IV SA/Po 860/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skarg ze skargi E. M., M. M., R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi w całości Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: - budowie budynku inwentarskiego z pomieszczeniami gospodarczymi i magazynowymi z przeznaczeniem do ściółkowego chowu kaczek, gęsi i drobiu, - budowie dwóch silosów paszowych, budowie dwóch zbiorników bezodpływowych zamkniętych na gnojowicę, - budowie płyty do składowania obornika o łącznej obsadzie w prowadzonym gospodarstwie rolnym istniejących i projektowanym budynku poniżej 40 DJP, na terenie położonym w [...], działka nr [...]. Jako podstawę prawna wydania decyzji organ wskazał art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018r. poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 i art. 107 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz [...] wyjaśnił, że rozpatrując kolejny raz wniosek inwestora uwzględnił wskazania WSA w Poznaniu z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 546/17 i ropatrzył wniosek w oparciu o przepis art.61 ust.1 u.p.z.p. cytując za Sądem, że działka nr [...] nie stanowi siedliska mieszkalnego (jest niezabudowana budynkiem mieszkalnym), które ma być uzupełnione planowaną zabudową objętą niniejszym postępowanie, wynika zatem, że nie mamy do czynienia z zabudową zagrodową, a odstąpienie od spełnienia wymogów o których mowa w art.61 ust.1 u.p.z.p. było bezzasadne. Organ wskazał na treść art 61 ust.1 u.p.z.p. i po raz kolejny sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie) wyznaczono obszar analizowany, przedstawiony na załączniku graficznym do analizy. Zważywszy, że szerokość frontu dz. nr [...] wynosi ok. 51 m, a trzykrotna szerokość frontu tej działki - 153 m, granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż 153 m wokół działki na której projektowana jest inwestycja. Teren ten został nieznacznie powiększony w celu ujęcia charakterystycznej zabudowy dla istniejącej zabudowy rozlokowanej wzdłuż drogi powiatowej. Następnie Burmistrz podał, że teren inwestycji położony jest poza obszarami chronionego kraj obrazu i obejmuje chów kaczek będących zwierzętami gospodarskimi w myśl przepisów ustawy z dnia [...] czerwca 2007r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt, o łącznej obsadzie zwierząt w gospodarstwie rolnym i hodowlanym poniżej 40 DJP. Z uwagi na to projektowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji leży też poza obszarem Natura 2000 "[...]". Wartość przyrodniczą obszaru Natura 2000 stanowią obszary siedliskowe. Projektowane przedsięwzięcie zlokalizowana jest w odległości ponad 10 km od granic tego obszaru. Zatem inwestycja w ocenie organu nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 "[...]" i nie wynika z tej ochrony. Znaczna odległość działki, jak i charakter inwestycji drobiu poniżej 40 DJP zdaniem Wójta nie stanowi zagrożenia dla ochrony obszaru Natura 2000. Stwierdzono więc, że skoro planowane przedsięwzięcie leży w dalszej odległości od obszaru Natura 2000 "[...]" to nie może zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na ten obszar. Burmistrz wskazał, że w zakresie linii zabudowy w myśl § 4 ust.1 i 3 rozporządzenia po tej samej stronie drogi publicznej zabudowa zlokalizowana jest na terenie dz. Nr [...] i [...] oraz [...] i [...] w różnych odległościach od drogi publicznej od 20 do 80 m. Jeżeli linia zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dla projektowanej inwestycji ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 81 m od granicy pasa drogowego. Projektowana zabudowa kontytuuje intensywność zabudowy, która w obszarze analizowanym wynosi od 0,025 do 0,434. Zatem ustalenie wskaźnika zabudowy dla wnioskodwanej inwestycji na poziomie 0,025 z dozą tolerancji do 10% kontynuuje wartość tego parametru w obszarze analizowanym (§ 5 ust.2 rozporządzenia). Projektowana inwestycja spełnia również warunek kontynuacji szerokości elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym, dzie średnia szerokość wynosi 17,7 m. Po uwazględnieniu 20% tolerancji, szerokość ta powinna się mieścić przedziale od 14,3 do 21,1 m. Wniooskowana szerokość wynosi 16,0 m i mieści się w ustalonym przedziale. Również górna krawędź elewacji frontowej (§ 7 ust.1 rozporządzenia) na poziomie 3,8 m z dozą tolerancji 10% kontynuule wartość tego parametru z obszaru analizowanego – dz. [...] i [...] (s.745 a.a.). W obszarze analizowanym dominują dachy dwu i wielospadowe o kącie nachylenia nieprzekraczającym 45 st. , a także płaskie i jednospadowe, przy wysokości budynków od ok.7 m do ok.9 m (§ 8 rozporządzenia). Projektowany budynek będzie miał dach dwu lub wielospadowy o kącie od 10 do 40 st. I wysokości budynków od poziomu do głównej kalenicy od 7 do 9 m. Zatem warunek ten również został spełniony. Nadto teren ma dostęp do drogi publicznej – drogi powiatowej, istniejące uzbrojenie terenu juest wystarczające dla inwestycji, teren nie wymaga uzyskania zgodny na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ I instancji wyjaśnił, że co do uciążliwości komunikacyjnych, hałasowych, zagrożenia dla zdrowia i życia, a także zanieczyszczeń powietrza i wody będą one mogły być przedmiotem weryfikacji na etapie pozwolenia na budowę, kiedy znane będą szczegółowe rozwiązania techniczne projektowanego budynku, w szczególności dotyczące zabezpieczeń dla sąsiadującego otoczenia. Projekt budowlany dla projektowanej inwestycji będzie musiał spełnić wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Po przedłożeniu przez inwestora projektu będzie zaś możliwe rozpatrzenie podnoszonych przez strony uwag. W przedmiotowej zaś decyzji wprowadzono zapisy zobowiązujące inwestora na etapie projektu budowlanego do zaprojektowania zabezpieczeń chroniących istniejącą zabudowę mieszkaniową w tym jego mieszkańców, zwłaszcza w zakresie ochrony przed zapachami obornika, kompostu, kiszonki, hałasu ciągników i maszyn rolniczych itp. Zobowiązano też inwestora do zaprojektowania rozwiązań ograniczających prognozowane uciążliwości do poziomów wymaganych przepisami prawa oraz do zaprojektowania od strony istniejącej zabudowy mieszkaniowej strefy zieleni izolacyjnej zimozielonej. Co do kwestii ochrony zdrowia ludzi, ochrony środowiska i terenów sąsiednich wskazano, że w decyzji w rozdz. II pkt 2 ppkt b m.in. zobowiązano inwestora do opracowania na etapie projektu budowlanego charakterystyki energetycznej i ekologicznej z opisem wpływu na środowisko, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie oraz wykazanie, że przyjęte rozwiązania ograniczają wpływ projektowanej inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi do poziomów wymaganych przepisami i normami. Wprowadzono też obostrzenia z zakresu ochrony środowiska, zdrowia ludzi, ochrony terenów sąsiednich (w tym hałasu, wyeliminowania występowania odorów, ochrony, gleby przed przedostaniem się odcieków z odchodów zwierzęcych, itp.), co będzie przedmiotem weryfikacji na etapie pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego Burmistrz zważył, że zgodnie z obowiązującymi przepisami uciążliwości związane z funkcjonowaniem wnioskowanych obiektów winny zamykać się w granicach terenu inwestycji. Dlatego w decyzji zobowiązano do zastosowania rozwiązań technicznych oraz sposobu funkcjonowania projektowanych obiektów, celem zapewnienia minimalizacji ich negatywnego oddziaływania na otoczenie tj. ustalenia dot. spełnienia wymogów w zakresie wymagań higieniczno-sanitarnych, lokalizacji terenów zieleni, czy też dotrzymania standardów akustycznych. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i M. M. oraz R. S. zarzucając organowi I instancji brak wskazania w wszystkich działek z obszaru analizowanego oraz określenia ich parametrów zabudowy, brak wskazania czy w obszarze analizowanym znajdują się inne nieruchomości o zbliżonym wskaźniku intensywności zabudowy oraz brak wskazania na mapie głównego wjazdu na działkę. Odwołujący R. S. – inwestor, wskazał jako błąd niezakwalifikowanie inwestycji jako zabudowy zagrodowej. Dodał, że prowadzi gospodarstwo rolne od 30 lat, grunty rolne stanowią 18 ha. Na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek mieszkalny wraz z budynkami gospodarczymi, a pozostałe działki stanowią grunty orne i nie tworzą zwartego kompleksu, położone są w różnych częściach wsi, ale pojęcia zagrody nie można ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym znajduje się budynek mieszkalny. Odwołujący domagali się uchylenia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że z Burmistrz Gminy [...] uwzględnił wytyczne zawarte w wyroku WSA z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 546/17. W związku z tym, że planowana inwestycja nie stanowi zabudowy zagrodowej organ przeanalizował sprawę pod kątem regulacji art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. 164, 1588) w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza funkcji i cech zabudowy obejmuje nie tylko działkę bezpośrednio graniczącą z działką inwestowaną ale zabudowę w całym obszarze analizowanym, na którym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z budynkami gospodarczo – garażowymi, występują stodoły, kotłownie, budynki inwentarskie, szklarnie i folie w zabudowie zagrodowej. Szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi ok.51 m, a zatem trzykrotność frontu działki wynosi ok.153 m. Organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w odległości minimalnej nieznacznie go powiększając w celu objęcia pewnej całości urbanistycznej. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z budynkami gospodarczo-garażowymi. Na działkach nr [...] występują budynki inwentarskie więc została zachowana funkcja zabudowy. Budynki zlokalizowane są w różnych odległościach od pasa drogowego. Na dz. [...] i [...] najbliższy budynek zlokalizowany jest w odległości 20 m od pasa drogowego; na dz. [...] m od pasa drogowego; na dz. [...] – 28 m od pasa drogowego. Linia zabudowy dla inwestycji planowanej może być wyznaczona w oparciu o przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia i kontynuuje parametr w obszarze analizowanym. Ponadto organ sprawdził spełnienie wymogów co do parametrów technicznych. Średnia intensywność zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,136, dla planowanej inwestycji ok. 0,025 (nie przekracza średniej); średnia wartość parametru elewacji frontowej wynosi 17,70 m, inwestor we wniosku wskazał 16 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze wynosi od 3,2 m do 4,5 m, w dla planowanego obiektu 3,8 m; dachy strome lub wielospadowe o kącie nachylenia 45 st., w projektowanym budynku dach dwu- lub wielospadowy o kącie od 10 do 40 st. Inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające, istnieje możliwość zaopatrzenia inwestycji w media, teren inwestycyjny nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Organ I instancji wziął pod uwagę wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym. Zabudowa zagrodowa to zabudowa skoncentrowana wokół jednego miejsca – podwórza lub zagrody i obok budynków mieszkalnych powinny ją tworzyć budynki gospodarcze, inwentarskie i inne obiekty potrzebne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wnieśli E. M. i M. M. reprezentowani przez pełnomocnika, a sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Po 860/19. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy analiza zawiera błędy rachunkowe, nierozważenie czy planowana inwestycja spełnia kryterium zgodności z przepisami odrębnych ustaw. Nadto skarżący zarzucili naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego w wielkości nieodpowiadającej okolicznościom sprawy i naruszenie § 11 tego rozporządzenia poprzez błędną wykładnię. Skarżący domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Skargę na powyższą decyzję wniósł także R. S., a sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Po 861/19 i domagał się również uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art.7, 77, 80 i 11 k.p.a. poprzez zaniechanie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nieustosunkowanie się do jego twierdzeń, że jest właścicielem 18 ha gospodarstwa rolnego, a inwestycja ma na celu uzupełnienie zabudowy siedliskowej. Naruszenie art.61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie co oznacza zabudowa zagrodowa. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 19 lutego 2020 r. postanowieniem sprawa IV SA/Po 861/19 została połączona ze sprawą o sygnaturze IV SA/Po 860/19 do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia pod sygnaturą IV SA/Po 860/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 914) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 934 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Przy czym stosownie do treści art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.Nadto w myśl przepisu art.153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Rozpoznając niniejszą sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy zauważyć, że w sprawie wydano już wcześniej wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 546/17, którym uchylono zaskarżone decyzje organów I i II instancji ustalające na rzecz inwestorów warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten wskazał, że nie stanowi okoliczności spornej przyjęcie przez organy, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją (wnioskiem inwestorów), brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestorzy zobowiązani byli do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p.z. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie). Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego wspomnianą "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (patrz: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, W. 2013, wyd. 7, komentarz do art. 61). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego" (patrz: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06, publ. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wskazał, że organy orzekające błędnie przyjęły, że planowana inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej z wszelkimi tego konsekwencjami. W istocie w ogóle nie zbadano, czy planowane zamierzenie będzie realizowane w ramach zabudowy zagrodowej, z góry przyjmując takie założenie. SKO w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczyło się do stwierdzenia, że z ustaleń organu I instancji wynika, że wskazany teren nie podlega regulacjom art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż przepis ten nie ma zastosowania do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Kolegium podało, że wobec tego organ I instancji zasadnie odstąpił od szczegółowej analizy w zakresie warunków wymaganych art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W sporządzonej przed wydaniem decyzji analizie urbanistycznej (z [...].12.2016 r.), poza ogólnymi stwierdzeniami, które zawarto następnie w decyzji organu I instancji, nie wyjaśniono zasadności odstąpienia na podstawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. od badania przesłanki zgodności planowanej inwestycji na działce nr [...] z zasadą dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). W żaden sposób nie wyjaśniono, czy na działce nr [...] istnieje zabudowa mieszkalna, z którą związek gospodarczy miałaby planowana inwestycja. Organy nie wyjaśniły też, dlaczego ich zdaniem wszystkie posiadane przez M. i R. S. grunty należy uznać za jedno gospodarstwo rolne, pomimo ich rozproszenia. Jednocześnie Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że działka nr [...], stanowiąca część gospodarstwa rolnego inwestorów jest niezabudowana, a zabudowa zagrodowa należąca do inwestorów, w postaci budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych, usytuowana jest po przeciwnej stronie drogi publicznej, na działce nr [...]. Powyższe wynika zarówno z części graficznej analizy urbanistycznej, jak i informacji z rejestru gruntów działek nr [...] (grunty rolne klas: RIIb, RIVa, RIVb, RV) i nr [...] (grunty rolne zabudowane RV Br-RV, RVI). Nadto sam inwestor przyznał, że prowadzi hodowlę trzody chlewnej po drugiej stronie drogi względem planowanej lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wskazuje to, że faktyczna zabudowa zagrodowa w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. istnieje na działce nr [...] należącej do inwestorów, a działka nr [...], choć jest częścią należącego do nich gospodarstwa rolnego to planowane na niej przedsięwzięcie z całą pewnością nie odpowiada pojęciu zabudowy zagrodowej. Z faktu, że działka nr [...] nie stanowi siedliska mieszkalnego (jest niezabudowana budynkiem mieszkalnym), które ma być uzupełnione planowaną zabudową objętą niniejszym postępowaniem wynika zatem, że nie mamy do czynienia z zabudową zagrodową. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy orzekające dopuściły się naruszenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a tym samym bezzasadnie odstąpiły od oceny, czy planowane zamierzenie spełnia wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto błędnie wyznaczono granice obszaru analizowanego. Równocześnie Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, jakoby organy orzekające dopuściły się naruszenia treści przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, pomimo, że faktycznie łączna obsada hodowli w gospodarstwie rolnym inwestorów, przy uwzględnieniu planowanego przedsięwzięcia, przekraczać będzie łącznie 40 DJP. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zobowiązany był powtórzyć postępowanie wyjaśniające, w szczególności na nowo przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględniwszy zajęte przez Sąd w niniejszym wyroku stanowisko, a następnie projekt decyzji – w sytuacji, gdyby była dla inwestora pozytywna poddać niezbędnym uzgodnieniom i opiniom. Ponownie rozpoznając sprawę organy w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 30 listopada 2017 r. Organ I instancji zastosował się też do wytycznych SKO zawartych w decyzji uchylającej z [...] stycznia 2019 r. Sporządzono nową analizę urbanistyczną (w dniu [...].01.2019 r.). Organ ocenił czy planowana inwestycja rzeczywiście stanowi zabudowę zagrodową. W tym celu przeprowadził postępowanie wyjaśniające, włącznie z wizją w terenie. Organ ustalił, że działka nr [...] jest działką niezabudowaną i nie stanowi siedliska mieszkalnego, dla którego ma zostać zrealizowana inwestycja. W związku z tym, że planowana inwestycja nie stanowi zabudowy zagrodowej, organ I instancji przeanalizował sprawę pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u. p. z. p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a występujące odstępstwa szczegółowo uzasadnił. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącymi im budynkami gospodarczo - garażowymi, występują stodoły, budynki inwentarskie, kotłownie, szklarnie i folie zrealizowane w zabudowie zagrodowej. Na terenie działek nr [...] i [...] (obręb [...]) występują budynki inwentarskie, a zatem planowana inwestycja kontynuuje funkcje zabudowy. Planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd z drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, istnieje możliwość zaopatrzenia w media, z sieci infrastruktury technicznej biegnących i projektowanych w drodze powiatowej. Teren objęty planowaną inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych zgodnie z art. 10 a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 tj.). Organ pierwszej instancji zweryfikował wniosek także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami. W tym zakresie również zostały spełnione wszystkie przesłanki. Co do skargi inwestora R. S. to w ocenie Sądu sprowadza się ona do polemiki z faktem, że organ przyjął, iż planowana inwestycja nie stanowi zabudowy zagrodowej. Tymczasem kwestia ta już została przesądzona w wyroku WSA, w którym stwierdzono, że działka nr [...], choć jest częścią należącego do inwestora gospodarstwa rolnego to planowane na niej przedsięwzięcie z całą pewnością nie odpowiada pojęciu zabudowy zagrodowej i tą oceną zarówno organy, jak i Sąd orzekający są związane. Z kolei w skardze E. M. i M. M. wskazano na naruszenia art. 7,77,107 § 3 k.p.a., które nie zasługują na uwzględnienie, albowiem sprawa została wszechstronnie rozpoznana, zgodnie z wytycznymi Sądu i zawiera prawidłowe uzasadnienie. Co do naruszenia § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie to te kwestie będą rozważane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, a zatem na niniejszym etapie są one przedwczesne. Nie zasługuje również na aprobatę zarzut naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...) poprzez nieznaczne powiększenie obszaru analizowanego. Organ uzasadnił tak wyznaczony obszar i wskazał, że obszar wyznaczono zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA. Nie jest też prawdą, że analiza nie zawiera żadnych rozważań, co do zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Kwestia ta znajduje się w analizie na stronach 10-13. Czytając skargę Sąd odniósł wrażenie, że skarżący nie mają pojęcia o istnieniu analizy urbanistycznej sporządzonej dnia [...] stycznia 2019 r., bowiem powołują się tylko na wcześniejsze analizy. W analizie z [...] stycznia 2019 r. uzasadniono, też przyjęcie konkretnych wskaźników i zawarto w tej kwestii odpowiednie wyliczenia. Z uwagi na powyższe wobec bezzasadności zarzutów zawartych w skargach Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. orzekł ja w sentencji.