IV SA/Po 912/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu M. M. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższone o kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Burmistrz J., po rozpoznaniu wniosku J. U., decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej: u.p.z.p., ustalił warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego na budynek usługowy – warsztat ślusarski, na terenie położonym w miejscowości G. przy ul. J., w gminie J., działka nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że możliwa jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji na określonym we wniosku terenie. Dla wnioskowanej działki wyznaczono wokół niej obszar analizowany, sporządzono analizę w części tekstowej i graficznej, uzyskano uzgodnienie właściwego zarządcy drogi ze względu na lokalizację inwestycji przy drodze wojewódzkiej. Przedmiotowa inwestycja lokalizowana jest na podstawie kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. R., podnosząc, że jako właścicielka nieruchomości sąsiadującej granicą z nieruchomością inwestora nie zgadza się na tę inwestycję i wnosi o uchylenie decyzji. Wskazała, iż hałas wydobywający się z budynku inwestora uniemożliwia jej normalną egzystencję, naukę córce, nadto obniży się wartość jej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że z analizy urbanistycznej przeprowadzonej przez organ I instancji wynika, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym wokół działki inwestora w odległości trzykrotnej szerokości frontu tej działki, występuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa. Zdaniem organu odwoławczego inwestycja nie wprowadza jakichkolwiek zmian w gabarytach budynku, w związku z czym nie było potrzeby dokonywania analizy poszczególnych parametrów obiektów, jak szerokość i wysokość elewacji frontowej, geometrii dachu, a także linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 2 upzp decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, jak również nie rodzi praw do terenu. Kwestie podnoszone w odwołaniu i dotyczące negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji nie mogą stanowić podstawy odmowy. Niezależnie od tego zaskarżona decyzja wprowadza w punkcie 6 lit.d zastosowanie w projekcie technicznym takich rozwiązań, które nie będą wnosić dodatkowych uciążliwości na tereny sąsiednie w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu i drgań. Z uwagi na fakt, że spełnione zostały przesłanki określone art. 61 ust. 1 upzp Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., domagając się jej uchylenia. Podniosła, iż organ nienależycie przeanalizował stan faktyczny sprawy, bowiem wartość jej nieruchomości która graniczy z budynkiem garażowym inwestora spadnie na skutek zmiany sposobu użytkowania na warsztat ślusarski. Nigdy nie wyrażała zgodny na inwestycję. Hałas wydobywający się z budynku warsztatowego uciążliwy ma wpływ na warunki mieszkalne i utrudnia córce naukę. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 30 września 2014r. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu (k.34 akt sądowych). Pismem z dnia [...] stycznia 2015r. (k.86 akt sądowych) pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, wskazując na naruszenie art.7 i 77 kpa poprzez niedokładne zebranie materiału dowodowego i wyjaśnienie stanu faktycznego co miał wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie został spełniony warunek określony w tym przepisie. Pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pełnomocnik między innymi wskazał, organ ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że w analizowanym obszarze występuje zabudowa mieszkaniowa, jak również usługowa. Nawet jeśli przyjąć, że objęta decyzją inwestycja nie należy do przedsięwzięć negatywnie oddziałujących na środowisko, to nie pozostaje ona bez wpływu na sąsiednie nieruchomości w tym na przylegający budynek mieszkalny skarżącej, który istniał przed powstaniem warsztatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły bowiem prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie niezgodność z prawem skarżonej decyzji uzasadniałaby jej eliminację przez sąd administracyjny. Przedmiotem skargi M. R. w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]czerwca 2014r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza J. z dnia [...]kwietnia 2014r., ustalającą na rzecz J. U. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku garażowego na budynek usługowy – warsztat ślusarski na działce nr ewid. [...] położonej w G.przy ul. J. Zważyć należy, iż z wniosku inwestora – J. U. z dnia [...] kwietnia 2014 r. wyraźnie wynika, że zamiar inwestycyjny sprowadza się do zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego na warsztat usługowy. We wniosku inwestor wskazał, że nie nastąpi zmiana wielkości powierzchni zabudowy, a w konsekwencji kubatura obiektu, jak również ilość kondygnacji i rodzaj dachu. Wyjaśnił też, że wystarczające jest obecne uzbrojenie terenu i nie nastąpi zmiana zapotrzebowania na media. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określa, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 60 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Burmistrz Jarocina prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie ze względu na lokalizację inwestycji przy drodze wojewódzkiej, uzyskał wymagane przepisami art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw z. art. 64 ust. 1 u.p.z.p. uzgodnienie z zarządcą drogi – Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad (postanowienie z dnia 17 kwietnia 2014 r.- k.46 akt administracyjnych). Następnie, chcąc ustalić, czy inwestycja spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym miejscu zważyć należy, że w przypadku, gdy inwestycja ogranicza się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (wraz z jego przebudową bądź bez przebudowy), prowadzone roboty budowlane nie zmierzają do ingerencji w bryłę budynku tzn. nie zmieniają się parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, a w rezultacie nie może być mowy o "nowej zabudowie", analiza urbanistyczna powinna sprowadzać się do zbadania, czy w obszarze analizowanym dopuszczalna jest przewidziana przez inwestora funkcja obiektu. Innymi słowy, w ramach postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego decyzja o warunkach zabudowy musi być poprzedzona analizą urbanistyczną w zakresie umożliwiającym stwierdzenie, czy możliwe jest pozytywne załatwienie wniosku inwestora ze względu na zachowanie zasady podobieństwa pod względem kontynuacji funkcji na analizowanym terenie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2011r., II OSK 103/10, Lex nr 746393). Warunek kontynuacji funkcji zabudowy należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Zmiana funkcji obiektu jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą w obszarze analizowanym funkcją (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2012 r., II SA/Po 308/12, Lex nr 1241155). W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, rola organu w niniejszym postępowaniu sprowadzała się faktycznie do ustalenia czy w obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa pozwalająca inwestorowi na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Wskazać należy, że w ocenie Sądu obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo na właściwej mapie. Na mapie tej organ zaznaczył obiekty, w których prowadzona jest działalność handlowa/usługowa. W szczególności wskazać należy, iż z analizy tej wynika, iż nie tylko w obszarze analizowanym ale już na działce sąsiedniej znajduje się zabudowa handlowa/usługowa. Wobec tego nie można uznać, co podnosi skarżąca, że organ popełnił błąd w ustaleniach faktycznych i materiale dowodowym czym naruszył przepis art.7 i 77 kpa . Również warunek kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w ocenie Sądu został zachowany. Co prawda organ zarówno I , jak i II instancji podniósł jedynie, że w obrębie obszaru analizowanego występują tereny o funkcji mieszkaniowej i usługowej, nie wyjaśniając szczegółowo czy faktycznie istnieje kontynuacja funkcji, czym naruszył przepis art.107 § 3 kpa. Jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ załącznik graficzny do analizy urbanistycznej będący jej obligatoryjnym elementem pozwala na uznanie, iż mamy do czynienia z kontynuacją funkcji. W załączniku tym zostały zaznaczone obiekty o zabudowie usługowej. Zatem na terenie objętym inwestycją istnieje – podobnie jak w sąsiedztwie - zabudowa usługowa/handlowa (m.in. hotel, bar). Prawidłowo również, w ocenie Sądu, organy orzekające uznały, że przedmiotowa inwestycja spełnia pozostałe wymogi przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Działka posiada dostęp do drogi publicznej – drogi krajowej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Zgodnie z zapewnieniem inwestora istniejące uzbrojenie działki jest wystarczające dla planowanego zamierzenia (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, albowiem nie obejmuje nowej zabudowy, a jedynie obejmuje zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Ponadto inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). W tym miejscu zważyć należy, odpowiadając na zarzuty skarżącej dotyczące ewentualnego hałasu, czy też spadku wartości jej nieruchomości, która graniczy z działką inwestora, kwestie te nie stanowią przesłanek przy orzekaniu o warunkach zabudowy. W razie bowiem przekroczenia norm hałasu skarżąca ma prawo zawiadomić o powyższym właściwe organy. Odnosząc się zaś do stanowiska skarżącej, iż nie zgadza się ona na przedmiotową inwestycję stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 63 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że uzyskać warunki zabudowy można jeżeli spełnione zostają warunki przewidziane powołanymi wyżej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskanie tych warunków nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej; jest ono zatem dopuszczalne nawet pomimo wyraźnego jego sprzeciwu, w przypadku spełnienia wymogów ustawowych. Na marginesie należy także wskazać, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy pozostaje również bez wpływu na stan prawny nieruchomości, a gwarancją nawet dla współwłaściciela, że bez jego zgody nie nastąpi zabudowa nieruchomości, jest dopiero wymóg legitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r, Lex nr 1391066). Mając na względzie powyższe, w ocenie sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje są zgodne z prawem i dlatego skargę M. R. należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490), gdyż skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. | |