IV SA/Po 840/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia opracowania do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu Postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 840/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. R. (dalej jako Skarżący) na decyzję opisaną w rubrum niniejszego postanowienia. Uzasadniając postanowienie Sąd napisał, że zarządzeniem z dnia 21 października 2015 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia, po dwukrotnym awizowaniu został zwrócony do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie", przy czym próbę doręczenia Skarżącemu przesyłki podjęto w dniach 26 października 2015 r. (pierwsze awizo) i 03 listopada 2015 r. (powtórne awizo). Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi doręczono Skarżącemu w dniu 27 listopada 2015 r. (k. 32). Pismem z dnia 03 grudnia 2015 r., oddanym na poczcie w dniu 04 grudnia 2015 r. (k. 34-36) Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Napisał, że nie otrzymał żadnego z dwóch awiz; brak ich było w skrzynce pocztowej i w drzwiach. Podkreślił, że skrzynka pocztowa jest sprawdzana 2-3 razy w tygodniu i żaden z członków rodziny (także mama, brat i bratowa) nie znaleźli żadnego awizo. Do wniosku został załączony dowód uiszczenia wpisu. Pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. Sąd wezwał Skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności, że zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, wraz z informacją o możliwości odbioru pisma (tzw. awiza) nie były umieszczone na drzwiach adresata albo w skrzynce oddawczej – w terminie 21 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem rozstrzygnięcia wniosku na podstawie informacji w nim zawartych. Zarazem Sąd poinformował Skarżącego, że na odwrocie przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu listonosz zaznaczył, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki (tzw. awizo) zostało umieszczone na drzwiach adresata (k. 38). Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 21 grudnia 2015 r. (k. 40); do daty wydania niniejszego postanowienia Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oprócz złożenia wniosku w tej kwestii, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest również łączne spełnienie następujących przesłanek. Mianowicie pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Nadto strona ma obowiązek uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości, że wniosek został złożony w terminie. Skarżący dokonał również czynności w postaci uiszczenia wpisu, także w terminie. Argumentacja zawarta we wniosku nie daje jednak podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Sąd podkreśla przy tym, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy w uchybieniu terminowi podlega natomiast ocenie z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Sąd ocenia, że Skarżący nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Braku swojej winy w uchybieniu terminu Skarżący upatruje w tym, że listonosz nie pozostawił żadnego zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Skarżący twierdzi, że w skrzynce pocztowej ani w drzwiach (na drzwiach) nie było zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Obalenie domniemania doręczenia przesyłki w trybie awizo nie może jednak nastąpić jedynie poprzez oświadczenie, że takowe zawiadomienie nie znajdowało się w skrzynce pocztowej czy w drzwiach adresata (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II FZ 2136/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). Jak wskazał NSA w ww. postanowieniu, prowadziłoby to do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Sąd podkreśla przy tym, że Skarżący, mimo wezwania Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. nie podjął żadnej próby wyjaśnienia takiego stanu rzeczy, jaki opisał we wniosku o przywrócenie terminu. W rozpatrywanym przypadku argumentacja strony sprowadza się do kwestionowania doręczenia zastępczego poprzez oświadczenie nie poparte żadnymi okolicznościami, które mogłyby uprawdopodobnić brak obu awiz. Przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia, że przesyłki nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do Sądu przesyłce (k. 20) była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. Sąd podkreśla, że Skarżący nawet nie podjął starań o wszczęcie procedury reklamacyjnej związanej z wyjaśnieniem niedoręczenia przesyłki i to mimo wyznaczenia przez Sąd długiego, 21-dniowego terminu do uprawdopodobnienia wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.