IV SA/Po 742/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: starszy referendarz sądowy Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016r. sprawy z wniosku adwokata G.W. z dnia 16 lipca 2015r. w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych postanawia odmówić zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 listopada 2013r. oddalił skargę M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych odpisów wywiadów środowiskowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła adwokat T.S. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym poprzedzającej wydanie wyroku z dnia 3 czerwca 2015r. sygn. akt I OSK 245/14, skarżącego reprezentował adwokat G.W., który pismem z dnia 16 lipca 2015r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, składając przy tym oświadczenie, iż koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż stosownie do treści art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) stronie przysługuje uprawnienie do żądania zwrotu kosztów jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia zgłosi wniosek o przyznanie należnych kosztów. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów, na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 5 maja 2015r. adwokat G.W. złożył wyłącznie wniosek o odroczenie rozprawy, który został przez Sąd uwzględniony. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015r. reprezentujący skarżącego adwokat złożył zaś jedynie oświadczenie, iż wnosi i wywodzi jak skardze. Adwokat G.W. nie złożył jednak wniosku o przyznanie mu wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną skarżącemu z urzędu jak i oświadczenia, iż nie zostały one opłacone przez skarżącego, co jest wymogiem wynikającym z §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 461). Mając na uwadze fakt, że złożony przez wnoszącego skargę kasacyjną adwokata T.S. wniosek o przyznanie jej wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną skarżącemu z urzędu jak i oświadczenie, iż nie zostały one opłacone przez skarżącego, nie mogą odnieść skutku wobec adwokata G.W., stwierdzić należy, że w świetle art. 210 § 1 p.p.s.a. utracił on uprawnienie do żądania wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną skarżącemu z urzędu, zaś wniosek o zasądzenie ww. wynagrodzenia złożony przez niego po rozpoznaniu sprawy i zamknięciu rozprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 210 § 1 w zw. z art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.