IV SA/Po 908/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego, działając na podstawie: art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), nakazał M. P. rozbiórkę całości wykonanego w 2020 r. ogrodzenia składającego się z betonowych płyt prefabrykowanych, zrealizowanego w odcinkach o długości [...], na działce nr ewid. [...] wzdłuż granicy z działkami nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w C. , Gm. T. P.. W uzasadnieniu decyzji orzekający organ podniósł, iż w dniu [...] kwietnia 2021r. wpłynął wniosek M. T. o zweryfikowanie zgodności z przepisami ogrodzenia z płyt prefabrykowanych na działce nr ewid. [...] położnej w C. . Wniosek został uzasadniony niezgodnością ogrodzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie nim objętym. W dniu [...] maja 2021 r. przeprowadzono kontrolę i oględziny ogrodzenia podczas których ustalono, że na terenie przedmiotowej działki zlokalizowane jest [...] elementów ogrodzenia wykonanych z prefabrykowanych elementów betonowych na słupach betonowych o wysokości nie przekraczającej 2,20m i długości odpowiednio [...]. Elementy zostały zrealizowane przez M. P. w 2020 r. W dniu [...] 2021 r. organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami budowa ogrodzenia nie przekraczającego wysokości 2,20m jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia (art.30 ust.2 pkt 20 P.b.). Jedynymi wymogami formalnymi, w takiej sytuacji mogą być te wynikające z warunków technicznych oraz warunki wynikające z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] objęta jest ustaleniami mpzp wynikającego z uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w C. pomiędzy ulicą S. i jeziorem K. oraz w B. w rejonie ulic : K. i W. – część [...] (Dz.U.Woj.[...]. z [...].09.2014r., poz.[...]). Plan ten zawiera także wytyczne dotyczące realizowanych na terenach objętych jego ustaleniami ogrodzeń i zgodnie z jego postanowieniami zakazana jest lokalizacja ogrodzeń z pełnych elementów prefabrykowanych (§ 4 ust.1 lit.c Planu). Ponadto w Planie działka nr ewid. [...] przeznaczona jest pod drogę wewnętrzną [...] Tym samym powstałe w 2020 r. ogrodzenie jako wykonane z prefabrykowanych płyt betonowych jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym niezbędne przeprowadzenie postępowania naprawczego, na podstawie art.50-51 P.b. W myśl art.51 ust.1 pkt 1 p.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie do stanu poprzedniego. W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. i I. P. wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając organowi naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji w sprawie w której PINB nie ma kompetencji oraz dokonanie błędnych i niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń co do obiektów znajdujących się na nieruchomości. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu II instancji PINB dokonał prawidłowych ustaleń i słusznie zastosował jako podstawę prawną weryfikowanej decyzji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Organ I instancji kwestionowaną decyzją nałożył obowiązek wykonania rozbiórki ogrodzenia, gdyż nie ma możliwości doprowadzenia wykonanego ogrodzenia do stanu zgodnego z przepisami, w inny sposób, aniżeli poprzez rozbiórkę. Odnosząc się do wniesionego odwołania, to w świetle powyższych dowodów i faktów, organ odwoławczy stwierdził brak w nim przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ realizacja obiektów małej architektury oraz ogrodzeń, do wysokości 2,20m zgodnie w art. 29 ust. 1 pkt. 21 i pkt 23, nie wymaga pozwolenia na budowę, a zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt3, nie wymaga również zgłoszenia, co wynika z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Natomiast nie zwalnia to inwestora z obowiązku przestrzegania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podczas realizacji ww. inwestycji. W skardze do Sądu M. P. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa takich jak: - art. 77 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało brakiem możliwości dokonania przez organ rzetelnej oceny stanu faktycznego; - art.81 kpa poprzez nie uznanie, że fragment ogrodzenia stanowi obiekt małej architektury, a nie ogrodzenia; - § 7 uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w C. poprzez pominięcie powyższego paragrafu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji – organ nie uwzględnił, iż miejscowy plan zagospodarowania terenu w zakresie potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej dopuszcza lokalizację obiektów małej architektury; - art. 3 ust.4 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że postawiony obiekt małej architektury jest fragmentem ogrodzenia i jest sprzeczny z § 4 uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2021 r., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. , nakazującą M. P. rozbiórkę całości wykonanego w 2020 r. ogrodzenia składającego się z betonowych płyt prefabrykowanych, zrealizowanego w odcinkach o długości [...], na działce nr ewid. [...] wzdłuż granicy z działkami nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w C. , Gm. T. P.. Do bezspornych w niniejszej sprawie okoliczności stanu faktycznego należy zaliczyć, iż przedmiotowe ogrodzenie, zostało wykonane przez inwestora 2020 r. W świetle przepisów obowiązujących w dacie budowy, jak również obecnie obowiązujących, inwestor nie miał obowiązku dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia. Spornym zaś pozostaje, czy zostało ono wykonane zgodnie z prawem, w szczególności z ustaleniami stosownego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organów nadzoru budowlanego obu instancji przedmiotowa inwestycja skarżących nie jest zgodna z obowiązującym w dacie realizacji tej inwestycji - przepisami, tj. m.in. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe postępowanie zatem zostało wszczęte z urzędu w sprawie "legalności budowy – ogrodzenia" na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w C. , gm. T. P.. W ocenie skarżącego nie mamy do czynienia z ogrodzeniem, lecz z obiektem małej architektury. Należy w tym miejscu wspomnieć, że ustawa Prawo budowlane definiuje obiekty małej architektury jako niewielkie obiekty budowlane, a w szczególności: ... posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej; obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku takie jak piaskownice, huśtawki, drabinki czy śmietniki. Jak wynika natomiast z protokołu sporządzonego podczas kontroli PINB, nie ulega wątpliwości, że na wspomnianej działce zlokalizowane jest 5 elementów ogrodzeniowych wykonanych z prefabrykowanych elementów betonowych na słupach betonowych o wysokości nie przekraczającej 2,20 m i długości odpowiednio [...]. Elementy zostały zrealizowane przez M. P. w 2020 r.". Opisany stan faktyczny został zobrazowany w dokumentacji fotograficznej wykonanej przez PINB podczas kontroli. Nieruchomość skarżącego objęta jest zapisami uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w C. pomiędzy ulicą S. i jeziorem K. oraz w B. w rejonie ulic: K. i W. - część A. (opubl.: Dz. Urz. Woj. [...]. , poz. [...]; dalej: Plan). Teren działki skarżącego (ul. Z.) w Planie został oznaczony symbolem [...] ("tereny dróg wewnętrznych"), i nie jest ona drogą publiczną, a nadto - jak wynika z księgi wieczystej nr [...] - stanowi własność państwa Izabeli i M. P., przy czym nie są z nią związane żadne ograniczone prawa rzeczowe (np. służebności). W § 4 pkt 1 lit. c Planu pośród zasad ochrony kształtowania ładu przestrzennego na terenie objętym Planem wprost przewidziano zakaz lokalizacji obiektów budowlanych i urządzeń, które negatywnie wpływają na ład przestrzenny, a w tym "ogrodzeń z pełnych elementów prefabrykowanych". W związku z powyższym roboty te zostały wykonane w sposób naruszający postanowienia Planu (jest to niezależne od tego czy działka, na której je wykonano jest miejscem publicznym, czy nie). Należy zgodzić się z organem, że już z samej dokumentacji fotograficznej wynika, że wykonane roboty dotyczą ogrodzenia. Są to pełne, prefabrykowane elementy ogrodzeniowe ograniczone betonowymi słupami wykonane jako pojedyncze pola ([...] fragmenty długości [...] m każdy), podwójne pola ([...] fragment długości [...] m) oraz potrójne pola ([...] fragment długości [...] m). Choć nie są one wykonane liniowo i są wysunięte przed linię istniejącego ogrodzenia w granicy działki [...], to należy stwierdzić, iż stanowią one fragmenty ogrodzenia, a nie odrębne obiekty małej architektury. Ocena ta jest niezależna od zamiarów inwestora związanych z przyszłym wykorzystaniem tych fragmentów jako "ram zielni" dla roślin pnących. Zgodnie z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi do dnia 19 września 2020 r. (tj. w dacie budowy ogrodzenia stanowiącego przedmiot tego postępowania) budowa ogrodzeń była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 tej ustawy), a zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymagała jedynie budowa ogrodzenia o wysokości powyżej 2.20 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego w obowiązującym wówczas brzmieniu). Podobnie obecnie tylko budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2.20 m wymaga dokonania zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 21 prawa budowlanego). Skoro wysokość przedmiotowego ogrodzenia nie przekracza 2,20 m, to inwestor - zarówno wedle przepisów obowiązujących w dacie budowy jak i zgodnie z przepisami obecnie obowiązującymi - jest zwolniony nie tylko z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, lecz również z obowiązku dokonania zgłoszenia. W ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, rację należy przyznać orzekającym w sprawie organom administracji wskazującym, iż okoliczność, że dany obiekt budowlany nie wymaga uzyskania zezwolenia w żadnej z przewidzianych przez przepisy Prawa budowlanego form, nie oznacza automatycznie zupełnej dowolności w jego budowie. Ze względu bowiem na fakt, że fragmenty ogrodzenia zostały wykonane z pełnych, prefabrykowanych elementów betonowych, a w § 4 pkt 1 lit. c Planu pośród zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego na terenie objętym Planem wprost przewidziano zakaz lokalizacji obiektów budowlanych i urządzeń, które negatywnie wpływają na ład przestrzenny, a w tym "ogrodzeń z pełnych elementów prefabrykowanych", to oczywiste jest, że roboty te zostały wykonane w sposób naruszający postanowienia Planu. Do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy Prawo budowlane (...).. a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine" (uchwała NSA z dnia 3 października 2016 r. II OPS/16, LEX nr 2116795). Oznacza to, iż nawet w przypadku robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia organy nadzoru budowlanego są zobligowane do podjęcia działań w sytuacji, gdy roboty te istotnie odbiegają od warunków określonych w przepisach. Do tych przepisów należy bez wątpienia zaliczyć przepisy prawa miejscowego, gdyż do podstawowych obowiązków organów' nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności: zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska (art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego). "Stan zgodności z prawem w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 i 51 ust. 1 pkt 2 p.b. oznacza nie tylko zgodność z przepisami prawa administracyjnego materialnego z zakresu prawa budowlanego, ale również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny na danym terenie. Do przepisów tych zalicza się ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." (tak wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., II OSK 696/18, LEX nr 3072555). W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że prawo własności nie jest prawem absolutnym i zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP podlega ograniczeniom w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza istoty tego prawa. Niewątpliwie poprzez zamieszczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczenia co do sposobu zagospodarowania nieruchomości, gmina we władczy sposób ingeruje w możliwość korzystania z nieruchomości przez jej właściciela (wieczystego użytkownika), to jednak zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania prawa własności. Wynikające z tego tytułu ograniczenia w wykonywaniu prawa własności (użytkowania wieczystego) są prawnie dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie są regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP, jeżeli tak to ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione wskazane powyżej konstytucyjne warunki ograniczenia prawa własności. W tej sytuacji właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości nie ma pełnej swobody w kształtowaniu jej ładu przestrzennego i nie może niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywać jej zagospodarowania. Zdaniem sądu administracyjnego, brak jest podstaw prawnych do odmowy zastosowania prawa miejscowego, którego zapisy mogły być przedmiotem odrębnej kontroli sądowej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na decyzję organu architektoniczno-budowlanego, jest ukierunkowane na kontrolę działań wyłącznie tego organu, a nie organu odpowiedzialnego za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pełna sądowa kontrola poprawności i zgodności z prawem zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwa w innym postępowaniu, do uruchomienia którego konieczna jest skarga obywatela wywiedziona w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Tymczasem skarżący w przedmiotowym postępowaniu domagają się de facto pominięcia stosowania określonych zapisów planu miejscowego. Pominięcie stosowania danego aktu może wystąpić tylko w sytuacjach wyjątkowych. Przepisy uchwały w okresie jej obowiązywania muszą być traktowane jednolicie jako wiążące, a więc mogą one być stosowane do sytuacji poprzedzających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego i oddziaływać na sytuację prawną podmiotów, które zobowiązywane były do ich przestrzegania. Jednostkowe pominięcie stosowania danego aktu prowadziłoby więc do naruszenia konstytucyjnej zasady równości. W ocenie Sądu, można pominąć określony akt, gdyby jego zastosowanie prowadziło do niedających się pogodzić z porządkiem konstytucyjnym zasad a więc np. gdyby jego zastosowanie implikowało naruszenie np. zasad niedyskryminacji lub równości, ale nie w przypadku, gdy odmowa zastosowania przyjętego rozwiązania mogła być źródłem takiej nierówności. W okolicznościach niniejszej sprawy wszystkie podmioty w tej samej sytuacji faktycznej podlegają rozwiązaniu przyjętemu w planie miejscowym. Nie można więc twierdzić, że skarżący są w szczególnie niekorzystnej sytuacji. Nie oznacza to jednak pozbawienia ich prawa do kwestionowania aktu w drodze odrębnego postępowania opisanego powyżej, w sprawie stwierdzenia nieważności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując stwierdzić należy, że organ nadzoru budowlanego jest obowiązany do zbadania, czy inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami - w tym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa obiektu budowlanego, nawet nie wymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane). W takim wypadku, zastosowanie ma m.in. przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 wspomnianej ustawy, dający podstawę do orzeczenia rozbiórki, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Mając powyższe na uwadze, należy uznać skargę za niezasadną. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.