IV SA/Po 773/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości Starosta O. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017r., poz.1332 ze zm., obecnie j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 – dalej p.b.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o.o. (dalej również jako skarżący, inwestor) nr [...] wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym na terenie położonym w C. , na działce nr ew. gruntów [...]. Starosta stwierdził, iż inwestor nie uzupełnił dokumentacji projektowej zgodnie z treścią postanowienia z dnia [...] marca 2018r. wydanego w trybie art. 35 ust. 3 p.b., nakładającego na wnioskodawcę [...] Sp. z o.o. obowiązek dokonania szczegółowej analizy zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach gęstości mocy większych niż dopuszczalne wartości (0,1 W/m2), określenia sumarycznego oddziaływania anten w poszczególnych sektorach, naniesienia na projekcie zagospodarowania terenu osi wiązek głównych promieniowania wskazanych anten oraz określenia maksymalnego zasięgu osi wiązek dla całego sektora, zwymiarowania odległości wskazanych charakterystycznych punktów dla wyrysowanego zasięgu, przedstawienia przekroju w płaszczyźnie pionowej dla całego sektora wraz z uwzględnieniem ukształtowania terenu i istniejącej zabudowy, przedstawienia przekroju i zasięgu głównej wiązki promieniowania anteny przy projektowanym pochyleniu wiązki, z uwzględnieniem ukształtowania terenu i istniejącej zabudowy, pokazania odległości miejsc dostępnych dla ludności, określenia mocy promieniowania izotropowego - EIRP anteny, podania mocy zsumowanej dla całej anteny/segmentu. Zaznaczono, iż analizy i rysunki powinny zostać podpisane przez osobę uprawnioną. W odpowiedzi na ww. postanowienie inwestor przełożył pismo zawierające dodatkowe wyjaśnienia oraz dokument zatytułowany "KWALIFIKACJA PRZEDSIĘWZIĘCIA". Organ I instancji stwierdził, iż przedłożone przez inwestora wyjaśnienie nie spełniało wymagań nałożonych postanowieniem z dnia [...] marca 2018r. Od ww. decyzji odwołał się inwestor podnosząc kwestę naruszenia art. 35 ust.3 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie odwołującej zostały spełnione wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b., a zatem organ nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej. W odwołaniu wskazano, iż żądania zawarte w postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r., odnoszące się do konieczności uwzględnienia kumulacji pól elektromagnetycznych anten projektowanych i istniejących są w świetle obowiązujących przepisów nieuzasadnione. Równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Tym samym każdą antenę traktuje się jako indywidualną instalację i z tego powodu nie dokonuje się sumowania moc anten (superpozycji pól) zarówno z innymi antenami przedmiotowej stacji, jak i stanowiących element innych instalacji radiokomunikacyjnych. Wojewoda, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 i ust. 3 p.b. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, iż stacja bazowa telefonii komórkowej zostanie zlokalizowana na stalowym maszcie. Wyposażenie stacji będą stanowić zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych; anteny sektorowe pracujące w częstotliwościach 800MHz, 900MHz, 1800MHz; zespół anten parabolicznych; elementy torów antenowych. W każdym z czterech sektorów przewidziano po 3 anteny (na azymutach 20°, 120°, 210°, 300°). Dla potrzeb oceny charakteru inwestycji z punktu widzenia przepisów ochrony środowiska Wojewoda odwołał się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 71 – rozporządzenie z 2010), w oparciu o które dokonuje się ustaleń, czy planowana inwestycja jest przedsięwzięciem, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm. – dalej u.i.o.ś.). Organ odwoławczy przytoczył również treść §2 ust. 1 pkt 7 i §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010r. Uwzględniając treść w/w przepisów Wojewoda stwierdził, że inwestor uchylił się od przedłożenia analiz w zakresie kumulacji mocy anten w ramach rozpatrywanego przedsięwzięcia, co umożliwiłoby dokonanie odpowiedniej kwalifikacji inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko (w kontekście badania wystąpienia ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności). W tej sytuacji nie można uznać, iż inwestor dokonał uzupełnień zgodnie z treścią postanowienia [...] marca 2018 r., w stopniu pozwalającym na wydanie decyzji zgodnej z jego wnioskiem. Inwestor reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionując powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która jest w całości wadliwa i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r. poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do inwestycji Skarżącego, mimo braku ku temu podstaw. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W ocenie Skarżącego stanowisko Organu II instancji nie zasługuje na uwzględnienie, a przedstawiona wraz z wnioskiem analiza kwalifikacyjna przedsięwzięcia pozwala przyjąć ponad wszelką wątpliwość, iż dla przedstawionej przez Skarżącego konfiguracji anten planowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza ta stwierdza jednoznacznie, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten rozsiewczych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 4 maja 2018r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o.o. nr [...] wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym na terenie położonym w C. , na działce nr ew. gruntów [...]. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5. spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". W świetle powołanych regulacji uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub decyzji o warunkach zabudowy), wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie właściwy organ uprawniony został do nałożenia postanowieniem (art. 35 ust. 3 p.b.) na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie natomiast spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] marca 2018r., na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 p.b., Starosta O. wezwał inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, pouczając o skutkach ich nieusunięcia w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi na powyższe inwestor przełożył pismo zawierające dodatkowe wyjaśnienia oraz dokument zatytułowany "KWALIFIKACJA PRZEDSIĘWZIĘCIA". Zdaniem inwestora żądania sformułowane przez organ w w/w wezwaniu jest w świetle obowiązujących przepisów nieuzasadnione. Kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest zatem zasadność nałożenia obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia [...] marca 2018r. W świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. nie może budzić uzasadnionych wątpliwości ciążący na organie administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek zbadania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa wydane na podstawie art. 122 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627) rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz.1883 – dalej rozporządzenie z 2003r.). Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać w tym miejscu można, że są to normy bezwzględnie obowiązujące. Zawarte w rozporządzeniu z 2003r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999 r. (1999/519/WE). Zaznaczyć przy tym należy, iż dokonując oceny inwestycji w oparciu o rozporządzenie z 2003r. organ administracji bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. W rozporządzeniu z 2003r. określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Z treści tych przepisów wynika obowiązek inwestora polegający na udzieleniu odpowiedzi na pytanie, czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności. Uzupełnienia przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego o dane pozwalające na weryfikację czy planowana inwestycja rzeczywiście nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy Starosta O. zażądał w wezwaniu z dnia [...] marca 2018 r. Przesłane przez inwestora dodatkowe wyjaśnienia oraz dokument zatytułowany "KWALIFIKACJA PRZEDSIĘWZIĘCIA" nie zawierają danych stanowiących uzupełnienie projektu budowlanego w zakresie objętym zasadniczo pkt 1 wezwania z dnia 29 marca 2018 r. W tym miejscu wskazać należy, że w projekcie budowlanym (stanowiącym zwarty, zbindowany dokument, o kolejno ponumerowanych kartach i zawierający spis treści) znajduje się dokument stanowiący Plan zagospodarowania terenu, na którym wyznaczono obszar zasięgu występowania promieniowania elektomagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość (0,1 W/m2). Mapa ta przedstawiająca "rzut z góry" względem powierzchni ziemskiej nie daje jednak informacji na temat pola elektromagnetycznego (> 0,1 W/m˛) w środowisku i nie pozwala na weryfikację zasięgu ponadnormatywnego (> 0,1 W/m˛) pola elektromagnetycznego w środowisku, co ma szczególne znaczenie z uwagi na widoczne na niej miejsca dostępne dla ludności znajdujące się m.in. na działkach nr [...], nr [...], nr [...]. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd dostrzega, że inwestor w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] marca 2018r. przedłożył Kwalifikację Przedsięwzięcia, w tym Rysunek nr [...], w którym wskazano zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych oraz analizę maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych przedstawiającą zasięgi promieniowania elektomagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość (0,1 W/m2), w którym wskazano obszary dostępne dla ludzi, obejmujące 2m powyżej terenu oraz 2m powyżej poziomu dachów budynków sąsiednich. Jest to jednak element kwalifikacji przedsięwzięcia wykonany zgodnie z rozporządzeniem z 2010r., co zostało wskazane w tytule tego opracowania. Nie jest to zatem dokument pozwalający na weryfikację oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem rzeczywistego ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego w środowisku w oparciu o rozporządzenie z 2003r. Wskazać należy również, że przesłana przez inwestora analiza maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych przedstawiająca zasięgi promieniowania elektomagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość (0,1 W/m2), swym zakresem obejmuje wyłącznie występowanie promieniowania elektomagnetycznego większego niż dopuszczalne wyłącznie dla osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych. Przesłane przez inwestora dokumenty nie przestawiają zatem przekroju w płaszczyźnie pionowej dla całego sektora wraz z uwzględnieniem ukształtowania terenu i istniejącej zabudowy. Nie pozwalają również na ocenę poprawności wyznaczenia obwiedni przedstawionej na projekcie zagospodarowania terenu, zgodnie z którą został określony zasięg oddziaływania inwestycji (str. 22 – 23 opisu projektu budowlanego). W okolicznościach badanej sprawy, nie może budzić wątpliwości również, że załączony do projektu budowlanego Plan zagospodarowania, jakkolwiek dotyczy kwestii uregulowań rozporządzenia z 2003 r., to jest to opracowanie zdawkowe, które nie pozwala na właściwą ocenę parametrów charakteryzujących oddziaływanie pól elektroenergetycznych na środowisko. Z tej też przyczyny [...] została wezwana do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. W tym miejscu warto uzupełniająco wskazać, że normy wynikające z rozporządzenia z 2003 r. pozostają w korelacji z przepisami techniczno-budowlanymi. Obowiązek Wojewody w kontekście zbadania wskazanych parametrów wiąże się m.in. z treścią § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422) w myśl którego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że obowiązek wynikający postanowienia z dnia [...] marca 2018r. w zakresie w jakim odwołuje się do rozporządzenia z 2003r. został nałożony przez organ I instancji prawidłowo, a skarżąca nie przedłożyła dokumentu pozwalającego na ocenę zasięgu pola elektromagnetycznego w środowisku. Ma to tyle istotne znaczenie, iż w sytuacji gdy inwestor nie udzieli odpowiedzi w ogóle, albo gdy udzielona odpowiedź jest niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności to może być podstawa do odmowy wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 1023/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i na tej podstawie wydano prawidłowe rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji jaki i Wojewody uznać należało za prawidłowe, i to pomimo błędnego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego jak i częściowo błędnego uzasadnienia decyzji organu I instancji. Należy bowiem stwierdzić, że wadliwym było wezwanie z dnia [...] marca 2018r. w zakresie dotyczącym przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględniającej kumulację pól elektromagnetycznych projektowanych anten w poszczególnych sektorach. Przepisy rozporządzenia z 2010r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej – dla pojedynczej - anteny". Z tego powodu obowiązek nałożony w tym zakresie wezwania nie znajdował oparcia w powołanych przepisach prawa. Jak zauważa się w doktrynie prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J.Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Takie stanowisko jest również obecne w judykaturze (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wykazano jednak powyżej, wezwanie z dnia 29 marca 2018r. w zakresie odwołującym się do rozporządzenia z 2003r. został nałożony przez organ prawidłowo. Z tej też przyczyny opisane w skardze uchybienie należało ocenić jako pozostające bez wpływu na wynik badanej sprawy. Reasumując, zaskarżona decyzja pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Ubocznie Sąd dodaje, że w okolicznościach badanej sprawy, otwarta pozostaje kwestia wystąpienia przez inwestora udzielenie o pozwolenie na budowę wskazanego zamierzenia, po przedłożeniu pełnej dokumentacji zamierzenia, w tym mapy projektowej ze wskazaniem przestrzennego zasięgu oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem pola elektroenergetycznego (> 0,1 W/m˛).