IV SA/Po 833/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) As.sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006r. sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby o d d a l a s k a r g ę /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz- Frymus /-/ M. Dybowski A.T WSA/wyr.1-sentencja wyrok sygn. IV SA/Po 833/06 U Z A S A D N I E N I E Orzeczeniem nr [...] z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w K. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t.j. Dz. U. 7/02/58 ze zm.-dalej ustawa) w sprawie przeciwko sierż. szt. K. K.- detektywowi Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w S. Komendy Miejskiej Policji w K., obwinionemu o to, że jako funkcjonariusz Policji pełniąc służbę na stanowisku detektywa Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w S. Komendy Miejskiej Policji w K., w czasie pełnienia służby w dniu [...]stycznia 2004 r. ok. godz. [...], w pomieszczeniu Komisariatu Policji w S. przyjął korzyść majątkową w wysokości [...] zł od S. W. zamieszkałego w K. ul. [...]w zamian za zwrot nieformalnie i bezprawnie zatrzymanego wymienionemu w dniu [...]grudnia 2003 r. prawa jazdy kat. B w związku z prowadzonym przez siebie postępowaniem przygotowawczym nr [...] w sprawie o wypadek drogowy, gdzie podejrzanym o jego spowodowanie był S. W., czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy w związku z popełnieniem przestępstw, orzekł o ukaraniu karą wydalenia ze służby. W uzasadnieniu Komendant Miejski wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzający, że sierż. szt. K. K. dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w sposób określony w zarzucie zawartym w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Postępowanie dyscyplinarne potwierdziło fakt działania Obwinionego, będący naruszeniem dyscypliny służbowej, określonym w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy; potwierdziło również popełnienie przez Obwinionego przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, których dopuścił się jako funkcjonariusz Policji w czasie służby i w związku z realizacją obowiązków służbowych. Fakt popełnienia przez Obwinionego zarzucanych Mu czynów potwierdza także materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego, prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową Ośrodek Zamiejscowy w K. w sprawie [...]- w szczególności zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, złożone przez S. W., zeznania świadka S. W., zatrzymanie K. K. na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa. Procesowo udokumentowano i zabezpieczono dowody potwierdzające przyjęcie od S. W. korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie [...] zł- pieniądze ujawniono i zabezpieczono podczas przeszukania. Dnia [...]stycznia 2004 r. Prokurator Okręgowy przedstawił K. K. zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 228 § 1 kk i art. 230 § 1 kk. Na wniosek Prokuratora Sąd Rejonowy w K. dnia [...] stycznia 2004 r. zastosował wobec K. K. areszt tymczasowy na 3 miesiące. W postępowaniu dyscyplinarnym potwierdzono zarzut nieformalnego i bezprawnego zatrzymania S. W. prawa jazdy. K. K. nie wydał pokwitowania za zatrzymane prawo jazdy i nie zawiadomił o tym prokuratora, który był władny wydać postanowienie o zatrzymaniu bądź oddaniu prawa jazdy. Obwiniony postąpił wbrew art. 136 i 137 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. 58/03/515- dalej prd). Zachowanie K. K. zasługuje na szczególne potępienie i zgodnie z art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy, jest okolicznością wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary. Wymierzenie najsurowszej kary dyscyplinarnej uzasadnia w szczególności bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości zarzucanych Obwinionemu czynów. Jako policjant winien stać na straży praworządności, a swym zachowaniem i działaniem winien być przykładem osoby przestrzegającej prawo, zgodnie z rotą złożonego ślubowania. K. K. dnia [...] stycznia 2004 r. wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego; odwołanie nie zawiera żadnego uzasadnienia (k. 49 akt postępowania dyscyplinarnego). Pismem z dnia [...] lutego 2004 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w P., po wstępnym zbadaniu sprawy wskazał, że nie została wydana decyzja, od której Obwiniony złożył odwołanie, natomiast wydano i doręczono K. K. dnia [...] stycznia 2004 r. orzeczenie o ukaraniu karą wydalenia ze służby. Wobec złożenia odwołania od nieistniejącego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwano Obwinionego do zmiany lub doprecyzowania odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem nieuwzględnienia odwołania (k. 51 akt postępowania dyscyplinarnego). Pismem z dnia [...] lutego 2003 r. K.K. wskazał, że wnosi odwołanie od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2004 r. W 2003 r. będąc detektywem Komisariatu Policji w S. prowadził postępowanie przygotowawcze w kier. art. 177 § 1 kk o spowodowanie wypadku drogowego w miejscowości S., gdzie zderzyły się samochód Opel i Volvo, w wyniku czego obrażeń ciała doznało 8 osób. Po zebraniu dostatecznego materiału dowodowego, kierującemu samochodem Volvo S. W. Obwiniony przedstawił zarzut o czyn z art. 177 § 1 kk. Po otrzymaniu danych o obrażeniach, powołany został biegły, który w opinii stwierdził, że jedna z osób uczestnicząca w tym zdarzeniu drogowym doznała ciężkich obrażeń ciała, dlatego zmienił zarzut z art. 177 § 1 kk na art. 177 § 2 kk. Podczas tego postępowania K.K. nie zatrzymywał podejrzanemu prawa jazdy, a jego kserokopię faxem przesłał Mu właściciel samochodu Volvo- B. L., zam. P., u którego podejrzany pracował. Dnia [...] stycznia 2004 r. podczas pobytu w KP S. W. podrzucił w pomieszczeniu, gdzie K. K. wykonywał czynności służbowe, kopertę z pieniędzmi; Zainteresowany przypuszcza, że była to zemsta za zmianę kwalifikacji karnej prowadzonego postępowania przygotowawczego, co zostanie wyjaśnione przez Sąd Rejonowy w K.. Już [...] stycznia 2004 r., gdy twierdził, że jest niewinny i że padł ofiarą zemsty, a nikt Go nie słuchał, zrozumiał , że jedyną wiarogodną instytucją będzie Sąd, gdzie wszystko się wyjaśni. W przeszłości przeciw Niemu prowadzono postępowanie dyscyplinarne, w toku którego ustalono, że wszczęcie postępowania nie miało uzasadnienia, a mimo to został ukarany. W obu przypadkach potwierdzono łamanie podstawowych zasad obiektywności i domniemania niewinności. Wydanie orzeczenia o wydaleniu ze służby jest bezpodstawne i krzywdzące- K. K. stwierdził, że jest niewinny (k. 52-57 akt postępowania dyscyplinarnego). Orzeczeniem nr [...]z dnia [...]r. Komendant Wojewódzki Policji w P. na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t.j. Dz. U. 7/02/58 ze zm.) utrzymał w mocy orzeczenie nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w K.. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki wskazał, że dnia [...] stycznia 2004 r. Komendant Miejski wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. K. K.. W trakcie postępowania uzyskano zgodę Prokuratury Okręgowej z siedzibą w K. na włączenie do akt prowadzonego postępowania dyscyplinarnego materiałów zgromadzonych w śledztwie [...]. Z zebranego w toku postępowania dyscyplinarnego materiału wynika, że sierż. szt. K. K. prowadził postępowanie przygotowawcze dotyczące wypadku drogowego, spowodowanego dnia [...]r. przez S. W.. Dnia [...] grudnia 2003 r. S. W. zgłosił Policji zawiadomienie o przestępstwie informując, że K. K. usiłował wyłudzić odeń pieniądze w zamian za zwrot prawa jazdy. S. W. kontaktował się z policjantem telefonicznie. Po powzięciu tej wiadomości przez Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w K. mł. insp. S. W., nawiązał on kontakt ze S. W.. Telefonicznie przekazał S. W. by zgodził się na propozycję policjanta i umówił się z K. K. na dzień [...] stycznia 2004 r. celem załatwienia sprawy.Następnie S. W.skontaktował się z Prokuratorem Okręgowym M. L. i uzyskał nakaz przeszukania; uzgodnił, że S. W. zostaną wręczone pieniądze w kwocie [...] zł (tyle żądał K. K.), po uprzednim spisaniu numerów. Przeszukanie miało nastąpić po wyjściu S. W. z budynku KP S.. S. W. przekazano za pokwitowaniem [...] banknotów, których numery spisano. Po wyjściu S. W. z pomieszczenia, w którym spotkał się z K. K., przeprowadzono jego przeszukanie. W notatniku znajdującym się na biurku ujawniono kopertę, w której znajdowało się [...] banknotów po [...] zł, o numerach zgodnych z tymi, które spisano z banknotów przekazanych S. W.. Dnia [...] stycznia 2004 r. prokurator Prokuratury Okręgowej- Ośrodka Zamiejscowego w K. przedstawił K. K. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 kk i art. 230 § 1 kk. W postępowaniu dyscyplinarnym potwierdzono, że K. K. nie wydał pokwitowania za zatrzymane prawo jazdy i nie zawiadomił o tym prokuratora, postępując wbrew art. 136 i 137 prd. Przesłuchany w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym w charakterze obwinionego K. K. odmówił składania wyjaśnień. Po zapoznaniu się z aktami postępowania dyscyplinarnego nie złożył żadnych wniosków dowodowych. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy- w szczególności protokół przeszukania z dnia [...] stycznia 2004 r.- jednoznacznie wskazuje na fakt popełnienia zarzucanego Mu czynu. Policjant odpowiada za naruszenie dyscypliny służbowej, którym w szczególności jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy). Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej ( art. 132 ust. 4 ustawy). Oczywistość popełnienia czynu może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że czyn został popełniony. Przestępstwo jest oczywiste, jeśli nie nasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, że funkcjonariusz dopuścił się czynu przestępnego zagrożonego sankcją karną przez ustawę. Uznanie przez organ administracji w postępowaniu dyscyplinarnym oczywistości popełnienia przestępstwa jest zupełnie czymś odmiennym od uznania winnym popełnienia przestępstwa przez sąd w postępowaniu karnym. Wziąwszy pod uwagę stan faktyczny i prawny, i dokonaną przez organ II instancji analizę materiałów sprawy dyscyplinarnej prowadzonej przeciw K. K., Komendant Wojewódzki stwierdził, że uznanie oczywistości popełnienia przez policjanta zarzucanego mu w owej sprawie czynu jest w pełni uzasadnione. Ogół zebranego w toku postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego potwierdza prawidłowość uznania przez organ I instancji oczywistości popełnienia czynu. Popełnienie z chęci zysku przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego przez funkcjonariusza w czasie pełnienia obowiązków służbowych, dyskwalifikuje sierż. szt. K. K. jako policjanta. Od osób wykonujących tę służbę wymagana jest nieposzlakowana opinia, uczciwość i wysokie morale. Zachowanie K. K. dyskwalifikuje Go jako policjanta i uniemożliwia pozostawienie w służbie. Z tych względów organ odwoławczy uznał karę dyscyplinarną wydalenia ze służby za adekwatną i współmierną do stopnia zawinienia; kara ta uwzględnia dotychczasowy przebieg służby Obwinionego. Dnia [...] kwietnia 2004 r. K. K.złożył skargę na orzeczenie nr [...]z dnia [...] r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o utrzymaniu w mocy orzeczenia nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w K.. Skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia [...] maja 2004 r. ( k. 2 , 5 akt sądowych ). W skardze K. K. wskazał na "ujawnienie nowych istotnych okoliczności". Skarżący przytoczył i rozwinął twierdzenia o faktach, uprzednio zawarte w piśmie z dnia [...]lutego 2004 r., uzupełniającym odwołanie (k. 52- 54 akt dyscyplinarnych). Skarżący podniósł, że w wyniku zderzenia obu pojazdów dnia [...]r., obrażeń ciała doznały wszystkie osoby znajdujące się w tych pojazdach, które przed "naszym przybyciem" zabrano do szpitala w K.. Na miejscu nie ustalono danych wszystkich osób uczestniczących w tym zdarzeniu, na miejscu nie było stosownych dokumentów. W wyniku dalszych czynności w sprawie, K. K. ustalił, że kierującym samochodem Volvo był S.W., który doznał najlżejszych obrażeń ciała i po obserwacji został zwolniony do domu. Tylko dzięki właścicielowi samochodu osobowego Volvo B. L. zam. P., który faxem przesłał do KP S. skserowane prawo jazdy S. W., Zainteresowany mógł wypełnić dokumenty, a zwłaszcza notatkę wypadku i kartę zdarzenia drogowego, jednak samego prawa jazdy nie miał i go nie potrzebował. Po uzyskaniu danych ze szpitala i przesłuchaniu świadków, K. k. przedstawił zarzut o czyn z art. 177 § 1 kk. Po dokładnym przeanalizowaniu nadesłanych opinii lekarskich, zaistniała potrzeba powołania biegłego celem wyeliminowania niepewności co do doznanych obrażeń- celem stwierdzenia, czy obrażenia te nie wyczerpują znamion czynu określonego w art. 177 § 2 kk "spowodowania ciężkich obrażeń ciała". Podczas przesłuchania S. W. okazał tylko paszport twierdząc, że inne dokumenty Mu zaginęły. W tym dniu ani później nie okazywał K. K. prawa jazdy, ani Skarżący takiego prawa jazdy nie zatrzymywał. Biegły stwierdził, że u nieletniego pasażera Opla Vectry doznane obrażenia ciała są ciężkimi i dlatego K. K. ponownie przedstawił zarzut S. W., lecz zmieniła się kwalifikacja prawna z art. 177 § 1 kk na art. 177 § 2 kk, co od samego początku Mu się nie spodobało. W tym czasie kilkakrotnie kontaktowali się ze sobą telefonicznie, co było ogólnie przyjętą metodą praktykowaną w KP S. Podczas tych rozmów S.W. poprosił K. K. o spotkanie dnia [...] stycznia 2004 r.- Skarżący na to się zgodził, bo tego dnia miał służbę. Ok. godziny [...], po przyjściu do Komisariatu oświadczył, że wie, że może dobrowolnie poddać się karze, dzięki czemu być może dostanie łagodniejszy wyrok i nie zostanie Mu zatrzymane prawo jazdy. K. K. powiedział Mu, jak ma napisać, co S. W. skrupulatnie zanotował. Obaj rozmawiali ze sobą kilkanaście minut, po czym S. W. opuścił komisariat. Po tym do budynku wszedł Komendant Miejski i Komendant KP z innymi funkcjonariuszami, i zażądali wydania pieniędzy. Skarżący nie wiedział, o jakie pieniądze chodzi, dlatego ich nie wydał. W wyniku przeszukania znaleziono [...][...] banknotów w kopercie, które znajdowały się w starym notesie kalendarzu. Skarżący został zatrzymany i przewieziony do KMP K., gdzie osadzono Go w PIZ pod zarzutem przyjęcia korzyści majątkowej. Będąc w PIZ nikt Go nie słuchał, że jest niewinny i to, że choruje na nadciśnienie i musi regularnie zażywać leki. Tego samego dnia został przesłuchany jako obwiniony, a następnego dnia zapoznany z materiałami postępowania dyscyplinarnego. Dnia [...] stycznia został decyzją Sądu Rejonowego w K. aresztowany na okres 3 miesięcy, gdzie Go tego samego dnia przewieziono. Skarżący nie posiadał przy sobie przyborów do pisania, nie był w stanie złożyć wniosków dowodowych do przeprowadzenia w postępowaniu dyscyplinarnym, a zwłaszcza sprawdzenie: śladów linii papilarnych na zabezpieczonej kopercie z pieniędzmi, jak na samych banknotach; czy rzeczywiście B. L. przesłał K. K. skserowane prawo jazdy S. W.. Skarżący zarzucił złamanie w postępowaniu dyscyplinarnym podstawowej zasady obiektywizmu; zgodnie z art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się w przypadku ujawnienia istotnych dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego; niewątpliwie przeprowadzone ww dowody dadzą obiektywny wgląd na całe zdarzenie i dowiodą, że była to wyłącznie prowokacja. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w P. wniósł o odrzucenie skargi na orzeczenie nr [...]z dnia [...]r., bowiem sprawa objęta skargą jest w toku (art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa); ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : 1. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa. Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją- obowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. 2. W pierwszej kolejności Sąd obowiązany był rozważyć, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi z uwagi na istnienie negatywnej przesłanki procesowej (lis pendens z art. 58 § 1 pkt 4 ppsa; J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" W.Pr. 2006 s. 177 uw. 5 in fine). Postanowieniem z dnia [...]r. – nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. na podstawie art.135 r ust.1 p.3 w zw. z art.135 r ust.6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t.j. Dz. U. 7/02/58 ze zm. ) wznowił postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. K. K. z uwagi na naruszenie obowiązujących przepisów w postaci nie powołania komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia ( art.135 m ust.1 ustawy), co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Orzeczeniem z dnia [...]r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w P. odmówił uchylenia orzeczenia nr [...]z dnia [...]r. Orzeczeniem z dnia [...]r. – nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art.135 s ust. 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( j.t. Dz. U. 7/02/58 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. K. K. wywiódł skargę od tego orzeczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2005 r.- sygn. II SA/Wa 2450/04 oddalił skargę na orzeczenie z dnia [...]r. – nr [...] Komendanta Głównego Policji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r.- sygn. I OSK 1167/05 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. K.od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2005 r.- sygn. II SA/Wa 2450/04. Ustawodawca utrzymał możność weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej i na drodze sądowoadministracyjnej na zasadzie konkurencyjności, pozostawiając podmiotom legitymowanym do wniesienia żądania wznowienia postępowania i skargi wybór drogi weryfikacji decyzji. Ustawodawca przyznał prymat drodze administracyjnej stanowiąc, że uruchomienie jednego z trybów administracyjnych weryfikacji decyzji powoduje zawieszenie postępowania (art. 56 ppsa; B. Adamiak w: "Kpa- komentarz" CH BECK 2006 s. 633 nb. 7; J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz" W. Pr. 2006 s. 169 uw. 2; postanowienie SN z 6.7.2001- III RN 121/00- OSNAP 3/02/71). Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 lipca 2004 r.- IV SA/Po 578/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 56 ppsa zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji. Żadna ze stron nie zaskarżyła tego postanowienia zażaleniem (k. 24- 28 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 12 października 2004 r.- IV SA/Po 578/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ppsa podjął postępowanie w sprawie, bowiem decyzją z dnia [...]r.- nr [...] Komendant Główny Policji ostatecznie zakończył postępowanie w wyniku wznowienia postępowania w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja. Z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Wa 2450/04 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, zaistniała sytuacja, w której rozstrzygnięcie sprawy IV SA/Po 578/04 zależało od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (art. 125 § 1 pkt 1 ppsa). W doktrynie jednoznacznie wskazuje się, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniająca się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W szczególności wniesienie skargi o wznowienie toczącego się wcześniej postępowania może uzasadniać zawieszenie postępowania w prowadzonej później sprawie ( M. Romańska w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz" W. Pr. 2005 s. 400- 402 uw. 2,6). Kognicja Sądu Administracyjnego z uwagi na art. 134 ppsa jest szeroka i zbieg drogi administracyjnego postępowania nadzwyczajnego i drogi kontroli sądowej nakazuje szczególną rozwagę- w szczególności koniecznym jest uwzględnienie możliwości odwołania od decyzji I instancji wydanej w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów rozdziału 12 działu II kpa, a następnie skargi do Sądu Administracyjnego ( T. Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz" W. Pr. 2005 s. 263- 268 uw. 4, 6-7, 17). W niniejszej sprawie IV SA/Po 578/04 rozstrzygnięcie zależało od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy II SA/Wa 2450/04 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w wyniku rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej K. K. na ów wyrok. Celowym było zatem zawieszenie postępowania w sprawie IV SA/Po 578/04, skoro w postępowaniu ze skargi kasacyjnej dojść mogło do weryfikacji decyzji zapadłej w wyniku wznowienia postępowania w sprawie, w której zapadła zaskarżona w postępowaniu IV SA/Po 578/04 decyzja. Wobec powyższego prawomocnym postanowieniem z dnia 16 marca 2006 r.- sygn. IV SA/Po 578/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, postępowanie sadowoadministracyjne w sprawie zawiesił. Żadna ze stron nie zaskarżyła owego postanowienia (k. 113, 183-185, 196, 198 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 27 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ppsa podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Mając na uwadze powyższe, w sprawie nie zachodziła przesłanka odrzucenia skargi (art. 58 § pkt 4 ppsa), a jedynie- w wyżej opisanych okresach- przesłanka zawieszenia postępowania. 3. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie ujawniły się nowe okoliczności, przemawiające za uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 106 § 1 i 3 ppsa, Sąd Administracyjny co do zasady orzeka na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym. Jedynie gdy jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające, lecz jedynie z d o k u m e n t ó w (art. 106 § 3 ppsa). Żaden z wniosków dowodowych zgłoszonych w postępowaniu skargowym nie spełnia wymogów art. 106 § 3 ppsa. K. K. dnia [...] stycznia 2004 r. doręczono prawidłowo odpis postanowienia nr [...] z dnia [...]r., wraz z pouczeniem o art. 135f ust. 1-3 ustawy- w tym o prawie do: zgłaszania wniosków dowodowych; przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego i sporządzania z nich notatek (chyba, że sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego i rzecznik dyscyplinarny odmówi, w drodze postanowienia, udostępnienia akt), ustanowienia obrońcy za jego zgodą spośród policjantów; k. 1-2 akt dyscyplinarnych). K. K.nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych-po pouczeniu o art. 135f ustawy- do protokołu przesłuchania obwinionego dnia [...] stycznia 2004 r. K.K. nie wniósł zastrzeżeń do sposobu przeszukania; nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych do protokołu przeszukania (k. 4-4v, 23- 26 akt dyscyplinarnych). K. K. złożył do protokołu zatrzymania oświadczenie, że jest zdrowy (k. 29-29v akt dyscyplinarnych), choć w protokole tym brak podpisu K.K. i brak omówienia przyczyny, dla której Zatrzymany odmówił złożenia swego podpisu (art. 135e ust. 5 ustawy). Uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Dnia [...] stycznia 2004 r. doręczono Obwinionemu odpis postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej Ośrodka Zamiejscowego w K. z dnia [...]- sygn. [...]- wraz z pouczeniem o prawie żądania- do czasu zawiadomienia o terminie zaznajomienia z materiałami śledztwa- podania ustnych podstaw zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia postanowienia na piśmie (art. 313 § 3, 325a kpk) K.K. nie zgłosił takiego żądania (k. 35-36 akt dyscyplinarnych). K. K., przesłuchany dnia 6 stycznia 2004 r. przed Prokuratorem, po doręczeniu pouczeń na piśmie, po pięciominutowej rozmowie telefonicznej z adw. L. C. z P., któremu chciałby udzielić pełnomocnictwa do obrony; odmówił "w tej chwili" odpowiedzi na pytania, czy przyznaje się do popełnienia zarzucanego Mu czynu, nie chciał składać żadnych wyjaśnień, nie chciał odpowiadać na zadawane Mu pytania, nie chciał składać żadnych oświadczeń. Nie zgłosił też żadnych wniosków dowodowych (k . 37- 39 akt dyscyplinarnych). Obwiniony nie zgłosił wniosków dowodowych po zapoznaniu z aktami postępowania dyscyplinarnego dnia [...]r., mimo ponownego pouczenia o: możliwości zgłoszenia wniosku o ich uzupełnienie i przysługujących Mu uprawnieniach, ani też po prawidłowym doręczeniu Mu odpisu postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia [...]r. o zakończeniu czynności dowodowych (k. 41, 42 akt dyscyplinarnych). K. K. nie zgłosił wniosków dowodowych w odwołaniu z dnia [...]ani w piśmie uzupełniającym w postępowaniu odwoławczym z dnia [...]r. (k. 49, 52-54 akt dyscyplinarnych). To, że Skarżący nie zgłosił wniosków dowodowych aż do zakończenia postępowania dyscyplinarnego ostatecznym orzeczeniem z dnia [...]r. nr [...], nie może prowadzić do skutecznego podważenia owego orzeczenia. K. K. w dacie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego był doświadczonym życiowo i zawodowo policjantem, mającym z racji służby w Policji dostateczną wiedzę o znaczeniu czynności procesowych, utrwalanych w postaci protokołów; nadto dnia [...]r. odbył pięciominutową konsultację z wybranym przez siebie adw. L.C. (k. 39 akt dyscyplinarnych). W sytuacji, w której Obwiniony nie chciał przed Prokuratorem nawet odpowiedzieć na pytanie, czy przyznaje się do popełnienia zarzucanego Mu czynu, czyni niewiarogodnym i nie popartym jakimkolwiek dowodem twierdzenie K. K., że "już [...]r., gdy twierdziłem iż jestem niewinny oraz, że padłem ofiarą zemsty nikt mnie nie słuchał" (k. 53 akt dyscyplinarnych). Dla policjanta, doświadczonego w pracy dochodzeniowej, było rzeczą oczywistą, że chcąc zadeklarować swą niewinność, winien był to uczynić w szczególności w protokołach: przesłuchania w charakterze obwinionego, przesłuchania podejrzanego, zapoznania obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego (k. 4v, 39, 41 akt dyscyplinarnych; art. 135e ust. 1 i ust. 3 pkt 3 lit. b, ust. 4 ustawy); złożenie oświadczenia o niewinności i zgłoszenie wniosków dowodowych nie wyklucza odmowy składania wyjaśnień. Ustawa w art. 135f ust. 1 pkt 2, ust. 7 i 8, art. 135i ust. 5 art. 135l ust. 1 stwarza silne gwarancje procesowe dla obwinionego w zakresie zgłaszania wniosków dowodowych i wniosku o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego (nawet w postępowaniu odwoławczym) - w szczególności nieuwzględnienie takowego wniosku wymaga wydania przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienia, na które obwinionemu przysługuje zażalenie. K. K. nie skorzystał z tych uprawnień wyłącznie z przyczyn leżących po Jego stronie. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady bezstronności (art. 135g ust. 1 ustawy; W. Kotowski "Ustawa o Policji. Komentarz praktyczny" DW ABC 2002 s. 731-732). Za uznaniem, że organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne przeciwko Obwinionemu naruszyły ową zasadę nie przemawiał ani przebieg czynności podjętych w tym postępowaniu, ani też fakt ukarania dnia [...]r. K. K. karą upomnienia za naruszenie dyscypliny służbowej w związku z zaginięciem jednego tomu teczki rozpoznania operacyjnego (k. 54-57 akt dyscyplinarnych). Przełożony dyscyplinarny nie jest bowiem związany wnioskiem rzecznika dyscyplinarnego, zawartym w sprawozdaniu. Z adnotacji na nadesłanej przez Skarżącego kserokopii dokumentu z dnia [...]r. wynika, że K. K. od orzeczenia nakładającego ową karę upomnienia się nie odwołał. 4. Zebrany w sprawie materiał dowodowy przez organy obu instancji wskazywał na popełnienie przez K. K. naruszenia dyscypliny służbowej w rozumieniu art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy, a czyny stanowiące przewinienie dyscyplinarne, wypełniające jednocześnie znamiona przestępstw z art. 228 § 1 kk i art. 230 § 1 kk, stanowiły pdstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej ( art. 132 ust. 4 ustawy). Wymierzona Skarżącemu karę jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w pełni odpowiadając przesłankom z art. 134h ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy). 5. Naruszenie art. 135m ust. 1 ustawy stanowiło przedmiot badania w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r.- sygn. I OSK 1167/05. Naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. 6. Wyrokiem z dnia [...]r.- sygn. [...]Sądu Rejonowego w K. w sprawie z oskarżenia publicznego K.K. uznany został winnym: 1. przestępstwa z art. 228 § 1 kk, popełnionego w ten sposób, że w okresie od [...] października 2003 r. do [...] grudnia 2003 r. w S. i K. jako funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w K.- Komisariatu Policji w S., w związku z pełnieniem funkcji publicznej zażądał, a w dniu [...]r. przyjął od S. W. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie [...] zł i za to na podstawie art. 228 § 1 kk skazał Go na karę [...]) roku i [...]) miesięcy pozbawienia wolności; 2. przestępstwa z art. 230 § 1 kk popełnionego w ten sposób, że w okresie od [...] października 2003 r. do [...]stycznia 2004 r. w S. i K., powołując się na wpływy w Prokuraturze Rejonowej w K., podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na zwrocie zatrzymanego od S. W. prawa jazdy, w zamian za korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie [...] zł i za to na podstawie art. 230 § 1 kk skazał Go na karę [...]) roku i [...]) miesięcy pozbawienia wolności; 3. na podstawie art. 85 kk w zw. z art. 86 § 1 kk łączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności rozmiarze [...]) roku i [...]miesięcy; 4. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres [...]lat; 5. na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w liczbie [...]) stawek dziennych w wysokości po [...]) złotych każda; 6. na podstawie art. 41 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu pracy w policji na [...]at; 7. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia [...] stycznia 2004 do dnia [...] stycznia 2004 r., przy czym określił, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwu dziennym stawkom grzywny i karę grzywny uznał za wykonaną do wysokości 54 stawek. Wyrokiem z dnia [...]r.- sygn. [...] Sąd Okręgowy w K. na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...]r.- sygn. [...]i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania ( k.73, 93, 100, 108v, 112, 116- 143v). Sprawa karna nie została dotychczas prawomocnie zakończona (k. 231 akt sądowych). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa skargę należało oddalić. /-/ I. Kucznerowicz /-/ E. Makosz-Frymus /-/ M. Dybowski za nieobecnego Sędziego /-/ E. Makosz- Frymus A.T