IV SA/Po 807/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. [...] Sp. z o.o. (zwane dalej: skarżący) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-ekspozycyjnego z zapleczem socjalnym z przeznaczeniem na salon sprzedaży samochodów specjalnych kempingowych, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obr. K., położonej w P., przy ul. [...], wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioski w tej mierze zostały skierowane zarówno do sądu, jak i do organu, który postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniesiono, że zaistniałe okoliczności w sprawie, podniesione twierdzenia oraz san zaawansowania sprawy uprawdopodabniają, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewstrzymanie wykonania decyzji może bowiem skutkować poważnymi konsekwencjami np. w postaci podjęcia na podstawie przedmiotowej decyzji kolejnych rozstrzygnięć administracyjnych (np. pozwolenia na budowę), co będzie skutkować negatywnymi ekonomicznymi i gospodarczymi konsekwencjami dla społeczności lokalnej i środowiska przyrodniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718, zwanej dalej – Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Wskazać także należy, że szerokie pojęcie wykonalności decyzji obejmuje również jej skuteczność, co ma miejsce w sytuacji, gdy decyzja wywołuje skutki prawne, bez konieczności jej wykonywania. Wstrzymanie wykonalności decyzji, może co do zasady, dotyczyć również decyzji charakteryzujących się skutecznością. Przesłanką uwzględnienia wniosku w takim przypadku jest zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku skuteczności decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu, bowiem polegają one na stwierdzeniu istnienia stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu, mają charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzą po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 1250/13, dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Zaskarżona decyzja nie wywołuje zatem skutków o jakich jest mowa w art. 61 § 3 Ppsa, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi być w odpowiedni sposób uzasadniony. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przy czym wskazać należy, że kwestie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogą być przez Sąd przesądzane na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem badania Sądu w na tym etapie postępowania jest wyłącznie kwestia ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Wszelkie zarzuty wobec tej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi na rozprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. MZ