IV SA/Po 778/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości. Decyzją z [...] lutego 2019 r. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej też jako "PINB" lub "organ I instancji") nakazał J. Z. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego w m. [...] (dz. nr [...] – obręb [...]) gm. [...], poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na: . zdemontowaniu wlotu z rury PCV Ř 150 od strony stacji paliw, folii olejoodpornej oraz płyt prefabrykowanych ażurowych; . przywróceniu pierwotnego ukształtowania terenu części działki nr [...] – obręb [...], na której obecnie zlokalizowany jest samowolnie wybudowany zbiornik wodny. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości budowy ww. zbiornika wodnego wszczęte zostało przez PINB po przeprowadzeniu [...] września 2018 r. kontroli, w wyniku której ustalono, iż na kontrolowanej nieruchomości zlokalizowany jest zbiornik wodny o wymiarach 7,5 x 9,0 m w koronie i głębokości 2,0 m. Zbiornik wyłożono folią olejoodporną oraz płytami ażurowymi. Od strony istniejącej stacji paliw wykonano wlot Ř 150 PCV. W trakcie kontroli J. Z. (zwany też dalej "Stroną" lub "Skarżącym") przedłożył decyzję Kierownika b. Urzędu Rejonowego w [...] z [...] października 1995 r. ([...]) o wyrażeniu zgody na użytkowanie ww. stacji paliw płynnych w m. [...]. W toku postępowania administracyjnego PINB ustalił, że od czasu budowy stacji benzynowej w roku 1993 istniało zagłębienie niewiadomego przeznaczenia i pochodzenia. Od 2005 r. właścicielem działki jest Skarżący. W roku 2018 Skarżący usunął zarośla porastające zagłębienie, powierzchnię wyłożył folią olejoodporną, położył płyty prefabrykowane ażurowe i zabezpieczył kratą. Na podstawie poczynionych ustaleń organ I instancji stwierdził, że doszło w tym przypadku do samowolnej budowy zbiornika wodnego, będącego budowlą w myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.; dalej w skrócie "pr.bud."), którego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę, a którego nie obejmowała żadna z decyzji wydanych dla ww. stacji benzynowej. Wobec zaś nieprzedłożenia przez Stronę dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego – pomimo wezwania o jej przedstawienie w terminie do [...] stycznia 2019 r., postanowieniem PINB z [...] listopada 2018 r. – organ I instancji wydał, na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 pr.bud., przywołaną na wstępie decyzję rozbiórkową z [...] lutego 2019 r. W terminowo wniesionym odwołaniu Skarżący zarzucił PINB naruszenie ustawy Prawo budowlane, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Podkreślił, że wykonane przez niego prace porządkowe przy zbiorniku nie były robotami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 7 pr.bud. Ponadto Skarżący zakwestionował interpretację leksykalnej definicji "zbiornika", a także błędną kwalifikację przedmiotu postepowania jako ogólnie "obiektu budowlanego". W ocenie Skarżącego jest to "tymczasowy obiekt budowlany". Elementem przesądzającym zaś, iż kwestionowana decyzja PINB powinna zostać uchylona, jest – zdaniem autora odwołania – fakt braku aktualnej dokumentacji geodezyjnej potwierdzającej albo wykluczającej istnienie zbiornika przed nabyciem przez Skarżącego przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. ([...]) Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej też jako "[...]WINB" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy ww. decyzję PINB, podzielając w uzasadnieniu ocenę tego organu, że przedmiotowy zbiornik wodny stanowi budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 pr.bud. Organ II instancji nie zgodził się ze Skarżącym w kwestii uznania ww. zbiornika za tymczasowy obiekt budowlany niezwiązany trwale z gruntem – podkreślając, że nie sposób uznać zbiornika, który powstał na działce nr [...], za obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania (od kontroli przeprowadzonej przez PINB dnia [...] września 2018 r. upłynęło już niemal 9 miesięcy), ani tym bardziej (biorąc pod uwagę, iż stanowi wykop w gruncie wyłożony m.in. betonowymi ażurowymi płytami) [że] nie jest trwale związany z gruntem. W ocenie [...]WINB w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do budowy, w wyniku której powstała nowa budowla – zbiornik. Pierwotnie na działce istniał jedynie dół, który nie był wykonany za pomocą materiałów budowlanych. Ponadto ze zdjęć wynika, że przez znaczny okres na działce nie było żadnego zbiornika – pierwotny zbiornik uległ całkowitemu zasypaniu lub zarośnięciu. W związku z wykonaną skalą robót (zbiornik wyłożono folią olejoodporną oraz płytami ażurowymi) nie można ich uznać za "remont" ani tym bardziej za "bieżącą konserwację" pierwotnego zbiornika. Zgodnie zaś z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 pr.bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29–31. W świetle art. 29 pr.bud. budowa budowli, jaką jest zbiornik wodny, nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku wykonania obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zastosowanie znajduje procedura przewidziana w art. 48 pr.bud. W ocenie [...]WINB procedura ta został przeprowadzona przez organ I instancji prawidłowo, i nie istnieją przesłanki uzasadniające uchylenie lub zmianę decyzji PINB. W terminowo wniesionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję [...]WINB, J. Z., reprezentowany przez r. Ż. – zarzuciwszy naruszenie: 1) przepisów postepowania: a) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jednoznacznych ustaleń co do faktu istnienia pierwotnego zbiornika. b) art. 77 § 1 k.p.a. przez niepełną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, w szczególności oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na jednym dowodzie i pominięciu innych oraz ograniczeniu się przez [...]WINB do kontroli decyzji organu I instancji; 2) art. 3 pkt 7 i 8 oraz art. 28 pr.bud. przez przyjęcie, że doszło do wykonania prac budowlanych, na które należało uzyskać pozwolenie na budowę, podczas gdy taka sytuacja nie miała miejsca – wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, a także o zasądzenie od [...]WINB na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor umotywował podniesione zarzuty, w dużej mierze powtarzając argumentację odwołania. Ponadto stwierdził, że wbrew wyrażonemu w decyzji przekonaniu [...]WINB, nie doszło do budowy, bowiem gdyby przyjąć, że zostały wykonane roboty budowlane, to wykonano je w celu utwardzenia terenu, nawet jeśli powoduje to powstanie zbiornika, zaś utwardzenie terenu płytami ażurowymi nie wymaga nawet zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę, [...]WINB w pełni podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2019 r. ([...]), utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2019 r. ([...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki, Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu tych decyzji naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności którejkolwiek z nich, względnie stwierdzenia ich wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. W kontrolowanej sprawie jest poza sporem, że przedmiotowy zbiornik wodny, w takiej postaci, w jakiej istniał w czasie orzekania przez organy w kontrolowanej sprawie, został wykonany przez Skarżącego w 2018 r. oraz że na jego wykonanie Skarżący nie dysponował pozwoleniem na budowę. Sporną w tej sprawie pozostaje kwestia, czy takie pozwolenie było w analizowanym przypadku w ogóle wymagane. Odpowiedź na to pytanie zależy od oceny charakteru prawnego prac wykonanych przy tym zbiorniku w 2018 r. i ich rezultatu. Zdaniem Skarżącego przedmiotowy zbiornik wodny jest tymczasowym obiektem budowlanym. W ocenie Sądu takie stanowisko jest niezasadne. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.; dalej w skrócie "pr.bud.") – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – przez "tymczasowy obiekt budowlany" należy rozumieć "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". W świetle cytowanej definicji legalnej nie sposób uznać przedmiotowego zbiornika za tymczasowy obiekt budowlany. Podzielając w tym zakresie argumentację [...]WINB zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wypada podkreślić, że ze swej istoty zbiornik wodny wykonany w sposób ustalony w kontrolowanej sprawie (wyłożenie dna i ścian folią, przykrytą następnie płytami ażurowymi, doprowadzanie wlotu rury PCV) nie może być uznany za obiekt "przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki". Co więcej, nie sposób też uznać, że zbiornik nie jest trwale połączony z gruntem. W tym miejscu godzi się zauważyć, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Cecha »trwałego związania z gruntem« sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce" (zob. wyrok NSA z 03.02.2017 r., II OSK 1261/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Zdaniem Sądu z taką sytuacja mieliśmy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Wyłożenie dna i ścian zbiornika m.in. płytami prefabrykowanymi ażurowymi sprawia, że zbiornik jest posadowiony w taki sposób, iż zwykłe czynniki zewnętrzne (nie rozważamy w takim przypadku ewentualności wystąpienia skrajnych anomalii pogodowych, jak np. powódź, trąba powietrzna, itp.) nie mogą spowodować zniszczenia go, przesunięcia czy przemieszczenia w inne miejsce. Wszystko to przemawia przeciwko dopuszczalności zakwalifikowania przedmiotowego zbiornika wodnego jako tymczasowego obiektu budowlanego. Sąd podziela natomiast stanowisko organów nadzoru budowlanego obu instancji, kwalifikujących ów zbiornik jako "budowlę", czyli obiekt mieszczący się w bardziej ogólnym pojęciu "obiektu budowlanego", przez który należy rozumieć – zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 1 pr.bud. – "budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych". W konsekwencji ustawodawca przez "budowlę" rozumie "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury", przy czym cytowany tu art. 3 pkt 3 pr.bud. zawiera przykładowe wyliczenie obiektów zaliczanych do budowli. Godzi się zauważyć, że w wyliczeniu tym znalazł się m.in. zbiornik. Na gruncie reguł znaczeniowych ogólnego języka polskiego termin "zbiornik", w analizowanym tu kontekście znaczy tyle, co "naturalne lub sztucznie utworzone zagłębienie terenu wypełnione wodą" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S Dubisza, Warszawa 2003, hasło "zbiornik" w zn. 3). Jest przy tym jasne, że w art. 3 pkt 3 pr.bud. może chodzić wyłącznie o "zbiornik" rozumiany jako zagłębienie terenu utworzone "sztucznie", skoro obiektem budowlanym (a więc i budowlą) może być jedynie obiekt "wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych". Przy tym wyrobem budowalnym jest z pewnością m.in. prefabrykowana płyta ażurowa, wykorzystana do umocnienia przedmiotowego zbiornika. Wobec powyższego organy bez wątpienia trafnie zakwalifikowały przedmiotowy zbiornik jako "budowlę". Ponadto zasadnie oceniły, że prace wykonane nad jego utworzeniem w roku 2018 stanowiły roboty budowlane – a ściślej: budowę – w technicznoprawnym znaczeniu. Zgodnie z art. 3 pkt 7 pr.bud. przez "roboty budowlane" należy rozumieć budowę – tj. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 pr.bud.) – a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z taką właśnie sytuacją – wykonania w określonym miejscu obiektu budowlanego (budowli, w postaci zbiornika wodnego) – mieliśmy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Dlatego za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 3 pkt 7 i 8 pr.bud. Ten ostatni przepis (art. 3 pkt 8 pr.bud.) definiuje "remont" – jako "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". W ocenie Sądu inkryminowane prace nie stanowiły tak rozumianego remontu, a to już choćby z tego względu, że: "Aby określone czynności zakwalifikować jako remont, prace należy wykonać w obiekcie, który już istnieje i nie mogą one prowadzić do zmiany pierwotnego stanu obiektu, nie będąc jednocześnie jego konserwacją" (zob. wyrok WSA z 18.07.2019 r., II SA/Ol 171/19, CBOSA). Należy podkreślić że remont może być przeprowadzony jedynie w odniesieniu do istniejącego obiektu budowlanego. Samo zagłębienie w ziemi powstałe naturalnie, albo nawet utworzone sztucznie, ale bez użycia materiałów budowlanych – jakie okresowo istniało przed 2018 r. na przedmiotowej nieruchomości – z pewnością obiektem budowlanym nie jest. Tym samym niemożliwe było, w świetle Prawa budowlanego, dokonanie "remontu" takiego zagłębienia w roku 2018 (nawet gdyby wówczas istniało, a nie było zarośnięte, jak trafnie ustaliły organy). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić – uzupełniając w tym zakresie argumentację [...]WINB – że nie tylko skala, ale przede wszystkim przedmiot inkryminowanych prac (robót budowlanych), przesądzają o niemożności uznania ich za "remont", a tym bardziej za "bieżącą konserwację". Z tych samych powodów prac tych – wbrew stanowisku Skarżącego – nie sposób kwalifikować jako "czynności porządkowych", tudzież jako "odświeżenia" pierwotnie istniejącego zbiornika. Wbrew sugestiom skargi, nie było to również zwykłe "utwardzenie terenu", gdyż Skarżący nie ograniczył się w tym przypadku do wyłożenia fragmentu gruntu płytami ażurowymi, lecz wcześniej – jak to już wyżej wskazano – wykonał w gruncie (oczyścił, pogłębił, nadał regularny kształt) zagłębienie o określonych wymiarach (finalnie ok.: 7,5 m x 9 m x 2 m), które następnie wyłożył folią olejoodporną oraz wspomnianymi płytami ażurowymi, a od strony istniejącej stacji paliw wykonał wlot z rury PCV o średnicy 150 mm. Wobec tego należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi (zob. pkt 2 jej petitum) organy obu instancji dokonały właściwej kwalifikacji wykonanych w 2018 r. prac (robót budowlanych) i ich rezultatu – jako budowy budowli, w postaci szczelnego zbiornika wodnego, dla którego wykonania niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 pr.bud.), którym, co bezsporne, Skarżący nie dysponował. Zasadnie zatem organ I instancji, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pr.bud., podjął czynności zmierzające do umożliwienia inwestorowi zalegalizowania samowolnie wybudowanego zbiornika, z której to możliwości Skarżący jednak świadomie nie skorzystał, nie przedkładając niezbędnej dokumentacji. W konsekwencji, zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 pr.bud., PINB był zobligowany orzec rozbiórkę ww. zbiornika. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi – dotyczących naruszenia przepisów postępowania (pkt 1 petitum skargi) – należy stwierdzić, że także one nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim, jak to już wyżej wskazano, Sąd nie podziela stanowiska autora skargi, jakoby organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły wyczerpujących, jednoznacznych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, w tym, w niezbędnym zakresie, w kwestii istnienia pierwotnego zbiornika. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy jasno wynika, że pierwotne zagłębienie istniało najpewniej od roku 1992 (mapy z Urzędu Rejonowego w [...], k. 29 i 34 akt adm. I inst.), a także w momencie nabycia działki przez Skarżącego (zeznania świadków, k. 64–66 akt adm. I inst.). Zeznania świadków potwierdzają fakt istnienia ówcześnie jakiegoś zagłębienia (dziury, wykopu). Zarazem świadkowie zgodnie stwierdzili (k. 64–65 akt adm. I inst.), że istniejące zagłębienie z czasem zarosło. Wskazany fakt zarośnięcia zagłębienia znajduje też potwierdzenie w tym, że na mapach przeznaczonych do celów projektowych (k. 44 akt adm. I inst.), datowanych na dzień [...] lipca 2017 r., żadne zagłębienie nie widnieje. W wyniku prac przeprowadzonych w 2018 r. zmienił się charakter i status zagłębienia – przyjmując postać budowli: nowo wykonanego z użyciem materiałów budowlanych (wybudowanego) zbiornika wodnego, do którego zapewniono możliwość odprowadzania płynów (wody / ścieków?) za pomocą wlotu z rury PCV Ř 150 od strony stacji paliw. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, który stanowił podstawę oceny istnienia zagłębienia oraz jego charakteru na przestrzeni lat. W toku postępowania zostało dowiedzione, że zagłębienie istniało w latach 1992-2005. Po dacie zakupu działki przez Skarżącego zagłębienie zarosło w sposób uniemożliwiający precyzyjne ustalenie jego pierwotnego położenia. Zgodnie z tym, co w postępowaniu administracyjnym zeznał Skarżący, w roku 2018 przeprowadzono prace polegające na usunięciu zarośli, wyłożeniu zagłębienia folią olejoodporną, płytami ażurowymi, a także na zabezpieczeniu zbiornika kratą. W wyniku prowadzonych prac powstał zbiornik wodny, a więc sztucznie utworzona budowla. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. (i to nawet pomijając fakt błędnego niepowiązania go z art. 140 k.p.a.). Albowiem wbrew twierdzeniom skargi, organ II instancji dokonał wszechstronnej, samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego – nie poprzestając tylko na kontroli decyzji organu I instancji – z tym że doszedł do takich samych konkluzji, co organ I instancji, z czego nie można mu skutecznie czynić zarzutu. Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W świetle tego przepisu, jeżeli [...]WINB miałby jakiekolwiek wątpliwości co do zupełności zebranego materiału dowodowego, wówczas byłby zobowiązany do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego albo, w skrajnym przypadku, poruczenia PINB ponownego przeprowadzenia takiego postępowania. Skoro tego nie uczynił, to najpewniej uznał, że materiał zgromadzony przez organ I instancji jest wystarczający dla należytego, ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Sąd w pełni taką ocenę podziela W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.