IV SA/Po 873/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego A. S. z dnia (...) w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego postanawia odmówić przyznania kosztów zastępstwa prawnego /-/ E. Makosz-Frymus Dnia (...) L. W. reprezentowany przez radcę prawnego A. S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 03 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 873/07. W skardze kasacyjnej pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów poniesionych przed sądem I instancji. Zauważyć należy, iż pełnomocnik nie zawarł oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co w oczywisty sposób narusza dyspozycję §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zm.). Oświadczenie o jakim mowa wyżej jest nieodzownym elementem uzasadnienia każdego wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa). Brak oświadczenia pełnomocnika odpowiadającego wymogom zawartym w § 16 tego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945). Powyższe oznacza, iż wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego złożony przez radcę prawnego A. S., nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, należy uznać za nieuzasadniony (por. post. Sądu Najwyższego z 14 października 1998r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63). Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 250 ppsa w zw. z § 16 powołanego rozporządzenia, orzekł jak w sentencji. /-/ Ewa Makosz-Frymus