IV SA/Po 751/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika Ogólnokrajowej Spółdzielni [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Ogólnokrajowej Spółdzielni [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia /-/ M. Dybowski Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. (data stempla pocztowego, k. 23 akt sądowych) pełnomocnik Ogólnokrajowej Spółdzielni [...] wniósł skargę na postanowienie wskazane w rubrum, a dotyczące odmowy przywrócenia przez Kolegium terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jest nieuzasadnione. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia (nazywanego w skardze decyzją) do czasu rozstrzygnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd, na wniosek strony, może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Instytucja ta ma zatem charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne akty korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowo-administracyjne. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Zaskarżone postanowienie, odmawiające przywrócenia przez Kolegium terminu do wniesienia wniosku, nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 ppsa. Wstrzymanie wykonania dotyczyć może jedynie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Zakamycze 2006 s. 160-161 uw. 7 i aprobowane przez Komentatora orzecznictwo i piśmiennictwo; J. P. Tarno- op. cit. s. 216 uw. 5; T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2008 s. 338-340 uw. 5-9; postanowienie NSA z 17.7.2006 r.- I FZ 281/06 z aprobującą glosą A. Skoczylasa - OSP 6/07/76). Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku, wydane na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. u. 98/00/1071 ze zm., dalej kpa) jako ściśle procesowe i nie mogące powodować bezpośredniego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (glosa A. Skoczylasa - OSP 6/07/s. 462), takich skutków nie wywołuje. Zaskarżony akt nie kwalifikuje się dobrowolnego lub przymusowego wykonania, w związku z czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może znaleźć zastosowania. Jedynie zatem na marginesie należy wskazać, że profesjonalny Pełnomocnik Skarżącej nie podniósł żadnych okoliczności, wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (k. 2, 4 akt sądowych). Jednakże bez względu na to, czy wniosek został poparty przekonującą argumentacją, decydującą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest charakter objętego wnioskiem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższa okoliczność determinuje bowiem ostateczny kształt rozstrzygnięcia w tym zakresie. W tym stanie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, postanowił jak w postanowieniu. /-/ M. Dybowski mb