IV SA/Po 787/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca [...] r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 557 złotych ( pięćset pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr.1-sentencja wyroku Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2010 r.) Prezydent Miasta P. (zwany dalej Prezydentem albo organem I instancji) działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 2007 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm., dalej prd) orzekł o cofnięciu M. M. S. (dalej zwanemu stroną, odwołującym albo skarżącym) uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A i B, na podstawie wydanego dnia [...] listopada 2006 r. przez Prezydenta dokumentu prawa jazdy o nr [...], druk nr [...]. Działając na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, mając na uwadze ochronę życia uczestników ruchu drogowego, które jest zagrożone, gdy w ruchu tym bierze udział osoba, co do której istnieją zastrzeżenia dotyczące stanu zdrowia. Prezydent jednocześnie zauważył, że dokument prawa jazdy należący do strony znajduje się w jego aktach sprawy, w związku z wcześniej orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., po przeprowadzeniu badań lekarskich w trybie odwoławczym od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], wydanego przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P., stwierdzono u strony przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii prawa jazdy do dnia [...] marca 2012 r. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 prd wydana została przez Prezydenta dnia 8 września 2009 r., z powodu otrzymania z Prokuratury Rejonowej P.-W. informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia strony mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W pisemnym odwołaniu z dnia [...] marca 2010 r. strona zarzuciła decyzji z dnia [...] marca 2010 r. brak należytej staranności i dowolność w ocenie materiału dowodowego w postaci wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, które naruszają prawo odwołującego do rzetelnej, bezstronnej i pełnej informacji związanej z oceną jego stanu zdrowia. Wydane orzeczenia lekarskie w sposób konkretny nie wskazują faktycznej medycznej lub medyczno-prawnej podstawy uzasadniającej podjęcie decyzji o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A i B. Mając na uwadze wskazane uchybienia odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości. Jednocześnie odwołujący złożył wniosek o wstrzymanie lub zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności do czasu rozpatrzenia niniejszego odwołania. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2011 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu Kolegium zauważyło, że postępowanie przed organem I instancji zainicjowane zostało wnioskiem Prokuratury Rejonowej P.-W. z dnia [...] sierpnia 2009 r., L.dz. [...], o skierowanie odwołującego na badania lekarskie w związku z zastrzeżeniami co do stanu zdrowia mogącymi powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Z treści wniosku wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania karnego o nr [...], zakończonego wyrokiem skazującym z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt VI K 3013/09 ustalono, że odwołujący umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się pod wpływem środków odurzających - tetrahydrokanabinolu (THC) w stężeniu 2 ng/ml oraz karboksylu (THC) w stężeniu 73 ng/ml prowadził pojazd mechaniczny marki Opel C. o nr rej. [...]. W ocenie Prokuratora Rejonowego prowadzenie pojazdów po zażyciu środków odurzających stwarza podejrzenie, że osoba zażywająca środki narkotyczne nie jest w pełni zdrowia psychicznego i stwarza poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Prezydent działając z urzędu decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] skierował odwołującego na badania lekarskie. Uczynił to z powodu informacji uzyskanej z Prokuratury Rejonowej P.-W. o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Po otrzymaniu z Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. orzeczenia lekarskiego nr [...] stwierdzającego u odwołującego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi Prezydent wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. W wyniku badań przeprowadzonych przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w P. dnia [...] grudnia 2009 r. wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych odwołującego do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy. Nie został wyznaczony termin ponownego badania lekarskiego. Orzeczenie tej samej treści wydane zostało również dnia [...] maja 2010 r., nr [...] przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. jako instancję odwoławczą. Instytut Medycyny Pracy wyznaczył datę ponownego badania lekarskiego na [...] marca 2012 r. Podkreślić należy, że wymienione instytucje medyczne powołane zostały do badania kierowców w trybie art. 122 ust. 1 pkt 2-5 prd - §9 ust. 1 i §12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. (Dz.U. 2004 r., nr 2, poz. 15, dalej rozporządzenie z 2004 r.). Orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. i poprzedzające je orzeczenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. wydane zostały zgodnie z przepisami rozporządzenia z 2004 r., a ponadto posiadają przymiot ostateczności i wiążą organ przy orzekaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Podkreślenia wymaga to, że odwołujący dwukrotnie poddawany był badaniom lekarskim i dwukrotnie uprawnione jednostki medyczne stwierdzały istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. SKO uznało orzeczenia ww. instytucji medycznych za wiarygodne. Z akt sprawy wynika, że odwołujący prowadził pojazd pod wpływem środków odurzających i ta okoliczność była przyczyną skierowania na badania lekarskie oraz wydania przez Sąd w postępowaniu karnym zakazu prowadzenia pojazdów. Z orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy wynika, że wzięto pod uwagę możliwą poprawę stanu zdrowia odwołującego wyznaczając datę ponownego badania na marzec 2012 r. Jeżeli ponowne badania przeprowadzone w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy w P. lub Instytucie Medycyny Pracy w Ł. zakończą się wydaniem orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wówczas będzie podstawa do przywrócenia stronie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Negatywne orzeczenie lekarskie stanowi przeszkodę do korzystania z posiadanego prawa jazdy. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji miał obowiązek wydania decyzji o cofnięciu odwołującemu prawa jazdy, będąc związanym orzeczeniami uprawnionych jednostek medycznych. Jednocześnie SKO nie znalazło podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Skargę na decyzję z dnia [...] marca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) złożył M. S., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 140 ust. 1 pkt 1 prd, mające wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że u skarżącego występują przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów mechanicznych, mimo że decyzja organu I i II instancji nie wskazuje na istnienie konkretnego i uzasadnionego przeciwwskazania zdrowotnego do prowadzenia pojazdów, 2) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa przez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, tj. wydanie decyzji na podstawie orzeczeń lekarskich, pozbawionych jakiegokolwiek uzasadnienia, umożliwiającego zweryfikowanie tego dowodu i okoliczności nim udowadnianych. Mając na uwadze powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2010 r., stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że kluczowymi dla wydania przez organy obu instancji zaskarżonych decyzji były orzeczenia uprawnionych jednostek medycznych, stwierdzające jedynie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi, bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia takiej opinii. Do orzeczeń tych nie dołączono żadnych wyników badań, których przeprowadzenie było konieczne dla ich wydania. Tym samym skarżący nie miał możliwości merytorycznego odniesienia się do treści opinii i ich kwestionowania. Orzeczenie lekarskie, wobec lapidarności wniosków nie mogło zostać poddane ocenie ani przez skarżącego, ani przez organ wydający decyzję. Tymczasem wszystkie badania przeprowadzone w niniejszej sprawie w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy jako obowiązkowe na podstawie rozporządzenia z 2004 r. wypadły dla skarżącego pozytywnie i z żadnego z nich nie wynika, aby wystąpiły u skarżącego przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Mimo tej uwagi Kolegium nie zweryfikowało treści orzeczenia i nie sprawdziło wyników badań cząstkowych. Dokumentacja lekarska nie znalazła się w aktach sprawy. Skarżący zwrócił nadto uwagę, że treść wzoru orzeczenia lekarskiego, zawarta w załączniku nr 5 rozporządzenia z 2004 r. nie odpowiada elementarnym standardom rozstrzygnięć ingerujących w sferę uprawnień jednostki przez pozbawienie lub ograniczenie jej praw podmiotowych aktem władczym. Nawet jeżeli orzeczenie lekarskie zostało sporządzone na wzorze, który nie przewiduje uzasadnienia opinii lekarskiej, to obowiązkiem organu, zgodnie z art. 7 i 80 kpa jest rzetelne i wszechstronne ustalenie stanu faktycznego, co powinno było znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ powinien więc uzasadnić swoje stanowisko, zawrzeć w nim motywy, z racji których podjęto rozstrzygnięcie danej treści. Tymczasem organy obu instancji nie zapoznały się z treścią badań przeprowadzonych przez uprawnione do tego jednostki medyczne, bez uzasadnienia przyjmując zawarte w nich jednozdaniowe opinie (k. 4-9 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Kolegium wniosło o jej oddalenie podkreślając, że nie ma ono kompetencji do kwestionowania ustaleń orzeczeń lekarskich ani też do ich wzruszenia. Mają one charakter ostateczny. Organy administracji obowiązane są uwzględniać je w swoich postępowaniach (k. 14 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania Sąd po części podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zgodności z prawem cofnięcia skarżącemu prawa jazdy do kierowania pojazdami silnikowymi z uwagi na przeciwwskazania zdrowotne, co znalazło wyraz w decyzji z dnia [...]marca 2010 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Materialnoprawną podstawą podjętego rozstrzygnięcia był art. 140 ust. 1 pkt 1 prd stanowiący, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter prewencyjny. Dotyczy ono sytuacji, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nie narażający kogokolwiek na szkodę (R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 964). Wydanie decyzji o której stanowi art. 140 ust. 1 pkt 1 prd stanowi następstwo utraty jednego z niezbędnych warunków do otrzymania prawa jazdy, którym zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 2 prd jest uzyskanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane. Utrata przez kierowcę warunków zdrowotnych może zostać ujawniona podczas badań lekarskich, przeprowadzonych w związku ze skierowaniem przez starostę z powodu nasuwających się zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia, o czym stanowi art. 122 ust. 1 pkt 4 prd. Szczegółowe zasady kierowania na badania lekarskie, ich przeprowadzania oraz wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi określa rozporządzenie z 2004 r. Na podstawie przeprowadzonego badania uprawniony lekarz zgodnie z §10 ust. 1 rozporządzenia z 2004 r. wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie określonych przeciwwskazań do kierowania pojazdami, które stosownie do §10 ust. 4 rozporządzenia z 2004 r. powinno zostać wystawione zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 5 do rozporządzenia z 2004 r. W §12 ust. 1 rozporządzenia z 2004 r. prawodawca przewidział dopuszczalność złożenia odwołania od powyższego orzeczenia przez osobę badaną albo podmiot kierujący na badania, w terminie 14 dni od otrzymania orzeczenia lekarskiego wystawionego przez uprawnionego orzeczenia. Następstwem złożenia odwołania przez uprawniony podmiot jest jego rozpatrzenie przez uprawnionego lekarza spośród wskazanych w §12 ust. 3 podmiotów odwoławczych. Orzeczenie to zgodnie z §13 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. jest ostateczne. Ustawodawca nie określił natomiast specjalnego wzoru, zgodnie z którym powinno ono zostać wydane. Nie ma więc podstaw do uznania, że tak jak pierwotne orzeczenie nie musi ono zawierać uzasadnienia wskazującego na jego przyczyny. Oznacza to, że orzeczenie wydane przez podmiot odwoławczy powinno zawierać pisemne uzasadnienie, gdyż w ten sposób skarżącemu zostaje stworzona możliwość zapoznania się z jego motywami. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że tego rodzaju zapis ma ten skutek, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów prowadzących postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Podejmowanie czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Dlatego ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy administracji są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, ponieważ jedyną podstawę do ich weryfikacji stanowią przepisy rozporządzenia z 2004 r. (por. wyrok NSA z dnia 17.03.2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, baza orzeczeń NSA, wydany w odniesieniu do badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, wyrok NSA z dnia 22.06.2009 r., sygn. akt I OSK 840/08, lex nr 563300). Skoro jedyną podstawę do ich weryfikacji stanowią przepisy rozporządzenia z 2004 r ,to trzeba zastanowić się czy zostały one w sposób prawidłowy zastosowane. Orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego przesądziło, że orzeczenie lekarskie o jakim jest mowa w §10 ust. 1 i 4 oraz §13 ust. 1 i 2 nie ma cech opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 kpa, która powinna być uzasadniona w sposób umożliwiający jej kontrolę sądową. Jedna sądy administracyjne przedstawiają pogląd, że orzeczenia te stanowią środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 kpa, podlegający ocenie sądu jak każdy środek dowodowy. Uznając, że orzeczenie lekarskie w tej sprawie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej należy w myśl art. 76 § 3 kpa przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu. Natomiast przepisy kpa nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Tym samym dokonywana kontrola legalności zaskarżonych decyzji powinna zatem uwzględniać charakter orzeczenia lekarskiego jako środka dowodowego, o którym mowa w art. 76 § 2 kpa (wyrok NSA z dnia 11.01.2007 r., sygn. akt I OSK 251/06, lex nr 291185). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, organy obu instancji w niniejszym postępowaniu nie były uprawnione oczywiście do weryfikowania trafności przyjętej przez uprawnionych lekarzy diagnozy w zakresie stanu zdrowia skarżącego i predyspozycji do kierowania pojazdami. Treści rozstrzygnięć podjętych przez uprawnionych lekarzy nie stanowią decyzji administracyjnych. Wydawane są one w prowadzonym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 prd postępowaniu, stanowiąc jego istotną część. Organ administracyjny ma obowiązek jednak ocenić te orzeczenia jako dowód w sprawie i zastanowić się ,czy one są wiarygodne, jeżeli zostały wydane z naruszeniem procedury przewidzianej do ich sporządzania. Na organach obu instancji spoczywał zatem obowiązek całościowego zebrania oraz oceny materiału dowodowego sprawy, oceny jego wiarygodności i wydania dopiero wówczas decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Zarówno Prezydent, jak i SKO nie powinny były poprzestać w tym zakresie jedynie na wydanych orzeczeniach lekarskich, nie badając w ogóle przesłanek oraz prawidłowości ich wydania. Organy powinny były zatem zbadać, czy przeprowadzona w ramach niniejszego postępowania procedura zakończona wydaniem orzeczenia przez Instytut Medycyny Pracy została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Zważywszy na brak uzasadnienia orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza Instytutu Medycyny Pracy w Ł. organy obu instancji nie ustaliły w ogóle przyczyny, która stanowiła podstawę orzeczenia o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii ( organy nawet nie sprawdziły jakie faktycznie odwołanie złożył skarżący). Organy te w prawidłowy sposób uznając swoje związanie wydanymi orzeczeniami lekarskimi, bezkrytycznie oceniły ich wiarygodność, zwalniając się tym samym od obowiązku wszechstronnego zebrania oraz dokonania oceny materiału dowodowego. Tym samym także skarżący nie miał obiektywnie możliwości merytorycznego ustosunkowania się do przyczyn z powodu których został pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Zauważyć należy, że przede wszystkim w aktach sprawy brak jest złożonego przez skarżącego odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...], wydanego przez uprawnionego lekarza Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy. Nie wiadomo zatem, na jakiej podstawie wydane zostało orzeczenie przez uprawnionego lekarza Instytutu Medycyny Pracy w Ł., a w szczególności, czy lekarz ten dysponował odwołaniem skarżącego, które zgodnie z §12 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego. Brak pisemnego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego z dnia 5 marca 2010 r. uniemożliwiło weryfikację przyczyny dla której orzeczono o przeciwwskazaniach zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi, a przede wszystkim jakie przesłanki zadecydowały o podjęciu tego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w pkt 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2010 r. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji powinien załączyć do akt sprawy wniesione przez skarżącego odwołanie od orzeczenia lekarskiego z dnia 2 grudnia 2009 r. oraz wystąpić do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z zapytaniem, czy orzekając o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi uprawniony lekarz instytutu zapoznał się z treścią przedmiotowego odwołania z zarzutami odwołującego oraz jakimi kierował się przesłankami w wydaniu orzeczenia. Dopiero wówczas organ I instancji będzie mógł rozważyć wiarygodność sporządzonych w niniejszej sprawie orzeczeń lekarskich oraz wydać decyzję w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. W punkcie 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 ppsa wskazał, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. W punkcie 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 577 zł, na którą złożyły się: 300 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002 r., nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. MZ