. s. 195 nb 1, s. 206 nb 1, 2; art. 88 i 91 kpc). Pełnomocnictwo z [...] maja 2010 r. nie jest w szczególności pełnomocnictwem ogólnym (art. 36 pkt 1 ppsa), ani pełnomocnictwem do prowadzenia poszczególnych spraw (art. 36 pkt 2 ppsa), ani do niektórych tylko czynności w postępowaniu (art. 36 pkt 3 ppsa; odpowiednio – postanowienie NSA z 19.6.2009 r., II OZ 518/09, Lex 563594, akceptowane przez M. Niezgódkę-Medek – op. cit. s. 143 uw. 3). W szczególności M. S., która sama nie uzyskała pełnomocnictwa procesowego (pełnomocnictwa z art. 35 § 1, art. 36 i art. 37 § 1, art. 39 ppsa), nie jest władna udzielić dalszego pełnomocnictwa do reprezentowania T.a S. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnictwo z [...] maja 2010 r., będące pełnomocnictwem cywilnym (materialnoprawnym) rodzajowym, nie dopuszcza udzielenia pełnomocnictwa procesowego substytucyjnego – ani w sposób wyraźny, ani pośrednio; kompetencji do ustanowienia substytuta nie wynika też z ustawy ani ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa (art. 106 kc; B. Gawlik – op. cit. s. 779 uw. 1b). Tym samym ani pełnomocnictwo z [...] czerwca 2010 r., ani pełnomocnictwo z [...] maja 2011 r., nie mogło być skutecznym umocowaniem w zakresie substytucyjnego pełnomocnictwa procesowego dla r. pr. M. Sz. do działania w imieniu T. S. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym – w szczególności w niniejszej sprawie (J. P. Tarno "Ppsa. Komentarz" 2010 - s. 118-119 uw. 2, 3, 5; J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka – op. cit. s. 209 nb 10, 11; postanowienie NSA z 4.7.2008 r., II OSK 989/08, akceptowana przez M. Romańską w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2011 s. 35 uw. 1). Skoro brak nieprzerwanego łańcuszka dokumentów wskazujących na udzielenie pełnomocnictwa procesowego pomiędzy T. S., M. S. a radcą pr. M. Sz., wskazujących na udzielenie radcy pr. M. Sz. pełnomocnictwa procesowego (w tym pełnomocnictwa procesowego substytucyjnego), nie sposób przyjąć, by radca pr. M. Sz. był należycie umocowany w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że gdyby T. S. pragnął udzielić obok pełnomocnictwa materialnoprawnego z [...] maja 2010 r., także pełnomocnictwa procesowego swej matce Marii S., to mając na uwadze, że pełnomocnictwo z [...] maja 2010 r. udzielane było przed notariuszem, w dokumencie pełnomocnictwa stosowne postanowienie zostałoby wyraźnie i zgodnie ze sztuką prawniczą zawarte. Skoro takowego postanowienia brak, to znaczy że T. S. nie udzielił M. S. pełnomocnictwa procesowego – w szczególności do reprezentowania Go przed sądami administracyjnymi (k. 10-13=51-55 akt sądowych; art. 35 § 1, art., 36, art. 37 § 1 i art. 39 ppsa w zw. z art. 65 kc). Skoro w ustawowym terminie nie uzupełniono braków skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa skargę należało odrzucić. MZ