IV SA/Po 741/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant Ref. staż. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi Parafii Rzymskokatolickiej pw. Św. [...] w P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmian oddala skargę Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].02.2014r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 poz. 267 – dalej k.p.a.), art. 2 pkt 8, art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 3, art. 7 d, art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. – dalej ustawa) oraz § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454 ze zm. – dalej rozpozrzadzenie) wykonując zadania z zakresu administracji rządowej, po wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, odmówił wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla nieruchomości położonych w P., zmian wynikających z decyzji Wojewody W. z [...] września 2013r. nr [...] w części dotyczącej orzeczenia w przedmiocie podziału działki ewidencyjnej nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu G. w P., stanowiącej własność Skarbu Państwa, zapisanej w księdze wieczystej nr [...] i stwierdzenia przejścia jej części zajętej pod cmentarz na własność Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. [...] w P. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Wojewoda W. pismem z dnia 22.11.2013r. przesłał własną decyzję z dnia [...] września 2013 r. nr [...], w której dokonał podziału prawnego i zarazem fizycznego działki nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu G., stanowiącej własność Skarbu Państwa, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], na dwie odrębne nieruchomości, oznaczone jako działki nr [...] o powierzchni 0,0072 ha i nr [...] o powierzchni 0,0632 ha, orzekając o przejściu jej części - działki nr [...], zajętej pod cmentarz na własność Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. [...] w P. Prezydent Miasta P. wskazał jednak, iż w tym czasie w obrocie prawnym zaistniała już zmiana właściciela działki nr [...], wynikająca z ostatecznej decyzji Wojewody W. z dnia [...].08.2013 r., nr [...], stwierdzającej, że działka ta stała się własnością Miasta P. z dniem 1 stycznia 1999 r. Wykazanie w dniu 29.11.2013 r. zmian w ewidencji gruntów i budynków wynikającej z tej decyzji zdaniem organu uniemożliwia zarejestrowanie podziału działki nr [...] i własności jej części na rzecz Parafii na podstawie decyzji z [...].09.2013r., gdyż opisana w tej ostatniej decyzji nieruchomość nie istnieje - nie jest własnością Skarbu Państwa . W uzasadnieniu decyzji wskzano, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych dokumenty będące podstawą zmian w ewidencji gruntów i budynków muszą dotyczyć nieruchomości wykazanych w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem rejestrem, w którym dokonuje się zmian na podstawie dokumentów wykazujących stany późniejsze niż dane wykazane w rejestrze. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Parafia Rzymsko-Katolicka p.w. św. [...] w P. wnosząc o uchylenie decyzji pierwszej instancji w całości, ewentualnie o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zawieszenie postępowania odwoławczego względnie postępowania organu pierwszej instancji do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody W. z dn. [...].08.2013r. nr [...], z dnia [...].08.2013r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zaskarżona decyzja nie może się ostać w stanie prawnym, bowiem jej podstawy zostały ustalone o nieprawidłowy stan faktyczny i błędną decyzję Wojewody W. z dn. [...].08.2013r. nr [...]. Podkreślono, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wskazał, iż Wojewoda W. decyzją z [...].09.2013r. nr [...] dokonał podziału prawnego i zarazem fizycznego dz. nr [...]. Jednocześnie w obrocie prawnym istniała już zmiana właściciela dz. nr [...], na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody W. z dn. [...].08.2013r. nr [...]. W uzasadneniu odwołania wskazano, iż zgodnie z treścią art. 97 §1 ust. 4 k.p.a organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przedmiotowej sprawie w ocenie skarżącej zaistniała konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na wadliwość decyzji Wojewody W., co odwołujący niezwłocznie uczyni, składając wniosek o stwierdzenie nieważności Wojewody W. z dnia [...].08.2013r. nr [...]. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].05.2014r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Odnosząc się do meritum organ II instancji skazał, że zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Informacje dotyczące gruntów obejmują m.in. ich położenie, granice, powierzchnie, rodzaje użytków gruntowych oraz ich klasy gleboznawcze. Przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia stanowi, iż do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Stosownie do § 45 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W świetle art. 23 ustawy za zmiany udokumentowane należy uznać przede wszystkim zmiany wynikające z przesłanych staroście odpisów decyzji i orzeczeń oraz aktów notarialnych. Te same dokumenty wymienione zostały także w § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Natomiast w § 46 ust. 2 pkt 2-4 rozporządzenia prawodawca przesądził ponadto, iż zmiany mogą wynikać także: z opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, z dokumentacji architektoniczno - budowlanej oraz z ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Należy podkreślić, że dokumenty wymienione w § 46 ust. 2 pkt 1-4 przedmiotowego rozporządzenia stanowią podstawę do dokonania aktualizacji z urzędu. Ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości (§10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), a w przypadku braku takich danych, wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają (§10 ust. 2 rozporządzenia). Prawa osób i jednostek organizacyjnych do gruntów - stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia -uwidacznia się w ewidencji gruntów na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych oraz umów dzierżawy. W uzasadnieniu podkreślono, że w rozpatrywanej sprawie istnieje spór co do prawa własności części działki ewidencyjnej nr [...], mapa nr [...], obręb G., wynikający z zaistnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji ostatecznych Wojewody W. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] oraz decyzji z [...] września 2013 r. nr [...], które w odmienny sposób kształtują sytuację prawną i faktyczną przedmiotowej działki. Wskazano, że uprzednio został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków stan prawny wynikający z decyzji Wojewody W. z [...] sierpnia 2013r. — [...], stwierdzającej, że działka nr [...] stała się własnością Miasta P. z dniem 1 stycznia 1999 r. Aktualnie działka ewidencyjne nr [...] wykazana jest w księdze wieczystej nr [...] jako własność Miasta P. W świetle powyższych dokumentów istnieje zgodność pomiędzy wykazanym w księdze wieczystej stanem prawnym a stanem prawnym ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków. Organ II instancji uznał za uzasadnione stanowisko zajęte przez Prezydenta Miasta P., zgodnie z którym wykazanie 29 listopada 2013 r. zmian w ewidencji gruntów i budynków z tej decyzji uniemożliwia zarejestrowanie podziału działki ewidencyjnej nr [...] i własności jej części na rzecz Parafii na podstawie decyzji z [...] sierpnia 2013 r., gdyż opisana w tej ostatniej decyzji nieruchomość nie istnieje - nie jest własnością Skarbu Państwa. Powołując się na judykaturę wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że ewidencja gruntów i budynków Jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa gruntów, ani nie nadaje tych spraw. Spełnia jedynie funkcje rejestrujące stanów prawnych ustalonych w innym trybie i przez inne organy. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Odnosząc się do kwestii zawieszenia postepowania organ odwoławczy wskazał, iż art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczy obligatoryjnego zawieszenia postępowania i w ocenie organu II instancji nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Z przepisów prawa materialnego nie wynika bowiem wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej jak również ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków decyzji Wojewody W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] nie wymaga zawieszenia postępowania, bowiem dopiero ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] będzie miało wpływ na stan prawny działki ewidencyjnej nr 11. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Parafia Rzymsko-Katolicka p.w. św. [...] w P. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta P., ewentualnie o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania dowodowego bez dokonania oględzin nieruchomości i niezapoznania się z treścią mapy zasadniczej, oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U z 2014 poz. 518 – dalej u.g.n.) w zw. z art. 60 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz.U. z 2013 poz. 1169) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie zasady, zgodnie z którą nieruchomości lub ich części, pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu kościelnych osób prawnych, jeżeli znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne wraz z budynkami towarzyszącymi, z mocy prawa stają się ich własnością. Biorąc pod uwagę, iż Prezydent Miasta P. powziął informację o istnieniu dwóch sprzecznych ze sobą ostatecznych decyzji Wojewody W. dotyczących tej samej nieruchomości, zdaniem skarżącej dało to podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na konieczność rozpatrzenia kwestii wadliwości decyzji Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. odmawiającą wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla nieruchomości położonych w P., zmian wynikających z decyzji Wojewody W. z [...] września 2013r. nr [...] w części dotyczącej orzeczenia w przedmiocie podziału działki ewidencyjnej nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu G. w P., stanowiącej własność Skarbu Państwa, zapisanej w księdze wieczystej nr [...] i stwierdzenia przejścia jej części zajętej pod cmentarz na własność Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. [...] w P. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy, ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy, ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie (w przedmiotowej sprawie prezydent miasta na prawach powiatu). Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków rolnych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenie ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, oraz dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa.(§ 10 rozporządzenia). Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są m.in. identyfikator działki ewidencyjnej, o którym mowa, numeryczny opis granic działki ewidencyjnej, pole powierzchni działki ewidencyjnej, informacje określające pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas bonitacyjnych w granicach działki ewidencyjnej, wartość gruntu, jeżeli została ustalona, oraz data ustalenia tej wartości, numer jednostki rejestrowej gruntów, do której przyporządkowana została działka ewidencyjna, stanowiący część składową identyfikatora tej jednostki rejestrowej, oznaczenie księgi wieczystej, a w przypadku gdy księga wieczysta nie jest założona - oznaczenie dokumentów określających własność, oznaczenie dokumentów określających inne prawa do działki ewidencyjnej niż własność i prawo użytkowania wieczystego, numer rejestru zabytków prowadzonego na podstawie przepisów o ochronie dóbr kultury, identyfikator rejonu statystycznego, do którego należy działka ewidencyjna, adres działki (§ 60 rozporządzenia). Właściciel oraz władający gruntem są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów (art. 22 ust. 2 ustawy). Ponadto w myśl art. 23 ustawy właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Zgodnie z § 44 punkt 2 rozporządzenia obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, ciąży na staroście. Stosownie do § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, wyeliminowania danych błędnych. Natomiast § 46 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że w operacie ewidencyjnym z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych oraz danych zawartych w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne. Z przytoczonej regulacji prawnej jednoznacznie wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W orzecznictwie wskazuje się, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. To natomiast oznacza, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Ponadto wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wpis zmian do ewidencji gruntów ma charakter wtórny w stosunku do stanu prawnego, nie może natomiast kształtować nowego stanu prawnego. W konsekwencji nie można w drodze postępowania o zmianę danych w ewidencji gruntów ustalać oraz rozstrzygać o prawidłowości istniejącego stanu prawnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 698/07, Lex nr 351329, wyrok NSA z 20 listopada 1998 r., II SA 914/98, Lex nr 41816,). Stwierdzić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywano, że zapisy w ewidencji mają charakter techniczno-deklaratoryjny. Organy ewidencji rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 1993 r., II SA 1155/92, ONSA 1994/2/61, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2008 r., IV SA/Wa 94/08, Lex nr 477578, wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 1998 r., II SA 258/98, Lex nr 41288, wyrok z dnia 20 sierpnia 1998 r., II SA 766/98, Lex nr 82005). Co więcej dokonując aktualizacji ewidencji organy ewidencyjne nie są uprawnione do merytorycznego kontrolowania treści dokumentów stanowiących źródło ujawnionych w niej praw, wydanych przez uprawnione do tego podmioty (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2008 r., II Sa/GL 643/07, Lex nr 485843). Postępowanie ewidencyjne służy bowiem ewidencjonowaniu bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach i ma wyłącznie charakter informacyjny. Powyższe oznacza, iż jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości nie pozwalają na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W rozpatrywanym przypadku wspomniane wątpliwości niewątpliwie występowały, gdyż istnieją dwie sprzeczne ze sobą decyzje, tj. decyzja Wojewody W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...], dokonująca podziału prawnego i zarazem fizycznego działki nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu G., stanowiącej własność Skarbu Państwa, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], na dwie odrębne nieruchomości, oznaczone jako działki nr [...] o powierzchni 0,0072 ha i nr [...] o powierzchni 0,0632 ha, orzekająca o przejściu jej części - działki nr [...], zajętej pod cmentarz na własność Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. [...] w P. i wcześniejsza ostateczna decyzjia Wojewody Wi. z dnia [...].08.2013 r., nr [...], stwierdzająca, że działka ta stała się własnością Miasta P. z dniem 1 stycznia 1999 r. Oznacza to, iż zasadnym było rozstrzygniecie o odmowie wprowadzenia zmian do operatu wynikających z decyzji Wojewody W. z dnia [...].09.2013r. nr [...] w części dotyczącej orzeczenia w przedmiocie podziału działki ewid. nr [...] z arkusza mapy [...] obręb G. w P., stanowiącej własność Skarbu Państwa, za[pisanej w KW nr [...] i stwierdzenie przejścia jej części zajętej pod cmentarz na własność Parafii Rzymskokatolickiej p.w. św. [...] w Poznaniu Powyższe nie oznacza również, iż w przedmiotowej sprawie zasadnym było zawieszenie postępowania. Organ ewidencji nie jest bowiem stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r., w związku z czym nie przysługuje mu wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji czy też wznowienie postępowania. Z akt nie wynikało również, aby skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody W. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Na dzień orzekania przez organy I i II instancji nie zachodziła więc żadna z przesłanek art. 97 i 98 k.p.a. Odnosząc się do zawartej w skardze argumentacji dotyczącej zawieszenia przed Wojewodą postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i ewentualnych błędów tego organu w trakcie postępowania zakończonego decyzjami z dnia [...] sierpnia 2013 r. i [...] września 2013 r., w tym zarzut dotyczący naruszenia art. 95 pkt 4 u.g.n. w zw. z art. 60 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz.U. z 2013 poz. 1169), Sąd stwierdza, iż powyższe zarzuty wykraczają poza zakres przedmiotowej sprawy i nie wpływają na ocenę postępowania prowadzonego przez organy ewidencji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.