IV SA/Po 843/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 21 lipca 2017 r. spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu administracji, skargę na decyzję opisaną w rubrum nin. postanowienia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z 21 kwietnia 2017 r. określającą dla stacji paliw [...] dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, w rozumieniu terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej usytuowanych w kierunku południowym od stacji, w wysokościach wskazanych w decyzji. Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w uzasadnieniu którego pełnomocnik Skarżącej wskazał, że: zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa; pomiary, na których oparł się organ rozstrzygając przedmiotową sprawę, były wykonane wadliwie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; osoby wydające decyzje zarówno przed organem I i II instancji, brały udział przy wydaniu poprzednich decyzji w przedmiotowej sprawie, które zostały uznane przez organ II instancji jako decyzje wadliwe. Powyższe, zdaniem pełnomocnika, stanowi rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej związanej z rozstrzyganiem spraw administracyjnych. Uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego ww. decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska, co narazi na powstanie znacznych strat finansowych związanych z ograniczeniem prowadzonej działalności gospodarczej przez Skarżącą. W ocenie autora wniosku wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione "z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z wydanej decyzji administracyjnej w postaci określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez [...] S.A. przenikającego do środowiska". Wykonanie decyzji pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki w postaci podjęcia działań związanych z monitorowaniem źródeł hałasu oraz ograniczenia prowadzenia działalności przez Skarżącą, co naraziłoby ją na powstanie znacznych strat majątkowych w przypadku, gdyby powyższa decyzja została wykonana przed rozpoznaniem skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zaznaczyć, że sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść przywołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" oraz "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę – zarówno majątkową, jak i niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). Z powyższych względów wstrzymanie wykonania decyzji nie może nastąpić automatycznie z uwagi na samo złożenie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 31 marca 2005 r. o sygn. akt II OZ 155/05 (CBOSA) stwierdził, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to konieczność wzięcia pod uwagę nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. Sąd musi zatem dokonać oceny, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle art. 61 § 3 p.p.s.a. podkreśla się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wymaga również podkreślenia, że li tylko ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie stanowią dostatecznej podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z 12.09.2014 r., I FZ 332/14, CBOSA). Przechodząc do oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji złożonego w niniejszej sprawie, Sąd stwierdza, że wniosek uzasadniony w sposób tak sztampowy i ogólnikowy, jak uczynił to zawodowy pełnomocnik Skarżącej, nie zasługuje na uwzględnienie. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi dostatecznej podstawy do wstrzymania jej wykonania. Wszak każda decyzja administracyjna wprowadzająca określone zakazy bądź nakazy – w tym, jak w niniejszej sprawie: decyzja określająca dopuszczalne poziomy hałasu, a więc w istocie ustanawiająca zakaz emisji do środowiska hałasu o natężeniu przekraczającym określone w decyzji poziomy (tudzież, inaczej rzecz ujmując, wprowadzająca nakaz takiego zorganizowania prowadzonej działalności gospodarczej, by emisja hałasu do chronionego środowiska nie przekraczała tych poziomów) – może pociągać za sobą pewne dolegliwości organizacyjne bądź finansowe, a w efekcie wpływać w określony sposób na funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego, np. poprzez zmuszenie go do ograniczenia aktywności (por. postanowienie WSA z 06.04.2017 r., II SA/Po 275/17, CBOSA). Jak słusznie zauważono w przywołanym wyżej postanowieniu WSA, nie można jednak z góry zakładać, że wyrządzona w ten sposób zostanie jakakolwiek szkoda (a tym bardziej, że będzie miała ona charakter szkody "znacznej"), względnie że dojdzie tą drogą do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W każdym przypadku niezbędne jest przedstawienie stosownej argumentacji w tym zakresie, opartej na konkretnych okolicznościach i materiale dowodowym danej sprawy. Tymczasem w lakonicznie uzasadnionym wniosku pełnomocnika Skarżącej nie uprawdopodobniono w żaden sposób, iżby wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście miało wiązać się z realnym ryzykiem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób wszak źródeł takiego ryzyka upatrywać w samej tylko wskazanej we wniosku konieczności "monitorowania źródeł hałasu", tym bardziej, że zarazem nie sprecyzowano, na czym ów monitoring miałby konkretnie polegać. Z motywów wniosku nie wynika także, dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby doprowadzić do "ograniczenia prowadzenia działalności przez [...] S.A." – zwłaszcza w sytuacji, gdy, jak utrzymuje strona skarżąca, stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na inkryminowanej stacji paliw miało charakter incydentalny – ani jaki byłyby szacunkowy rozmiar oraz finansowy skutek owego ograniczenia. Reasumując, w aktualnym stanie sprawy, tak jak została ona naświetlona przez pełnomocnika strony skarżącej, brak jest dostatecznych podstaw do uznania, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd może doprowadzić do wyrządzenia Spółce, jako adresatowi ww. decyzji, znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd zaznacza – nawiązując do argumentu wniosku, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa – że niniejsze rozstrzygnięcie, stwierdzające brak wykazania przez Skarżącą przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się bowiem zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.