IV SA/Po 907/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa [...] kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Burmistrz Wyrzyska (dalej: Burmistrz, organ I instancji), wskazując na art. 93 ust 1, ust. 4, ust. 5 i art. 97 ust. 1, ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm., dalej jako u.g.n.) i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako K.p.a.), § 19 pkt 8 uchwały nr IX/76/2015 Rady Miejskiej w Wyrzysku z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wyrzyska (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. 4239) zaopiniował negatywnie proponowany podział zabudowanej nieruchomości położonej na terenie miasta Wyrzysk, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] Uzasadniając napisał, że Przedsiębiorstwo [...] (dalej jako Spółka, Skarżąca) wystąpiło w dniu [...] kwietnia 2016 r. z wnioskiem w sprawie podziału ww. nieruchomości, [...]. W związku z wątpliwościami jakie powstały podczas analizy wstępnego projektu podziału nieruchomości, co do funkcji jaką spełnia budynek znajdujący się na proponowanej do wydzielenia działce gruntu nr [...] oraz powiązania urządzeń infrastruktury technicznej z budynkiem, Burmistrz pismem z [...] maja 2016 r. wezwał wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień poprzez (1.) jednoznaczne wskazanie, jaką funkcję spełnia budynek posadowiony na proponowanej do wydzielenia działce nr [...], (2.) wskazanie, czy urządzenia infrastruktury technicznej w postaci sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej niskiego napięcia znajdujące się poza budynkiem posadowionym na proponowanej do wydzielenia działce [...] związane są funkcjonalnie z tym budynkiem, (3.) wskazanie, czy dostęp do obiektu odbywa się poprzez schody usytuowane na proponowanej do wydzielenia działce nr [...] a przylegające do budynku i czy schody te są konstrukcyjnie i komunikacyjnie związane z obiektem. W odpowiedzi, pismem z [...] maja 2016 r. Spółka poinformowała, że budynek posadowiony na proponowanej do wydzielenia działce nr [...] to budynek garażowy wielostanowiskowy, adoptowany z budynku nieczynnej kotłowni; urządzenia infrastruktury technicznej znajdujące się poza budynkiem posadowionym na proponowanej do wydzielenia działce nr [...] nie są z nim funkcjonalnie związane. Ponadto wskazała, że schody przylegające do budynku podlegają likwidacji zgodnie z projektem adaptacji i utraciły swoje znaczenie funkcjonalne. Burmistrz wskazał, że nieruchomość mająca ulec podziałowi położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Wyrzyska, przyjętym uchwałą nr IX/76/2015 Rady Miejskiej w Wyrzysku z dnia 26 czerwca 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. 4239, dalej jako Miejscowy Plan). Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zapisy § 19 pkt 8 Miejscowego Planu wskazują, że na terenach obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, budowli i instalacji przemysłowych oraz budynków usługowych oznaczonych na rysunku planu symbolami P/U, w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, ustalono powierzchnię nowo wydzielonej działki na nie mniejszą niż 2.000 m2. Po przeprowadzeniu analizy wstępnego projektu podziału załączonego do wniosku strony stwierdzono, że powierzchnia proponowanej do wydzielenia działki oznaczonej numerem [...] wynosi około 0,0300 ha. W wyniku proponowanego podziału powstałaby działka o powierzchni mniejszej niż 2000 m2. W związku z powyższym nie został spełniony warunek dotyczący minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki gruntu. Burmistrz zaznaczył, że postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości podejmowane jest jedynie na podstawie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie to ma charakter związany, co oznacza, że organ opiniujący nie ma swobody w ocenie przesłanek, od których zależy stwierdzenie zgodności podziału z planem. Na opisane postanowienie zażalenie wniosła Spółka, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 93 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że proponowany podział nieruchomości musi spełniać warunek dotyczący minimalnej powierzchni nowo wydzielonej działki gruntu, co doprowadziło do zaopiniowania negatywnie proponowanego podziału. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez pozytywne zaopiniowanie proponowanego podziału nieruchomości. Uzasadniając pełnomocnik wskazał, że możliwość określania w planie, w zależności od potrzeb minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych została wprowadzona dopiero na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130 poz. 871, dalej jako ustawa zmieniająca). Powyższą ustawą zmieniono brzmienie art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.), przez dodanie m.in. punktu 10. Ustawa zmieniająca weszła w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, tj. w dniu 21 października 2010 r. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Pełnomocnik podkreślił, że Rada Miejska przystąpiła do sporządzenia Miejscowego Planu na podstawie uchwały nr XLVI/403/10 z dnia 28 września 2010 r., a więc przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, która wprowadziła możliwość określania w planie, w zależności od potrzeb, minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych. Zatem w przedmiotowym planie Rada Miejska nie mogła określić minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych powstałych na skutek podziału nieruchomości. Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji), wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając SKO napisało, że zgodnie z art. 93. ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Opinię w tym zakresie zgodnie z art. 93 ust. 4 ustawy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Wobec brzmienia Miejscowego Planu organ I instancji słusznie uznał, że proponowany podział nie jest dopuszczalny. Odnosząc się do zarzutów zażalenia SKO stwierdziło, że Miejscowy Plan stanowi przepis prawa miejscowego. Skoro ma charakter wiążącej normy prawnej o charakterze normatywnym, to ma moc powszechnie obowiązującą na danym obszarze. Dopóki tego typu akt znajduje się w obrocie prawnym, to ograny administracji są nim związane. Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Spółka, zastępowana przez tego samego zawodowego pełnomocnika, zaskarżając postanowienie w całości. Pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości obu postanowień wydanych w sprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 93 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji dokonując oceny zaproponowanego podziału nieruchomości powinien zastosować przepis § 19 pkt 8 Miejscowego Planu, który określa minimalną powierzchnię nowo wydzielonej działki budowlanej, co doprowadziło do uznania, że podział jest niezgodny z ustaleniami planu i w konsekwencji utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając pełnomocnik podkreślił, że badanie zgodności podziału z planem miejscowym jest swoistego rodzaju wykładnią planu. Zatem organ badając zgodność projektu podziału z ustaleniami planu miejscowego, powinien przy interpretacji przepisów planu miejscowego stosować wszelkie obowiązujące reguły wykładni prawa, a więc wykładnię systemową, celowościową i gramatyczną. Wskazał, że akty prawa miejscowego nie mogą wykraczać poza unormowania ustawowe. Powtórzył, w ślad za zażaleniem, że Rada Miejska nie była uprawniona do określania minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek w Miejscowym Planie. Możliwość określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego minimalnej powierzchni nowo wydzielonych dziatek budowlanych została wprowadzona dopiero na podstawie ustawy zmieniającej. Powyższa ustawa nadała nowe brzmienie art. 15 ust. 3 u.p.z.p. poprzez dodanie m.in. punktu 10, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Jednakże art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. nie mógł znaleźć zastosowania w stosunku do Miejscowego Planu, z uwagi na art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, każący stosować przepisy dotychczasowe do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem z 13 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 907/16 WSA w Poznaniu, rozpoznając wniosek Spółki o zawieszenie postępowania - odmówił zawieszenia postępowania. W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2017 r. Skarżąca poinformowała, że na skutek jej skargi WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 01 lutego 2017 r. IV SA/Po 998/16 stwierdził nieważność § 19 pkt 8 Miejscowego Planu. Na rozprawie dnia 22 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał swe stanowisko wskazując, że mimo nieprawomocności wyrok w sprawie IV SA/Po 998/16 wskazuje na celowość zawieszenia postępowania. Postanowieniem z 22 lutego 2017 r., IV SA/Po 907/16 Sąd zawiesił postępowanie. Postanowieniem z 25 kwietnia 2017 r., IV SA/Po 907/16 Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zaopiniowanie proponowanego podziału nieruchomości. Zdaniem skarżącego postanowienia organów obu instancji są wadliwe. Sąd stanowisko to podziela: obie decyzje nie mogą się ostać. Zgodnie z art. 93 ust. 1. u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W sprawie niniejszej istotną okolicznością okazało się stwierdzenie przez WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 998/16 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA") nieważności § 19 pkt 8 uchwały nr IX/76/2015 Rady Miejskiej w Wyrzysku z dnia 26 czerwca 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wyrzyska. Podkreślić tu należy, że stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego powoduje, że od samego początku uchwalenia nie był zdolny do wywołania skutku prawnego, a zatem do kształtowania uprawnień czy obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2011 roku sygn. akt I OSK 1719/11, LEX nr 114224 i orzeczenie tam przywołane). Następstwa stwierdzenia nieważności uchwały polegają bowiem na wyeliminowaniu jej postanowień z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od daty podjęcia uchwały. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1338/09 (CBOSA) w świetle przepisu art. 93 ust. 1. u.g.n. jedyną przesłanką warunkującą możliwość podziału nieruchomości jest jego zgodność z ustaleniami planu miejscowego. Powstaje jednak pytanie, czy orzekające w tego rodzaju sprawie organy administracji, a następnie sąd administracyjny, swoją ocenę ograniczają jedynie do porównania projektu podziału nieruchomości z zapisami planu miejscowego, na co w rzeczy samej wskazywałaby literalna wykładnia tego przepisu, czy też, zatwierdzając projektowany podział, winny brać pod uwagę legalność planu, podejmowanego w formie uchwały rady gminy, stanowiącej przecież akt prawa miejscowego. Stosując reguły wykładni systemowej, NSA wskazał, że należy dojść do wniosku, iż ocena w zakresie prawidłowości uchwały przyjmującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości stanowi zagadnienie wstępne, od rozstrzygnięcia którego zależy, czy projektowany podział jest w ogóle dopuszczalny. Nie można wobec tego przyjąć, że w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości organy administracji, a także sąd administracyjny, swoją uwagę skupiają tylko na kwestii formalnej zgodności projektu podziału nieruchomości z zapisami planu miejscowego. Nabiera to szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy legalność uchwały przyjmującej miejscowy plan nie została poddana kontroli sądowoadministracyjnej, a strona kwestionuje uchwałę, kierując wobec niej zarzuty formalne i materialne, odpowiednio przenosząc je na sprawę zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Nie może to jednak oznaczać, że organ administracji, zatwierdzający podział, jest zobowiązany we własnym zakresie badać legalność uchwały przyjmującej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (poza sytuacją tzw. "stanu wyższej konieczności"). W przypadku bowiem istnienia zagadnienia wstępnego, organ administracji powinien w tym względzie stosować obowiązujące przepisy procedury administracyjnej. Jak wynika z poglądów doktryny, istnieją cztery elementy składające się na konstrukcję prawną zagadnienia wstępnego. Należą do nich następujące wymogi: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; jego rozstrzygniecie należy do innego organu lub sądu; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, LEX 2007). Nie może zatem – w ocenie NSA – budzić wątpliwości, że zatwierdzenie projektowanego podziału nieruchomości może nastąpić dopiero po zbadaniu legalności uchwały przyjmującej plan miejscowy, gdyż ewentualne nieprawidłowości planu miejscowego przekładają się, z odpowiednim skutkiem, na projektowany podział. W takiej sytuacji obowiązkiem organu administracji było zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie i w trybie art. 100 § 1 K.p.a. wezwanie strony do wystąpienia w oznaczonym terminie do sądu administracyjnego o zbadanie legalności uchwały przyjmującej Miejscowy Plan. Nieuczynienie tego i załatwienie sprawy pomimo braku przesłanek do zastosowania art. 100 § 2 K.p.a. (umożliwiającego w określonych wypadkach samodzielne rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego), a więc rozstrzygnięcie tym samym zagadnienia wstępnego we własnym zakresie stanowi naruszenia przepisu art. 100 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie doszło także do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego, mianowicie art. 93 ust. 1 u.g.n. poprzez jego przedwczesne zastosowanie (właśnie ze względu na niezawieszenie postępowania). Dodatkowo stwierdzić należy także zaistnienie in casu przesłanki uchylenia decyzji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. (naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego): zagadnienie wstępne (a więc legalność stosownego zapisu Miejscowego Planu) zostało rozstrzygnięte przez właściwy sąd (WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 998/16) odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji organów administracji obu instancji (art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a.). Stan prawny, jaki zaistniał na skutek tego wyroku musi być uwzględniony przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mając wszystko to na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia: 1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. 2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. 3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł), uiszczony wpis – 100 zł oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł., łącznie – 597 zł.