IV SA/Po 844/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 17 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę /-/ M. Dybowski K.P. pismem z dnia 20 października 2006r. (data złożenia w Sekretariacie SKO) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. Filii N. z dnia [...]czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego. Zgodnie z art. 127 § 3 w zw. z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. 98/00/1071 ze zm. – dalej kpa) stronie niezadowolonej z decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przysługuje prawo zwrócenia się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, który złożyć należy w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych Skarżąca prawidłowo pouczona o powyższym uprawnieniu w dniu 4 października 2006 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] listopada 2006 r. wydało decyzję nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2006 r. Kpa opiera się na zasadzie dwuinstancyjności postępowania (art. 15, art. 16 § 1 kpa) i na zasadzie samokontroli (art. 132, art. 132 w zw. z art. 144 kpa, art. 54 § 3, art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02/1270 ze zm. - dalej ppsa), zgodnie z którą - w warunkach przewidzianych ustawą – organ dokonuje autokontroli przed rozstrzygnięciem sprawy – odpowiednio – przez organ odwoławczy bądź sąd administracyjny. W doktrynie i orzecznictwie trafnie wskazuje się, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 kpa) jest środkiem zaskarżenia niedewolutywnym (B. Adamiak w: "Kpa. Komentarz" CH. BECK 2006 s. 566 nb 4 przed art. 127; s. 580 – 582; nb 27 – 31). Na podstawie art. 52 §1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednym z takich środków jest służący Skarżącej w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd administracyjny władny jest rozpatrywać sprawę dopiero w przypadku, gdy stała się ona wcześniej przedmiotem weryfikacji na drodze administracyjnej. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż K.P. niniejszą skargę złożyła przed zakończeniem postępowania administracyjnego wszczętego w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Tym samym wniesienie skargi z dnia [...] października 2006 r. od decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydanej przed rozpatrzeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było przedwczesne. Podobnie dotyczy to skargi w części dotyczącej "ewentualnego zastosowania art. 154 §1 i 2" ppsa (argumen. ex art. 56 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa). Skarga winna być zgłoszona w sposób kategoryczny, nie zaś jako żądanie ewentualne. Zgodnie z art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeśli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (T.Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005 r., s. 235 – 236 uw. 1 – 4; B. Adamiak – op. cit. s. 576 nb 26). Niedopuszczalność postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi m.in. w przypadku, gdy nie został spełniony warunek sformułowany w art. 52 § 1 ppsa (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" W. Pr. 2006 r., s. 178 uw. 7c). Sąd nie znalazł podstaw dla przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu w niniejszej sprawie pytania prawnego co do zgodności ppsa z Konstytucją RP z 2 kwietnia 1997 r. – Dz. U. 78/97/483, sprost. 28/01/319 – w szczególności z art. 32, 38, 45 i art. 67 ust. 2 Konstytucji (art. 193 Konstytucji). W takim stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ M. Dybowski KB/