IV SA/Po 829/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. W. i C. W. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zgodności budowy z przepisami prawa oddala skargę W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej - PINB dla powiatu p.) z dnia [...] r. nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa budowy budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w R., gm. M.. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym. Na podstawie przeprowadzonych w dniu 20 września 2008r. przez PINB dla powiatu p. oględzin ustalono, iż na działce o nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w R., gm. M., będącej własnością Z.i K. i F. K., w latach [...], bez wymaganego pozwolenia, zrealizowano budynek mieszkalny jednorodzinny o wymiarach [...]m i wysokości [...] m, w konstrukcji murowanej tradycyjnej. Ustalono również, że w późniejszym okresie budynek ten został rozbudowany o część gospodarczą o wymiarach w planie [...] m, krytą eternitem. W trakcie przeprowadzonych oględzin ustalono, iż rozbudowy tej dokonano bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę, przy czym roboty budowlane zakończono w latach `80. Co do dokładnej daty ukończenia prac budowlanych pojawiły się rozbieżności, jednak jak wskazano nie miały one wpływu na sytuacje prawną. W toku postępowania Z. K. i F. K. zostali zobowiązani do sporządzenia ekspertyzy technicznej w celu stwierdzenia, czy przedmiotowy obiekt jest zgodny z przepisami - w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami i sztuką budowlaną, która w przypadku stwierdzenia niezgodności z powyższymi wymogami, winna określać zakres robót budowlanych doprowadzających dany obiekt do stanu zgodnego z przepisami. Po przedłożeniu ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dobudowaną częścią gospodarczą PINB dla powiatu p. nakazał właścicielom wykonanie zmian w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego ze sztuką budowlaną, obowiązującymi Normami Polskimi oraz przepisami techniczno – budowlanymi (zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ekspertyzie technicznej) przy czym zmiany te polegały na: rozebraniu i usunięciu pokrycia dachu części gospodarczej wykonanego z eternitu; rozebraniu obecnej konstrukcji dachu części gospodarczej; podwyższeniu ścian murowanych części gospodarczej i wykonaniu na nich wieńca żelbetowego do wysokości części mieszkalnej budynku; wymurowaniu komina z przewodem dymowym i przewodem wentylacyjnym dla kotłowni; wykonaniu nowego dachu na części gospodarczej - konstrukcja z blachy fałdowej T - 55, z ociepleniem z wełny mineralnej lub styropianu ge. min. 15 cm oraz pokryciem z papy termozgrzewalnej wraz z niezbędnymi obróbkami; wymianie drzwi wejściowych do części gospodarczej na drzwi ocieplone zewnętrznie El 30; ociepleniu ścian zewnętrznych z wykonaniem nowego tynku zewnętrznego cienkowarstwowego; wykonaniu wentylacji nawiewnej pomieszczenia kotłowni o powierzchni co najmniej 400 cm2; wykonaniu robót wykończeniowych wewnętrznych wraz z instalacją elektryczną; usunięcie kotła c.o. z pomieszczenia łazienki; zamontowaniu urządzeń kotłowni - kotła co., oraz podgrzewacza wody użytkowej w pomieszczeniu gospodarczym; dokonaniu niezbędnych przyłączeń instalacyjnych. W dniu dnia [...]. Z. K. i F. K. powiadomili PINB dla powiatu p., że wykonali oni wszystkie nałożone na nich obowiązki i przedłożyli dokumenty poświadczające wykonanie tych obowiązków. W dniu [...]. PINB dla powiatu p. dokonał ponownej kontroli obiektu budowlanego na działce nr [...] i ustalił, że stan istniejący budynku mieszkalnego z częścią gospodarczą jest zgodny z przedłożoną ekspertyzą techniczną. Wobec powyższego PINB dla powiatu p. decyzją z dnia [...] r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa budowy budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w R., gm. M.. W przewidzianym ustawą terminie odwołanie od tej decyzji wnieśli A. W. i C. W. (właściciele działki nr ewid. [...] położonej w R., gm. M. – k. 46 akt adm.) podnosząc, iż organ nie wziął pod uwagę, ich ustnych informacji dotyczących tego, że inwestorzy dobrze wiedzieli, że budowa została zrealizowana z naruszeniem granicy pomiędzy działkami. W odwołaniu skarżący zażądali też nakazania rozbiórki i usunięcia z ich terenu spornego budynku. Rozpoznający sprawę organ odwoławczy wskazał, iż nie budzi wątpliwości, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania stanowi samowolę budowlaną, do której zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. -Prawo budowlane (Dz. U. Z 1974r., Nr 2, poz. 229 - dalej Prawo budowlane z 1974 r.), bowiem, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej Prawo budowlane z 1994 r.) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe" - tzn. art. 37 i 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W dalszej kolejności organ wskazał, że w myśl art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. "obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". W ocenie organu z poczynionych w toku postępowania ustaleń nie wynika, aby przedmiotowy budynek powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.). Jak ustalono dalej Uproszczony Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. (przyjęty zarządzeniem nr 93/74 Naczelnika Powiatu P. z dnia 31 grudnia 1974r.) przewidywał przeznaczenie terenu działki nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w R., gm. M. w części pod tereny koncentracji zabudowy mieszkaniowej oraz w części pod tereny upraw polowych. Plan zagospodarowania terenu został następnie uchylony przez plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. przyjęty uchwałą nr XIl/78/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy M. z dnia 9 października 1986r. Opublikowany w Dzienniku Urzędowym z 1986r., Nr 12, poz. 176. Zgodnie natomiast z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. (przyjętym uchwałą nr XII/78/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy M. z dnia 9 października 1986r.), działka nr ewidencyjny [...] położona przy ul. [...] w R., gm. M. przeznaczona była w części pod tereny zabudowy jednorodzinnej i w części pod tereny upraw polowych. W oparciu o powyższe, tj. zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzono więc, że nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo Budowlane 1974r. Na podstawie poczynionych ustaleń organy stwierdziły, ze inwestor wykonał nałożone na niego roboty budowlane dostarczając przy tym odpowiednie dokumenty. Ustalono również, że prace budowlane przeprowadzone zgodnie z zaleceniami poprawiły stan budynku, dzięki czemu nadaje się on do użytku. Na podstawie protokołu sprawozdawczo opiniodawczego stwierdzono, że objęte kontrolą przewody kominowe oraz inne elementy (konstrukcje) odpowiadają w całości przepisom, a wykonane konstrukcje i inne elementy mieszczą się w obowiązujących normach. W oparciu o protokół pomiarów elektrycznych stwierdzono natomiast, że instalacja w pomieszczeniu kotłowni nadaje się do eksploatacji. Organ odwoławczy pokreślił też, iż celem postępowania administracyjnego było doprowadzenie spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, w tym przede wszystkim ze sztuką budowlaną obowiązującymi Normami Polskimi oraz przepisami techniczno-budowlanymi, który to cel niniejszym postępowaniem został osiągnięty. W ocenie organu wykonane przez stronę roboty budowlane doprowadziły do stanu zgodnego z prawem i nie było potrzeby nakładania obowiązku dokonania robót budowlanych, na podstawie art. 40 ustawy Prawo Budowlane 1974r. W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wnieśli A. W. i C. W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB dla powiatu p.. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane 1974r. poprzez błędna jego wykładnię, naruszenie art. 37 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane 1974r. poprzez brak zastosowania oraz § 12, § 13, § 14 rozporządzenia z dnia 03 lipca 1980 r. Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje i nie budzi wątpliwości Sądu, że na działce nr [...] położonej przy ul. W. w R., gm. M. bez wymaganego pozwolenia na budowę pobudowano budynek mieszkalno-gospodarczy. Kwestią bezsporną pozostaje, iż budynek mieszkalny jednorodzinny wybudowano w latach [...], a w latach `80 dokonano jego rozbudowy o część gospodarczą. Nie budzi również wątpliwości stron, ani Sądu, że w świetle przepisów, przyjętego zarządzeniem z dnia 31 grudnia 1974 r. Uproszczonego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. sporna działka przeznaczona była w części pod tereny koncentracji zabudowy mieszkaniowej oraz w części pod tereny upraw polowych; natomiast obowiązujący później plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M. przyjęty uchwałą nr XIl/78/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy M. z dnia 09 października 1986 r. przewidywał przeznaczenie tego terenu w części pod tereny zabudowy jednorodzinnej i w części pod tereny upraw polowych. Kwestią sporną pozostaje zasadność umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zgodności z przepisami prawa budowy budynku mieszkalno-gospodarczego położonego na działce nr [...], a w szczególności spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo Budowlane 1974r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podnoszonego w toku całego postępowania żądania, dotyczącego w istocie – przywrócenia stanu poprzedniego –podkreślić należy, że istotą prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania było usunięcie - skutków - samowoli budowlanej, ale - w aspekcie przepisów prawa administracyjnego - a nie cywilnego. Jeżeli zatem intencją skarżących stało się uregulowanie kwestii naruszenia ich prawa własności, spowodowanego przekroczeniem granicy ich działki, to wyjaśnić należy, że w tym zakresie mogą oni dochodzić swych praw przed sądem powszechnym. Podnoszone w tym zakresie zarzuty nie mogły mieć natomiast wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiot kontroli Sądu wyznaczały, bowiem granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 105 § 1 kpa. Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 kpa bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu omawianego przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. U podstaw zaskarżonej decyzji legły ustalenia o braku podstaw zarówno co do orzeczenia o rozbiórce spornego obiektu, jak i co do wydania decyzji nakazującej wykonanie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. W świetle ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego podstawę do ewentualnego orzeczenia o rozbiórce samowolnie zrealizowanej inwestycji stanowić mógł art. 37 ustawy Prawo Budowlane 1974r. Przepis ten jest instrumentem przeciwdziałania samowoli budowlanej, a w szczególności likwidacji jej skutków. Nakazanie przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ustawy Prawo Budowlane 1974r obwarowane zostało jednak określonymi przesłankami. Pierwszą z nich jest ustalenie, iż mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Fakt ten w niniejszej sprawie nie jest kwestionowany, ani nie budzi wątpliwości Sądu. Środki wynikające z art. 37 stosuje się obligatoryjnie, gdy powstały – skutki - o których mowa w ust. 1 lub uznaniowo, jeżeli nie stwierdzono skutków określonych w ust. 1, lecz jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami - ust. 2. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych wewnętrzna logika art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane i jego ratio legis, nakazują w pierwszej kolejności rozpatrywać każdy przypadek samowoli budowlanej w odniesieniu do przepisu ust. 1 pkt 1 tego przepisu, a więc - badać zgodność - istniejącego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego - w dacie budowy - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przed zastosowaniem w konkretnej sprawie ust. 2 art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, organy powinny najpierw sprawdzić, czy nie mają miejsca żadne z przesłanek wymienionych w ust. 1 tego przepisu (por. wyrok NSA z 30 listopada 2007 r., sygn. II OSK 1599/06, Lex nr 429313, wyrok NSA z 21 czerwca 2006 r., sygn. II OSK 911/05 Lex nr 265785). Rozpoznające przedmiotową sprawę organy, z uwzględnieniem powyższych reguł, w pierwszej kolejności poczyniły ustalenia co do zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane 1974r. W toku postępowania administracyjnego podjęto szereg czynności mających na celu rzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Podejmowane w toku tego postępowania działania doprowadziły organy do wniosku o zgodności spornego budynku z ustaleniami obowiązującego w dacie budowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość ustaleń organów w tym zakresie potwierdza zebrana w toku postępowania dokumentacja (k. 48, k. 52 akt adm.). Następną z przesłanek, której zaistnienie uzasadniałoby orzeczenie o rozbiórce spornego obiektu, było ustalenie, iż zrealizowana samowola budowlana powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r.). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wbrew wywodom skargi, w toku postępowania administracyjnego poczyniono ustalenia dowodzące, iż zaistnienie wskazanych w wymienionym powyżej przepisie przesłanek było przedmiotem rozważań organów. Podkreślenia jednak wymaga, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w tym przepisie znajdowałby zastosowanie – tylko wówczas – gdyby brak było możliwości usunięcia określonych w nim zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 1989 r., sygn. IV SA 83/89, wyrok WSA z 24 września 2008 r., sygn. II SA/Ke 358/08). Zebrana w sprawie dokumentacja wskazuje, iż postępowanie dowodowe w tym zakresie przeprowadzono z uwzględnieniem art. 80 kpa, a ustalenia organów oparte zostały na udowodnionych faktach. Zebrana w aktach dokumentacja prowadzi do wniosku o braku podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanek, o których mowa art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawidłowość tych ustaleń potwierdzają choćby protokoły dokonywanych w toku postępowania oględzin samowolnie zrealizowanej inwestycji (k.14 i k. 129 akt adm.). Jak wynika z treści znajdującego się w aktach protokołu dokumentującego przeprowadzenie oględzin we wrześniu 2004 r., przy oględzinach tych byli obecni skarżący. Ani wówczas jednak, ani na żadnym innym etapie postępowania administracyjnego nie podnosili oni żadnych argumentów, które winny były skutkować przeprowadzeniem przez organy dodatkowych dowodów czy ustaleń. Zebrana w sprawie dokumentacja przeczyła wręcz, jakoby istniejąca od ponad 20 lat samowola budowlana mogła powodować skutki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Na spełnienie przesłanek, o których mowa w tym przepisie (niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych) nie wskazuje również zebrany materiał dowodowy. Prawidłowość ustaleń organów w tym zakresie potwierdza przy tym nadesłana dokumentacja, tj.: sporządzony 23 maja 2009 r. przez uprawnionego mistrza kominiarskiego protokół sprawozdawczo opiniodawczy z dokonanej kontroli przewodów kominowych i połączeń spalinowych, wentylacyjnych oraz urządzeń pomocniczo-kominowych (k. 44 akt adm.); protokoły z pomiarów elektrycznych (k. 40 akt adm.) oraz oględzin instalacji elektrycznej (k. 101 -110 akt adm.). Z kolei, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych przesłanka - pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia - o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., będzie spełniona wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób - uniemożliwiający lub istotnie - ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Tymczasem, zebrana w sprawie dokumentacja wskazuje, że choć samowola budowlana częściowo zrealizowana została przez inwestorów na gruncie działki sąsiedniej, to nie sposób przyjąć, że w tej konkretnej sprawie zabudowa działki skarżących stała się rzeczywiście niemożliwa lub też nastąpiło znaczne jej ograniczenie. Sami skarżący upatrują zasadności rozbiórki w fakcie, iż zajmowany przez samowolnie pobudowany budynek teren jest im potrzebny do pracy w gospodarstwie rolnym (k. 27 akt adm.) Zastosowanie przepisu art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. – czego domaga się autor skargi – uzasadniałoby zaistnienie "innych ważnych przyczyn". Inne ważne przyczyny, o których mowa w art. 37 ust. 2 to skutki samowoli budowlanej, które godziłyby w interesy społeczne (inne aniżeli wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane), a w szczególności naruszenie wartości chronionych prawem, jak elementy przyrodnicze środowiska, zabytki itp. (por. wyrok WSA z 08 kwietnia 2008 r., sygn. II SA/Gd 84/08). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż nie sposób przyjąć, aby skutki samowoli budowlanej w niniejszej sprawie godziły w interesy społeczne. Na zaistnienie "innych ważnych przyczyn" w rozumieniu powyżej wskazanego przepisu nie wskazuje w szczególności ponoszone naruszenie § 12 -14 rozporządzenia z dnia 03 lipca 1980 r. Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W świetle powyższego i na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału za nieuprawnione uznać należy, więc zarzuty co do wadliwości polegającej na niezastosowanie, na gruncie rozpoznawanej sprawy art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W świetle powyższego nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadniające orzeczenie nakazu rozbiórki spornego obiektu. Jednocześnie w świetle przedstawionej w toku postępowania dokumentacji nie budzi wątpliwości Sądu, że stan samowolnie zrealizowanego obiektu odpowiada przepisom prawa, a więc nie zachodzą również przesłanki, które uzasadniałyby zastosowanie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W taki stanie rzeczy prawidłowo orzekające w rozpoznawanej sprawie organu stwierdziły, że wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w tej sprawie stało się prawnie niedopuszczalne i orzekły o umorzeniu postępowania. Ewentualnego uregulowania kwestii naruszenia prawa własności, spowodowanego przekroczeniem granicy działki przy realizacji samowoli budowlanej skarżący mogą dochodzić przed sądem powszechnym. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdzono również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na sposób załatwienia niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.