IV SA/Po 790/15

| | Sygn. akt IV SA/Po 790/15, , , , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 02 grudnia 2015 r., , , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w składzie następującym:, , Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak, Sędziowie WSA Maciej Busz, WSA Józef Maleszewski (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2015 r., sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego, na uchwałę Rady Miejskiej w Książu Wielkopolskim, z dnia 29 czerwca 2015 r., nr X/44/2015, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, , stwierdza nieważność uchwały nr X/44/2015 Rady Miejskiej w Książu z dnia 29 czerwca 2015 r. w § 5 pkt 7 lit. b;, w pozostałym zakresie skargę oddala;, zasądza od Gminy Książ Wielkopolski na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem, zwrotu kosztów postępowania., , Pismem z dnia 2 września 2015 r. Wojewoda Wielkopolski zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości uchwałę nr X/44/2015 Rady Miejskiej w Książu Wlkp. z dnia 29 czerwca 2015 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie Jeziora Jarosławskiego – część zachodnia w gminie Książ. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały ze względu na istotne naruszenie prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 29 czerwca 2015 r. Rada Miejska w Książu Wlkp. podjęła uchwałę Nr X/44/2015 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie Jeziora Jarosławskiego - część zachodnia w gminie Książ Wlkp. Została ona doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu w dniu 6 lipca 2005 roku. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587, dalej: Rozporządzenie), na mocy którego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. W § 11 pkt 1 uchwały, odnoszącym się do terenu usług sportu i rekreacji, oznaczonego symbolem "US", dopuszczono "zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej przebudowy, rozbudowy, nadbudowy i wprowadzenia funkcji związanej z przeznaczeniem terenu, przy zastosowaniu parametrów określonych w niniejszej uchwale". Organ nadzoru stwierdził, że w odniesieniu do ww. terenu nie dopełniono obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 Rozporządzenia w ten sposób, że nie określono dopuszczalnej wielkości powierzchni zabudowy, wysokości oraz geometrii dachów dla budynków zlokalizowanych na tym terenie, których rozbudowę i nadbudowę dopuszczono w cytowanym § 11 pkt 1 uchwały. Wojewoda zaznaczył, że ustawowej dyspozycji w tym względzie nie można uznać za wypełnionej poprzez zastosowane odesłanie do zastosowania "parametrów określonych w niniejszej uchwale" z uwagi na fakt, że jest ono zbyt ogólne w swojej treści, a w ramach obszaru objętego planem wyznaczono dwa rodzaje terenów przeznaczonych pod zabudowę (tj. tereny zabudowy rekreacji indywidualnej oraz teren zabudowy zagrodowej), dla których wyznaczone parametry zabudowy różnią się między sobą, a także dotyczą różnych rodzajów zabudowy. W § 5 pkt 7 lit. b uchwały, w ustaleniach dotyczących zasad podziału terenów na działki budowlane, ustalono kąty nachylenia linii podziału w stosunku do linii rozgraniczającej drogę. Wojewoda podkreślił, że podziału nieruchomości dokonuje się, w myśl i na zasadach określonych w art. 92 i dalszych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, poz. 782 z późn. zm., dalej: u.g.n.) oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Uchwała w sprawie planu została podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego, jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym na obszarze gminy i stąd też powinna odpowiadać wymogom, jakie stawiane są przepisom powszechnie obowiązującym. Nie może ona pozostawać w sprzeczności z aktami prawnymi wyższego rzędu. Przepisy gminne nie mogą także zawierać powtórzeń ustawowych, ani też ich modyfikować lub uzupełniać, gdyż jest to niezgodne z zasadami legislacji (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2761/95). Określone w przepisach art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. kompetencje rady gminy, nie przyznają jej uprawnienia do tego, aby w formie uchwały określać zasady i warunki podziału geodezyjnego nieruchomości oraz wprowadzać w tym względzie zakazy i nakazy. Wojewoda wskazał, że o dopuszczalności podziału rozstrzyga wójt, burmistrz albo prezydent miasta w decyzji administracyjnej (art. 96 u.g.n.). Podział kompetencji pomiędzy organ uchwałodawczy i wykonawczy gminy oznacza w szczególności, że rada nie jest uprawniona do udzielania w swych uchwałach wytycznych wiążących wójta, burmistrza albo prezydenta miasta przy wykonywaniu ich ustawowych kompetencji, chyba że inaczej stanowi przepis szczególny. Rzeczą organu wykonawczego gminy jest zbadanie, czy podział jest zgodny z przepisami prawa i planem miejscowym, jednak w planie nie można wprowadzać zasad podziału ewidencyjnego nieruchomości, o którym mowa w art. 93 i art. 94 u.g.n., bowiem brak w tym zakresie kompetencji rady gminy (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2235/10 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 189/12). Jedyne dopuszczenie, jakie zawiera ustawa w odniesieniu do podziałów działek, zawarte jest w art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p., zgodnie z którym możliwe jest, w zależności od potrzeb, określenie minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych. Brak jest natomiast upoważnienia ustawowego do określania kątów nachylenia granic działek, tak jak to uczyniono w § 5 pkt 7 lit. b uchwały. W rezultacie należy stwierdzić, że Rada Miejska w Książu Wlkp., wprowadzając w przedmiotowej uchwale te regulacje, polegające na ustaleniu kąta nachylenia granic działek mogących powstać w wyniku podziału nieruchomości, wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej i wkraczając w materię regulowaną przepisem rangi ustawowej (lub nieregulowaną przepisami ustawy), naruszyła zasadę działania w granicach i na podstawie prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu, a zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Książu Wlkp. wniosła o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Odnosząc się do zarzutu, iż w § 11 pkt 1 uchwały nie dopełniono obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i § 4 pkt 6 Rozporządzenia Rada stwierdziła, że w na terenie usług sportu i rekreacji, oznaczonym symbolem US, ustalono przede wszystkim zakaz lokalizacji budynków (§ 11 pkt 2 ), dopuszczając jedynie lokalizację tymczasowych obiektów budowlanych związanych z funkcją terenu, kempingu, pola namiotowego i pola biwakowego, boisk sportowych oraz placów zabaw dla dzieci, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dojść, dojazdów i miejsc postojowych. Wprowadzenie zakazu lokalizacji budynków na przedmiotowym terenie wynika wprost z ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Książ Wlkp. z którym plan musi być zgodny. Jednocześnie wskazać należy, iż na przedmiotowym terenie zlokalizowany jest jeden budynek o funkcji rekreacji indywidualnej, dlatego w ustaleniach planu wskazano, iż dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej przebudowy, rozbudowy, nadbudowy i wprowadzenia funkcji związanej z przeznaczeniem terenu, przy zastosowaniu parametrów określonych w niniejszej uchwale. Ze względu na fakt, iż na przedmiotowym terenie wprowadzono zakaz lokalizacji budynków w ocenie Rady nie zachodziła konieczność określania zasad sytuowania i parametrów projektowanych budynków. Regulacje dla tego terenu ograniczono jedynie do określenia minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki oraz nieprzekraczalnych linii zabudowy dla lokalizacji dopuszczanych planem tymczasowych obiektów budowlanych związanych z funkcją terenu, kempingu, pola namiotowego i pola biwakowego, boisk sportowych oraz placów zabaw dla dzieci. Jednocześnie dla istniejącego budynku rekreacji indywidualnej, zgodnie z ustaleniami § 11 pkt 1 uchwały, dopuszczono możliwość jego przebudowy, rozbudowy, nadbudowy i wprowadzenia funkcji związanej z przeznaczeniem terenu, przy zastosowaniu parametrów określonych w zaskarżonej uchwale. Parametry dla budynków rekreacji indywidualnej określono w § 9 (w szczególności w pkt 5 w zakresie kwestionowanym przez skarżącego), maksymalną wysokość budynku, maksymalną liczbę kondygnacji, geometrię dachu, a także w samym § 11 pkt 5 i 6 wskazując na minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki oraz na nieprzekraczalne linie zabudowy. Podkreślenia wymaga, że tereny zabudowy rekreacji indywidualnej oznaczone zostały w planie symbolami 1ML, 2 ML, 3ML, 4ML, 5ML, 6ML - § 4 pkt 1 - i do tych symboli odnosi się § 9 Natomiast parametry dla budynków zabudowy zagrodowej oznaczonych w planie symbolem RM - § 4 pkt 1 - zostały określone w §10. Tym samym nie sposób zgodzić się z zarzutem, iż ze względu na fakt, że w planie wskazano dwa tereny przeznaczone pod zabudowę o innych parametrach dla projektowanych budynków nie ma możliwości jednoznacznego przesądzenia, w oparciu o jakie parametry należy realizować dopuszczoną planem przebudowę, rozbudowę, i nadbudowę. Tym samym nie można twierdzić też, że odesłanie w § 11 pkt 1 do stosowania parametrów określonych w uchwale jest zbyt ogólne, skoro te parametry zostały dokładnie wskazane w planie. Odnosząc się do zarzutu, że w § 5 pkt 7 lit b/ w ustaleniach dotyczących zasad podziału terenów na działki budowlane ustalono kąty nachylenia linii podziału w stosunku do linii rozgraniczającej drogę, co w opinii skarżącego pozostaje w sprzeczności z aktami prawnymi wyższego rzędu, Rada stwierdziła, iż wprowadzenie ogólnych zasad podziału terenów stanowi jedną z kluczowych zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wprowadzenie kątów nachylenia linii podziału w stosunku do linii rozgraniczającej drogę ma na celu docelowe wydzielenie geometrycznych działek budowlanych, tworzących uporządkowaną przestrzeń inwestycyjną. Brak tego rodzaju regulacji mógłby doprowadzić do powstania dowolnych kombinacji podziałów geodezyjnych, a tym samym do utrwalenia występującego częściowo na tym terenie chaosu urbanistycznego. Rada nie zgodziła się z twierdzeniem, iż wprowadzenie przedmiotowej regulacji pozostaje w sprzeczności z aktami prawnymi wyższego rzędu, a w szczególności z u.g.n., gdyż w myśl art. 93 tejże ustawy "podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego". Ustawodawca nie określił na czym zgodność ta ma polegać, może zatem oznaczać uprawnienie do zamieszczania w planie warunków podziału. Tym samym podział terenu na działki budowlane dokonany według dyspozycji zaskarżonej uchwały umocni kształtowanie ładu przestrzennego na tym terenie. Ponadto, nie sposób zgodzić się z zarzutem, iż zastosowanie powyższego ustalenia w przedmiotowym planie stanowi naruszenie podziału kompetencji pomiędzy organ uchwałodawczy i wykonawczy, gdyż zgodnie z u.p.z.p. organem sporządzającym projekt planu miejscowego jest wójt, burmistrz, prezydent miasta (art. 15 ust. 1), a organem uchwalającym, po uprzednim sprawdzeniu jego zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania jest właściwa rada gminy. Tym samym, ustalenia projektu planu proponowane przez organ wykonawczy są akceptowane bądź nie przez organ uchwałodawczy. W przypadku niepodzielenia Sąd argumentów przemawiających za brakiem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, Rada podniosła, że ewentualna nieważność winna być stwierdzona tylko w zakresie zaskarżonego w § 11 pkt 1 oraz § 5 pkt 7 lit. b. Skarżący nie wskazał dlaczego żąda stwierdzenia nieważności uchwały w całości, a nie tylko w zaskarżonej części. W ocenie Rady stwierdzenie nieważności tylko samego § 5 pkt 7 lit. b/ nie wpłynie w żaden sposób na treść pozostałych zapisów planu, a tym samym na możliwość jego spójnego stosowania i w konsekwencji na ważność jego pozostałych zapisów. Wyeliminowany zostanie z obrotu prawnego tylko jeden przepis planu, którego treść w konsekwencji nie będzie realizowana przez organ stanowiący gminy przy wydawaniu decyzji podziałowych. W przypadku natomiast § 11 pkt 1 planu, skoro nie określa on parametrów zabudowy, to jego wyeliminowanie z planu nie będzie miało żadnego wpływu na treść pozostałych zapisów planu, a tym samym na możliwość jego spójnego stosowania i w konsekwencji na ważność jego pozostałych zapisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została przez Wojewodę Wielkopolskiego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 595). W tym miejscu należy wytłumaczyć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 tej ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 wskazanej ustawy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga również, że sądowa kontrola uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. Wprawdzie skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu, ale Sąd zbadał tą okoliczność z urzędu. W ocenie Sądu procedura ta w kontrolowanej sprawie przebiegała z zachowaniem trybu określonego w art. 17 u.p.z.p. Stosownie do przepisu art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Burmistrz Książa Wlkp., po podjęciu przez Radę Miejską w Książu Wlkp. uchwały nr XLV/298/2014 z dnia 29 września 2014 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie Jeziora Jarosławskiego, ogłosił w prasie oraz przez obwieszczenie, o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Czyniąc zadość wymogom przepisu art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Burmistrz zawiadomił na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Następnie, działając w oparciu o art. 17 pkt 4 u.p.z.p., Burmistrz sporządził projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Sąd stwierdza również, że zgodnie z art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Burmistrz wystąpił o niezbędne opinie o projekcie planu, uzgodnienia projektu planu. Stosownie do art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p. Burmistrz ogłosił w prasie oraz poprzez obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu oraz zorganizował publiczną dyskusję. Tym samym Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z wymogami procedury planistycznej. Sąd stwierdza również, że zaskarżona uchwała jest zgodna z uchwałą nr VII/25/2015 Rady Miejskiej w Miejskiej w Książu Wlkp. z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Książ Wlkp. Odnosząc się do zarzutów Wojewody w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że co do zasady kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Gminie przysługuje więc władztwo planistyczne dotyczące kształtowania polityki przestrzennej w zakresie przeznaczania i zasad zagospodarowania terenu. Gmina może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa. Tym samym gmina posiada samodzielność w kształtowaniu polityki przestrzennej na terenie gminy, jednak samodzielność ta realizowana może być tylko w granicach dozwolonych prawem. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę uznał, że kwestionowane przez Wojewodę uregulowanie zawarte w § 11 ust. 1 uchwały mieści się w granicach przyznanego Radzie Miejskiej władztwa planistycznego. Zarzut skargi dotyczy niedostatecznie precyzyjnego odesłania do parametrów, jakim ma odpowiadać istniejąca zabudowa w wypadku jej przebudowy, rozbudowy bądź nadbudowy, które to działania zostały w tymże prze pisie dopuszczone. Sąd zauważa, że w istocie sformułowanie "przy zastosowaniu parametrów określonych w niniejszej uchwale" może prima facie wywoływać wątpliwości w sytuacji, gdy w uchwale określono takie parametry odnośnie dwóch terenów: zabudowy rekreacji indywidualnej (§ 9) oraz zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (§ 10). Intencją uchwałodawcy było odesłanie do wymogów ustanowionych w § 9 i optymalne w takiej sytuacji byłoby wyrażenie tego expressis verbis w treści § 11 ust. 1. Taka intencja Rady jest jednak – w ocenie Sądu możliwa do odczytania także przy braku wyraźnego zapisu w sytuacji, gdy – jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę – na terenie usług sportu i rekreacji zlokalizowany jest tylko jeden budynek o funkcji rekreacji indywidualnej. Konsekwentnie zatem parametry, jakie powinny być zachowane w wypadku jego przebudowy, rozbudowy, nadbudowy to te, jakie zostały przewidziane dla zabudowy o funkcji rekreacji indywidualnej, a więc w § 9 uchwały. Wobec możliwości takiej interpretacji zapisów uchwały Sąd uznał, że brak wyraźnego odesłania w treści § 11 ust. 1 do § 9 uchwały nie jest naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego skutkującym nieważnością uchwały. Sąd uznał natomiast zasadność drugiego z zarzutów skargi. Ustalenia planu, które dotyczą szczegółowych zasad podziału nieruchomości, a które praktycznie sprowadzają się do ograniczenia możliwości dokonania podziałów nieruchomości na obszarze objętym planem, uznać należy za przejaw przekroczenia władztwa planistycznego. Pełnomocnik organu powołał wprawdzie argument, że nie nastąpiło naruszenie podziału kompetencji pomiędzy organ uchwałodawczy i wykonawczy, gdyż to właśnie organ wykonawczy sporządził projekt planu miejscowego, nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że organ wykonawczy może swą ustawową kompetencję "scedować" na inny podmiot. W orzecznictwie, poza odosobnionym poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2013 r. w sprawie II OSK 437/13. (por. Komentarz. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Paweł Sosnowski, Krzysztof Buczyński, Joanna Dziedzic – Bukowska, Jacek Jaworski, LexisNexis Warszawa 2014, str. 183), reprezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem przeznaczonym do dokonywania takich rozstrzygnięć o charakterze indywidualnym. Podział kompetencji między radę gminy i wójta gminy oznacza w szczególności, że rada nie jest uprawniona do udzielania w swych uchwałach wytycznych wiążących wójta przy wykonywaniu jego ustawowych kompetencji, chyba że inaczej stanowi przepis szczególny (po. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2335/10, CBOSA, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 88/09, CBOSA, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 507/12, CBOSA). Takie poglądy wyrażane są także w piśmiennictwie (por. komentarz do art. 93, teza nr 1, Ewa Bończak – Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Lex, 2014) Ponadto z uzasadnienia wyroku z 6 listopada 2013 r. wynika, że w rozpoznawanej przez NSA sprawie wprowadzenie zakazu podziałów w zaskarżonej uchwale było podyktowane warunkami konserwatorskimi wynikającymi z treści dokonywanych uzgodnień. Uzgodnienie zaś jest najsilniejszą forma współdziałania organów, wiążącą organ, który zwrócił się do innego organu o uzgodnienie, co do stanowiska (warunku) zajętego przez organ uzgadniający. Zakaz miał więc silne uzasadnienie wynikające z wyników postępowania planistycznego. Takiego uzasadnienia dla zakazu (a więc daleko posuniętej ingerencji w prawo własności) w sprawie niniejszej Rada Miejska nie przedstawiła. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 147 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności § 5 pkt 7 lit. b uchwały w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Stwierdzenie nieważności § 5 pkt 7 lit. b w żaden sposób nie uniemożliwia spójnego stosowania pozostałych zapisów uchwały. O przyznaniu zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.