IV SA/Po 715/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 05 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 14 czerwca 2014 r. W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazaną w rubrum w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jednocześnie złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz możliwością spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi stanowiącym również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżący podniósł, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest najdalej idącą i najbardziej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów Prawa budowlanego, zaś jej zrealizowanie wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami. Celem pierwszym i nadrzędnym nakazu rozbiórki obiektu budowlanego jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a nie karanie inwestora za to, że naruszył przepisy prawa, bowiem temu służą przepisy karne np. art. 90 Prawa budowalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną w w/w przepisie jest więc wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, a wstrzymanie wykonalności decyzji jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonalności decyzji (postanowienia) przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. Strona winna jest wykazać (uprawdopodobnić), że istnieją przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj., iż w razie wykonania tej decyzji (postanowienia) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wniosek taki może uwzględnić jeżeli po analizie wniosku, wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty ocenia, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W przedmiotowej sprawie aktem, którego wstrzymania domaga się skarżący jest decyzja o nakazie rozbiórki obiektu letniskowego wraz z zadaszonym tarasem. Nie ulega więc wątpliwości, że charakter nałożonego na skarżącego obowiązku z samej jego istoty jest taki, iż jego wykonanie doprowadziłoby do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonanie bowiem rozbiórki spornego obiektu, przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy przez Sąd, łączy się z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenia skutków polegających na utracie wzniesionego obiektu, a także na tym, że w razie uwzględnienia skargi i ustalenia, że istnieje możliwość zmiany lub uchylenia decyzji w przedmiocie rozbiórki, powstanie problem powrotu do stanu poprzedniego, czyli do stanu sprzed wykonania zaskarżonej decyzji orzekającej rozbiórkę (zob. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 646/14 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi również wątpliwości, iż wykonanie decyzji rozbiórkowej wskazanej w niej części obiektu wiąże się dla skarżącego z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. W świetle wskazanych okoliczności Sąd uznał zatem za zasadne uwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji, w związku z czym w oparciu o art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.