IV SA/Po 828/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca [...] roku w przedmiocie odmowy unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w K. p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] września [...] roku Z. P. złożył za pośrednictwem Urzędu Miejskiego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca [...] roku w przedmiocie odmowy unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w K. Skarżący pismo Prezydenta otrzymał [...] czerwca [...] roku. W dniu [...] lipca [...] roku skarżący wezwał Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez unieważnienie konkursu wskazując na uchybienia dotyczące składu komisji konkursowej oraz bezzasadności uchwały komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do konkursu. Z akt sprawy administracyjnej, o czym Z. P. nie nadmienia w treści skargi wynika, że kolejnym pismem z daty [...] lipca [...] roku skierowanym do Prezydenta Miasta K. skarżący oświadczył, że jego pismo z dnia [...] lipca [...] roku zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" należy potraktować jako odwołanie od decyzji Prezydenta w sprawie rozstrzygnięcia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w K. i sprawę przekazać do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Prezydent Miasta K. nie odpowiadając na wcześniej złożone wezwanie do usunięcia prawa niezwłocznie, bo pismem z dnia [...] lipca [...] roku przekazał sprawę zgodnie z wnioskiem Z. P. z odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...] sierpnia [...] roku wydało decyzję o umorzeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36a ust.1, 3 i 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.04.256.2572 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowisko dyrektora szkoły powierza organ prowadzący szkołę - w tym przypadku Prezydent Miasta - przy czym kandydata na to stanowisko wyłania się w drodze konkursu. W celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę powołuje komisję, której pracę reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 października 2003r., o jakim była już mowa wyżej. Stosownie do treści § 7 i 8 rozporządzenia, o wynikach konkursu przewodniczący komisji niezwłocznie powiadamia organ prowadzący szkołę oraz przekazuje mu dokumentację postępowania konkursowego. W ocenie Sądu wszystkie czynności podejmowane w toku konkursu na dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego i Praktycznego w K., na podstawie i w granicach prawa, (tak przez komisję konkursową jak i przez organ prowadzący) mają charakter władczych czynności z zakresu administracji publicznej, a skoro tak mogą zostać poddane pod osąd wojewódzkiego sądu administracyjnego w drodze skargi. W tym przypadku mamy do czynienia z aktami, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na takie czynności bądź akty można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu (Prezydenta Miasta K.) - w terminie 14-tu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skargę wnosi się wówczas w terminie 30-tu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60-ciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.) Z powyższych przepisów wynika zatem, że w przypadku aktów wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest wyrazem jednoznacznego niezadowolenia uprawnionego podmiotu z treści danego aktu i jednocześnie bezpośrednią zapowiedzią jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Stanowi bowiem wymóg, który należy spełnić aby móc skorzystać ze środka prawnego w postaci skargi. Ni mniej ni więcej uprawniony podmiot składając rzeczone wezwanie daje do zrozumienia organowi, aby sam podjął działania zmierzające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, bo w przypadku pozostawienia aktu w kształcie dotychczasowym, zostanie uruchomiony tryb sądowego wyeliminowania tegoż aktu z obrotu prawnego. W ten sposób jeszcze przed wszczęciem postępowania sądowego organ ma szansę ocenić zasadność żądania strony i ewentualnie podjąć własne działania zmierzające do "naprawienia" aktu niezgodnego z prawem. Prawodawca, mając na uwadze wskazany charakter wezwania do usunięcia naruszenia prawa z góry przy tym założył, iż organ może ale nie musi uczynić użytku z tej "zapowiedzi skargi". Z cytowanego już art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że reakcją organu może być albo odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (jej doręczenie) albo pozostanie biernym w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie, przy czym oba te przypadki mają wskazany wyżej wpływ na sposób liczenia terminu do wniesienia skargi na akt objęty wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszym postępowaniu skarżący nie wezwał ostatecznie Prezydenta Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa. Faktem jest, że pierwotnie w dacie 7 lipca 2010 roku pismo takowe złożył ,ale już po dwóch dniach bo w dacie 9 lipca 2010 roku poinformował Prezydenta Miasta Kalisza ,że jego pismo nazwane "wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa" należy potraktować jako odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przekazać do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Tym samym słusznie Prezydent Miasta K. w odpowiedzi na skargę z dnia [...] września [...] roku wskazał, że nie mógł udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bo Z. P. nakazał potraktować je jako odwołanie i przekazać do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wobec braku możliwości odwołania się, należało przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego wezwać skutecznie organ do usunięcia naruszenia prawa w zakreślonym przez przepis terminie. Brak wykorzystania przysługującego środka zaskarżenia, w myśl art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi ( tak jak w postanowieniu NSA w Warszawie z dnia 25 września 2007 r. II GSK 136/07). Mając powyższe ustalenia na względzie na podstawie przywołanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.