IV SA/Po 848/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia umorzyć postępowanie /-/E.Makosz-Frymus Postanowieniem z dnia [...].,[...], Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r.Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa) z upoważnienia Prezydenta Miasta dnia [...].,[...]. Pismem z dnia 16 sierpnia 2005 r. M. W. wniosła do sądu administracyjnego skargę, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...]nr [...]Prezydent Miasta na podstawie art. 101 § 1 w zw. z art. 97 § 2 kpa podjął z urzędu postępowanie w sprawie przyznania M. W. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Pismem z dnia 16 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Skarżącej z wezwaniem do podania, czy w związku ze wskazaną decyzją Prezydenta Miasta cofa skargę na decyzję Wojewody . W odpowiedzi, w piśmie z dnia 22 maja 2006 r. Skarżąca podała, że nie została wydana decyzja, lecz postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Wskazała, że postanowienie to czyni zadość żądaniu uchylenia wcześniejszego postanowienia o zawieszeniu postępowania i wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oświadczenie złożone przez Skarżącą w piśmie z dnia [...]maja 2006 r. interpretować należy jako oświadczenie o cofnięciu skargi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: upsa), Skarżący może cofnąć skargę, a jego oświadczenie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się dążenia do obejścia prawa. Zaskarżone postanowienia nie są nadto obciążone takimi wadami, które determinowałyby stwierdzenie ich nieważności. W takim stanie Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 upsa –orzekł o umorzeniu postępowania. /-/E.Makosz-Frymus KP