IV SA/Po 789/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych ze środków PFRON oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO") – po rozpatrzeniu odwołania Z. U. od wydanej przez Prezydenta Miasta [...] (zwanego też dalej: "Prezydentem Miasta" lub "organem I Instancji"), a sygnowanej przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] (zwanego też dalej: "Dyrektorem MOPR"), decyzji z [...] maja 2017 r., nr [...], odmawiającej przyznania dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2016 roku – wskazując w podstawie prawnej na art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 z późn. zm.), § 2 pkt 4 i § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 926 z późn.zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.), utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z. U. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wnioskiem z [...] marca 2016 r. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] (dalej w skrócie "MOPR") o dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, polegającej na wymianie wanny na kabinę prysznicową. Uzasadnił, że jest osobą legitymującą się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności z powodu upośledzenia narządu ruchu oraz chorób neurologicznych, mieszka sam i zamiana wanny na kabinę prysznicową wpłynie na poprawę jakości i bezpieczeństwa w wykonywaniu codziennych czynności. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanej pomocy, uzasadniając to brakiem legitymowania się przez Wnioskodawcę orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W odwołaniu od ww. decyzji, Z. U. zarzucił, że: "rozpatrywanie i zasady wprowadzania dofinansowania tylko dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności jest nieudolne i wybiórcze przy wydawaniu zarządzenia o dofinansowaniu do likwidacji barier architektonicznych. Jest to niezgodne z Rozporządzeniem Ministra o dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych." Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji. Na skutek skargi wniesionej przez Z. U., Wojewódzki Sąd Administracyjny ("WSA") w Poznaniu, wyrokiem z 11 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1009/16, uchylił ww. decyzję SKO z [...] września 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora MOPR z [...] sierpnia 2016 r., wskazując na konieczność zbadania charakteru zgłoszonej przez Skarżącego potrzeby w kontekście jego stanu zdrowia i przyjęcie na tej podstawie obiektywnych ustaleń. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta (zastępowany przez Dyrektora MOPR), przywołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2017 r. odmówił Z. U. wnioskowanego dofinansowania, uzasadniając odmowę stanem zdrowia Wnioskodawcy, który, w opinii organu, nie daje podstawy do uzyskania wnioskowanej pomocy, oraz brakiem środków finansowych w zasobach MOPR na ten cel. Od ww. decyzji organu I instancji Z. U. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie tej decyzji i przyznanie wnioskowanej pomocy. Utrzymując w mocy ww. decyzję Dyrektora MOPR – przywołaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2017 r. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że decyzja w przedmiocie dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych jest wynikiem uznania administracyjnego, co oznacza, że zadaniem organu jest wszechstronna ocena sytuacji wnioskodawcy i rozpatrzenie okoliczności działających za lub przeciw przyznaniu świadczenia. W ocenie SKO z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, jakimi kryteriami kierował się ten organ, podejmując rozstrzygnięcie. Ponownie przeanalizował on sytuację Wnioskodawcy, zgodnie z wytycznymi wskazanymi w wyroku WSA w Poznaniu wydanym w niniejszej sprawie. Na podstawie akt sprawy można ustalić, iż Wnioskodawca legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, porusza się samodzielnie, nie korzysta z pomocy przyrządów wspomagających poruszanie się. Z dokumentacji medycznej nie wynika, że bezwzględnie wymaga on pomocy przy wejściu i wyjściu z wanny. Na podstawie wizji lokalnej ustalono, że wanna jest na tyle niska zaś wąż natryskowy na tyle długi, że możliwie jest korzystanie z niej podobnie jak z brodzika przez Wnioskodawcę w pozycji stojącej, bez konieczności siadania. Dalej SKO wyjaśniło, że wnioskowane dofinansowanie udzielane jest w pierwszej kolejności osobom poruszającym się na wózku inwalidzkim, korzystającym z kul ortopedycznych, balkonika oraz po amputacji kończyn. Zasady rozpatrywania wniosków i przyznawania dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych w 2016 roku zostały określone w załączniku nr [...] do Zarządzenia Dyrektora MOPR nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. W ocenie SKO rację ma organ I instancji wskazując na hierarchię zgłaszanych potrzeb, w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, jak również wysokość posiadanych środków przeznaczonych na świadczenia w omawianym zakresie. Ponadto organ, przyznając określone świadczenia, musi kierować się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru tych świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniać potrzeby osób korzystających z pomocy. Organ ma prawo, w ramach uznania, do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, prowadzonej w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc, oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na te świadczenia, które jako ograniczone muszą być rozdzielane pomiędzy wszystkie osoby wymagające wsparcia. Przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, a z całą pewnością organ nie może zaspokoić wszystkich, choćby najbardziej uzasadnionych, potrzeb osób ubiegających się o dofinansowanie, co – według SKO – zostało wykazane w zaskarżonej decyzji. W ocenie SKO, organ I instancji przeanalizował wnikliwie stan zdrowia Wnioskodawcy w kontekście możliwości poruszania się i stwierdził, że wprawdzie jest on osobą niepełnosprawną ze względu na dysfunkcje narządu ruchu, jednakże porusza się samodzielnie, bez pomocy urządzeń wspomagających i jest w korzystniejszej sytuacji zdrowotnej niż inni wnioskodawcy, którym również należało odmówić pomocy, uzasadniając to takim samym, jak w przypadku Skarżącego, argumentem o braku środków finansowych. W tym kontekście wyjaśniono, że w 2016 roku wpłynęło 86 wniosków, na kwotę [...]zł, dotyczących dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych. MOPR przeznaczył [...] zł na ten cel, w efekcie czego możliwe było udzielenie wsparcia dla 39 osób. W kolejnym roku – 2017 – MOPR na dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych posiada [...] zł, z czego rozdysponowano już [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną wyżej decyzję SKO, Z. U. wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i przyznanie dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych. W uzasadnieniu powtórzył argumenty odwołania. W szczególności wskazał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, mającą trudności w obszarze kręgosłupa i poruszania się. Sam fakt nieposiadania przezeń znacznego stopnia niepełnosprawności nie powinien być jedyną przesłanką decydującą o przyznaniu dofinansowania, ale całokształt sprawy. W tym kontekście Skarżący podniósł, że jest osobą samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe, co także powoduje, że musi mieć szczególnie dostosowane pomieszczenia architektoniczne do swoich potrzeb. Jego zdaniem dokumentacja medyczna złożona do akt sprawy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż ma on trudności w normalnym poruszaniu się i funkcjonowaniu. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2017 r. Skarżący podtrzymał wnioski i wywody skargi. Ponadto złożył wniosek o zwrot kosztów dojazdu samochodem osobowym do Sądu z miejsca swego zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 2. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji SKO, Sąd nie stwierdził przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. 3. Kluczowe znaczenie w kontrolowanej sprawie miała okoliczność, że w sprawie tej zapadł już uprzednio prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po 1009/16. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w cytowanym art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2016, uw. 9 do art. 153). 4. Żadna z przywołanych wyżej okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie, wobec czego zarówno orzekające ponownie po ww. wyroku WSA organy administracji obu instancji, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostawali związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku. W konsekwencji, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO, i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, wydanych na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy przez te organy w wyniku uchylenia poprzednich decyzji przez WSA, Sąd w niniejszym składzie był zobligowany przede wszystkim skontrolować, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 1009/16 – mając na uwadze, że te kwestie, które były przedmiotem oceny sądu administracyjnego, i których strona nie zakwestionowała poprzez zaskarżenie jego orzeczenia, ponownie oceniane być już nie mogą (por. wyrok NSA z 16.11.2010 r., I GSK 468/09; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). 1. W ramach oceny prawnej sformułowanej w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 1009/16, WSA w Poznaniu stwierdził m.in., że: - organ rozstrzygając w sprawie dofinansowania przeznaczonego dla osoby niepełnosprawnej kieruje się kategoriami ocennymi i działa w oparciu o tzw. uznanie administracyjne. Oznacza to, że zadaniem organu jest wszechstronna ocena sytuacji wnioskodawcy, rozpatrzenie okoliczności działających za lub przeciw przyznaniu świadczenia. Ocena ta powinna również uwzględniać podstawowe zasady i kryteria przyznawania dofinansowania, a także ilość posiadanych przez organ środków finansowych przeznaczonych na ten cel; - uznaniowy charakter decyzji oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną co do ustalenia treści decyzji uznaniowej, związaną z realizowaniem określonej w zakresie przedmiotu decydowania polityki państwa. Kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał; - Skarżący nie ubiega się o dofinansowanie do bariery komunikacyjnej, ale bariery architektonicznej utrudniającej (o ile nie uniemożliwiającej) mu utrzymanie higieny. Dlatego ustalenia organu dotyczące tego, że Skarżący porusza się samodzielnie oraz że wanna w jego łazience jest niska, nie podważają zgłoszonej potrzeby jej wymiany na kabinę prysznicową. Z wniosku wynika bowiem, że Skarżącemu chodzi przede wszystkim o możliwość kąpieli w pozycji stojącej. Tymczasem ze znajdującej się w aktach sprawy fotografii dołączonej do protokołu oględzin wynika, iż wanna znajdująca się w łazience skarżącego jest wyposażona w typowy dla takiego urządzenia kran (zawieszony nisko), stąd nie sposób nawet stwierdzić, czy można z niej korzystać choćby na stojąco (co pośrednio zalecono w zaświadczeniu lekarskim załączonym do wniosku); - wnioskowanie organów nie jest w pełni skorelowane z treścią zarządzenia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., na które organy te kilkukrotnie się powoływały. Treść tego zarządzenia nie pozwala automatycznie wykluczyć Skarżącego z grona osób, których potrzeba może okazać się szczególnie uzasadniona. W tym kontekście WSA wskazał, że Skarżący jest osobą umiarkowanie niepełnosprawną, ale jego potrzeba ma charakter szczególny i nie jest związana bezpośrednio z charakterem jego niepełnosprawności (zdolności do poruszania się), lecz bardziej ze zdolnością radzenia sobie przy czynnościach codziennej higieny (wstawanie z wanny). Ponadto jest on osobą mieszkającą samotnie – a takie osoby, przynajmniej formalnie (według zarządzenia nr [...]), otrzymują pierwszeństwo w dofinansowaniu. Poza tym WSA zauważył, że ww. zarządzenie nie jest aktem prawa, ale stanowi materiał pomocniczy służący ustalaniu hierarchii potrzeb osób niepełnosprawnych; - jednocześnie WSA zaznaczył, że nie deprecjonuje podniesionego przez organy argumentu o braku środków finansowych na wsparcie wszystkich niepełnosprawnych oraz o konieczności ustalenia hierarchii potrzeb, które mogą zostać zaspokojone przez Państwo. Dlatego, jak zastrzegł, że wydanego wyroku nie należy odczytywać jako nakazującego pozytywne rozpatrzenie wniosku Z. U.. 2. Z analizowanego wyroku o sygn. akt IV SA/Po 1009/16 wynikały z kolei następujące wskazania co do dalszego postępowania: - obowiązkiem organów administracji jest wnikliwe zbadanie charakteru zgłoszonej przez Skarżącego potrzeby, w kontekście jego stanu zdrowia, i przyjęcie na tej podstawie obiektywnych ustaleń. WSA zaznaczył przy tym, że zgłoszona potrzeba może okazać się bardzo istotna dla Skarżącego (niezdolność wstawania z wanny, samotne zamieszkiwanie), a niekoniecznie należy ją postrzegać przez pryzmat generalnej zdolności Skarżącego do poruszania się; - w tym kontekście należy w szczególności wyjaśnić, czy można z przedmiotowej wanny korzystać na stojąco (co – jak zauważył WSA – pośrednio zalecono w zaświadczeniu lekarskim załączonym do wniosku); - końcowo WSA poddał pod rozwagę organu "kwestię oceny kosztów wymiany wanny na kabinę prysznicową. Kwestia ta nie była analizowana w decyzji – skarżący nie podał we wniosku kwoty wnioskowanego dofinansowania (zob. pkt II.4 wniosku). Nie można więc wykluczyć, że koszty dofinansowania nie będą istotnie uszczuplały zasobu posiadanych przez organ środków". 5. Dokonawszy kontroli zrealizowania przez organy obu instancji wskazań co do dalszego postępowania, wynikających z wyroku o sygn. akt IV SA/Po 1009/16, Sąd w niniejszym składzie stwierdza, że wskazania te zostały przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy w pełni wykonane (co zresztą nie jest przez Skarżącego kwestionowane). 1. Przede wszystkim organ I instancji w istotnym zakresie uzupełnił materiał dowodowy sprawy – przeprowadzając w dniu [...] kwietnia 2017 r. wizję lokalną – a także przeanalizował złożoną do akt sprawy dokumentację medyczną Skarżącego. W rezultacie ustalił, że Skarżący porusza się samodzielnie i nie korzysta z pomocy przyrządów wspomagających poruszanie się, a z przedstawionej dokumentacji medycznej nie wynika, iżby bezwzględnie wymagał on pomocy przy wejściu i wyjściu z wanny. Wizja wykazała, że wanna jest na tyle niska a długość węża natryskowego odpowiednio długa, że w ocenie organu I instancji stan zdrowia Skarżącego pozwala jemu wchodzić do tej wanny i korzystać z niej w pozycji stojącej, bez konieczności siadania. Prawdziwości tych ustaleń Skarżący nie zakwestionował, a organ II instancji bez zastrzeżeń je zaakceptował. Również Sąd w niniejszym składzie, działając z urzędu, uznał, że ustalenia te znajdują dostateczne oparcie w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. 2. Wskazując na szczupłość posiadanych środków na przedmiotowe dofinansowania oraz na związaną z tym konieczność ustalenia hierarchii potrzeb podlegających kolejno zaspokojeniu, organ I instancji dodatkowo wyjaśnił, że obok Skarżącego wnioski o dofinansowanie złożyły również osoby będące w trudniejszej sytuacji, poruszające się przy pomocy przyrządów ortopedycznych, z częściowym niedowładem ciała i po amputacjach, zamieszkujące samotnie, i że to ich potrzeby musiały być zaspokojone w pierwszej kolejności. Ponadto, jak wyjaśnił organ, na zasadzie pierwszeństwa rozpatrywano wnioski osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności lub orzeczeniem równoważnym, tymczasem Skarżący legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. 3. W kontekście poddania przez WSA "pod rozwagę organów" kwestię oceny kosztów potrzebnego dofinansowania (kosztów wymiany wanny na kabinę prysznicową) należy odczytywać informację organów, że w 2016 roku na dofinansowanie do likwidacji barier złożono 86 wniosków, na łączną kwotę [...]zł, gdy tymczasem w budżecie MOPR na ten cel było przeznaczonych jedynie [...] zł, w efekcie czego dofinansowanie, w wysokości [...] zł, otrzymało 39 osób niepełnosprawnych, które spełniły przyjęte kryteria. Podobna sytuacja wystąpiła w 2017 r., z tym że, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, z posiadanych przez MOPR w tym roku: [...] zł na dofinansowanie rozdysponowano już wówczas [...] zł. Skoro, jak z powyższego wynika, zrealizowanie już tylko części wniosków złożonych przez osoby znajdujące się w jeszcze trudniejsze sytuacji niż Skarżący, wyczerpało całą pulę środków przeznaczonych na przedmiotowy rodzaj dofinansowania, to jest jasne, że nie było możliwe udzielenie Skarżącemu dofinansowania nawet w kwocie niższej od "standardowo" przyznawanych [...] zł. 6. Zdaniem Sądu w niniejszym składzie odmówienie Skarżącemu, w tak ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, przez organy przyznania wnioskowanego dofinansowania, respektowało ocenę prawną wyrażoną przez WSA w zapadłym uprzednio w tej sprawie wyroku o sygn. akt IV SA/Po 1009/16. W jego uzasadnieniu bowiem WSA, jak to już wyżej wskazano, wyraźnie zastrzegł, że: "nie deprecjonuje podniesionego przez organy argumentu o braku środków finansowych na wsparcie wszystkich niepełnosprawnych oraz o konieczności ustalenia hierarchii potrzeb, które mogą zostać zaspokojone przez Państwo". Lektura motywów decyzji organów obu instancji wskazuje zaś jednoznacznie, że to właśnie owa ograniczoność (i w istocie: szczupłość) środków na dofinansowanie do likwidacji barier, a których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046, z późn. zm.), oraz konieczność rozdysponowania tych środków w danym roku w pierwszej kolejności na potrzeby wnioskodawców znajdujących się w jeszcze trudniejszej, niż Skarżący, sytuacji (tj. osób z cięższymi schorzeniami lub urazami oraz o głębszym stopniu niepełnosprawności), stanęły na przeszkodzie przyznaniu Skarżącemu wnioskowanego dofinansowania. Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organów, że nie sposób kwestionować złego stanu zdrowia Skarżącego ani tego, że zamierzona przezeń likwidacja wanny i montaż kabiny prysznicowej ułatwiłby jemu codzienne funkcjonowanie i wykonywanie czynności higienicznych, jednak decyzja w przedmiocie przyznania dofinansowania jest w istotnej mierze zdeterminowana wysokością środków, jaką dysponuje organ, i koniec końców ma ona charakter uznaniowy (w przedstawionym wyżej znaczeniu). W ocenie Sądu w niniejszym składzie granice owego uznania przyznanego organom administracji przez ustawodawcę, nie zostały w kontrolowanej sprawie przekroczone. 7. Ubocznie Sąd wyjaśnia, że ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie zawiera regulacji, która – na podobieństwo np. art. 20 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, z późn. zm.) – uprawniałaby organy do tworzenia "listy oczekujących" na przyznanie dofinansowania do likwidacji barier i na udzielanie wnioskowanego dofinansowania według kolejności wynikającej z takiej listy. 8. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił. 9. W nawiązaniu do zgłoszonego przez Skarżącego wniosku o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę, Sąd wyjaśnia, że w świetle art. 205 § 1 p.p.s.a. koszty przejazdów do sądu stanowią jeden ze składników kosztów postępowania, a zwrot tych ostatnich przysługuje – zgodnie z art. 200 p.p.s.a. – jedynie w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Tymczasem w niniejszej sprawie skarga została oddalona.