IV SA/Po 838/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak WSA Bożena Popowska Protokolant Sekr. sąd Marta Kmieciak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę /-/B.Popowska /-/G.Radzicka /-/D.Rzyminiak-Owczarczak Burmistrz Miasta S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego J. M. zamieszkałemu w S. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że powodem odmowy było nie spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w art.. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 2001 nr 71 poz. 734 ze zm.), gdyż powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 142,10 m2, natomiast powierzchnia normatywna dla lokalu zamieszkiwanego przez 6 osób, w tym jedna osoba niepełnosprawna wynosi 85 m2. W odwołaniu od decyzji J. M. zarzucił, że powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 85 m2, natomiast pozostały metraż, to część obiektu nie nadająca się do zamieszkania. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że mimo iż organ I instancji ponownie rozpoznawał sprawę, to nie wyjaśnił rozbieżności występujących w sprawie, tym samym nie ustalił stanu faktycznego sprawie gdyż: - w aktach sprawy znajdują się dwa wnioski J. M. z dnia [...] maja 2006 r. różniące się danymi w zakresie powierzchni użytkowej lokalu, liczby osób w gospodarstwie domowym, dochodów gospodarstwa domowego, - do wniosku dołączone są dwie kserokopie deklaracji o wysokości dochodów zawierające oświadczenia wnioskodawcy o odmiennej treści, - do akt dołączono również zaświadczenia Kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. jedno z [...] maja 2006 r. i drugie z [...] maja 2006 r. (anulujące pierwsze) różnie określające powierzchnię pokoi i kuchni. Powodów różnic w dokumentach organ I instancji (mimo ponownego rozpoznawania sprawy nie wyjaśnił i skoro stan faktyczny w sposób jednoznaczny nie został ustalony, to ostatecznie zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do twierdzenia, że J. M. nie spełnia przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł J. M., zarzucając iż organy administracji publicznej niezasadnie odmawiają mu dodatku mieszkaniowego. W konkluzji J. M. żądał rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest uzasadniona. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skarg czy zawartą w skardze argumentacją, zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznawania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Odnosząc się do żądania skargi pomocy ze strony sądu i merytorycznego rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że zadanie sądu administracyjnego polega na dokonaniu kontroli działalności określonego organu administracji publicznej. Sąd na skutek zaskarżenia aktu nie przyjmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia. Stąd też niemożliwym jest rozpatrzenie skargi zgodnie z żądaniem skarżącego. Natomiast kontrolując rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 nr 71 poz. 734 ze zm.). Z przepisów ustawy wynika, ze przyznanie dodatku muszą być brane pod uwagę : a -dochód na jednego członka gospodarstwa domowego b- normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego c – wysokość świadczeń na gospodarstwo domowe. Dane przewidziane przez ustawę muszą być ustalone jednoznacznie, a jak wynika z ustaleń organu I instancji taka sytuacja nie miała miejsca i to zarówno co do dochodów, powierzchni czy wydatków. Taka sytuacja jest niedopuszczalna. Skoro bowiem nie ma jednoznaczności w ustaleniach obowiązkiem organu było przeprowadzenie wywiadu w myśl przepisów art. 7 ust. 15 i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzania wywiadu (Dz.U. z 2001 nr 156 poz. 1828). Należy podkreślić, że podstawą odmowy przyznania dodatku nie może być postawa wnioskodawcy, sposób wyrażania żądań, czy wreszcie nieporadność załatwiania sprawy w organach administracji publicznej, a decyzja odmowna musi znaleźć jedynie uzasadnienie w ustaleniach faktycznych i to jednoznacznych oraz w przepisach przywołanej wyżej ustawy. W powyższych okolicznościach uznając, że skarżący niezasadnie stawia zarzuty decyzji kasacyjnej organu II instancji na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 513 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/B.Popowska /-/G.Radzicka /-/D.Rzyminiak-Owczarczak KP