IV SA/Po 740/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor Sądowy Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 06 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu D.M. w Pl na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za parkowanie pojazdu; p o s t a n a w i a odrzucić skargę. /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak W myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 50 §1 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 50 §2 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny w aspekcie zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LEXisNexis Warszawa 2005, str. 212). W niniejszej sprawie skargę na wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła jednostka organizacyjna Gminy Miasto P. – Z. D. M., której dyrektor działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P. wydał postanowienie w przedmiocie zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w związku z bezskutecznym wezwaniem do uiszczenia opłaty za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, które to postanowienie zostało przez to Kolegium uchylone. Wyłączna kompetencja do wydawania decyzji w należących do samorządu własnych lub zleconych sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej przysługuje w myśl art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz.1591 z późn. zm.) wójtowi, a w miastach burmistrzowi lub prezydentowi (art. 26). Organy te, na mocy art. 13 b ustawy z dnia 21 marca 1085 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2086 ze zm.) upoważnione zostały do poboru opłat z tytułu parkowania w strefie płatnego parkowania. Tym samym w sprawach tych wskazane organy działają jako organy administracji publicznej, a więc jako właściwe do orzekania w sprawie indywidualnej, co wyłącza je z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktu czy czynności wydanych w toku instancyjnym przez organ odwoławczy. Jednocześnie przepisy ustawy o samorządzie gminnym oraz o drogach publicznych nie przyznają tym organom prawa do wniesienia skargi w rozumieniu ww. art. 50 §2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym do wniesienia skargi na postanowienie podjęte przez organ II instancji w związku z zaskarżeniem w toku instancji rozstrzygnięcia wydanego w ramach postępowania egzekucyjnego w przedmiocie poboru opłaty z tytułu nieopłaconego postoju na strefie ograniczonego postoju. Z tych względów skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 tej ustawy . /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak MW