IV SA/Po 924/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] 2011 r. sprawy ze skarg R. S., E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz R. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz na rzecz E. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. R.G. prowadzący firmę FH [...] R.G. w dniu 26 maja 2010r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej budowy jednej elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW wraz z przyłączem elektroenergetycznym na działce nr [...] położonej w M., gmina K. Wójt Gminy K. w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], w której działając na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.u. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – dalej upzp) odmówł ustalenia warunków zabudowy dla ww. przedsięwzięcia. W wyniku odwołania wniesionego przez R.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] września 2010r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, iż Wójt Gminy K. nie przeprowadził analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych i analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Skutkiem braku ww. analiz było rozpoznanie sprawy przez organ I instancji, bez ustalenia zakresu możliwego oddziaływania inwestycji; ustalenia możliwych rodzajów oddziaływania ww. inwestycji; skategoryzowania planowanej inwestycji, w tym także rozstrzygnięcia, czy mają zastosowanie przepisy art. 61 ust. 3 upzp - istotne przy wyborze wymaganych do przeprowadzenia dowodów (analizy funkcji i cech zabudowy); zbadania, która z dróg stanowi drogę publiczną w kontekście definicji dróg publicznych zawartej w przepisach art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku Nr 19, poz. 195 z późn. zm.) – istotnego przy analizowaniu warunków z art. 61 ust. 1 upzp; zbadania czy można rozpoznawać wniosek, kiedy załączone doń były wyłącznie wtórniki mapy ewidencyjnej w nieodpowiedniej skali (1:5000). Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji wezwał R.G. do uzupełnienia wniosku o brakujące elementy niezbędne do wnikliwego zbadania sprawy, a po ich dostarczeniu wykonał analizy wg art. 53 ust. 3 upzp, ponowił analizę urbanistyczną na mapie spełniającej wymogi ustawowe (art. 52 ust. 2 upzp). W tak zarysowanym stanie faktycznym Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy, tym razem uzasadniając to brakiem spełnienia warunków, o których mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 5 upzp. W oparciu o analizę organ I instancji stwierdził, że w najbliższym sąsiedztwie inwestycji (obszar analizowany) nie występuje zagospodarowanie terenu, ani zabudowa pozwalająca na kontynuację ich funkcji i cech przez planowaną inwestycję, nie ma bowiem w obszarze analizowanym, a nawet na terenie całej gminy żadnej elektrowni wiatrowej, która zapewniałaby taką kontynuację; teren inwestycji wskazany przez Odwołującego nie posiada dostępu do drogi publicznej; nie ma możliwości zapewnienia dostaw prądu, ponieważ Odwołujący nie zaznaczył we wniosku przebiegu przyłącza energetycznego, a w ogóle na przyłącze to winien uzyskać odrębną decyzję o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Organ I instancji stwierdził, że pozytywna decyzja o warunkach zabudowy naruszałaby również przepisy §3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 25/07 z dnia 31 października 2007 roku w sprawie obszaru chronionego krajobrazu "Dolina Noteci" (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 170, poz. 3714), gdyż przewiduje realizację przedsięwzięcia znacząco oddziałującego na środowisko, dla którego sporządzenie raportu jest obowiązkowe, co wynika z przepisów §3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), a na obszarach chronionego krajobrazu, zgodnie z przepisami §3 ust. 2 ww. rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 25/07 z dnia 31 października 2007 roku, dopuszcza się realizację przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu o ich oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe, a przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała, że brak niekorzystnego wpływu przedsięwzięcia na przyrodę obszaru. Organ I instancji stwierdził także, że decyzja o warunkach zabudowy naruszałaby również art. 9 ust. 4 upzp, albowiem lokalizacja elektrowni wiatrowej w tym miejscu nie jest zgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., przyjętym uchwałą nr IX/41/99 Rady Gminy K. z dnia 29 grudnia 1999 roku, nadto lokalizacja urządzeń produkujących energię elektryczną o mocy powyżej 100 kW wymaga, zgodnie z przepisami art. 10 ust. 2a upzp wyznaczenia stosownych obszarów wraz ze strefami ochronnymi w ww. studium. R.G. kwestionując powyższą decyzję wniósł odwołanie, negując wszystkie powody odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w szczególności bezpodstawny brak przyjęcia, że planowana inwestycja jest urządzeniem infrastruktury technicznej oraz niesłuszne zdaniem skarżącego uznanie, że teren nie ma dostępu do drogi publicznej, brak jest istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu niezbędnego do realizacji inwestycji. Zdaniem skarżącego, niesłuszne jest również uznanie, że ustalenie warunków zabudowy byłoby niezgodne z rozporządzeniem Wojewody Wielkopolskiego nr 25/07 i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kaczory. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K., umorzyło postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy w części obejmującej budowę przyłącza elektroenergetycznego z włączeniem do elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV relacji P. Południe – Ch. oraz dojazdu na działkach nr [...],[...] i [...] w M., gmina K. – zakresie obszarowym oznaczonym w załączniku nr 2 oraz ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW wraz z przyłączem elektroenergetycznym na działce nr [...] położonej w M., gmina K. w zakresie obszarowym oznaczonym w załączniku nr 1 do decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji oparł swoje stanowisko na błędnej ocenie stanu faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja obejmuje realizację obiektu infrastruktury technicznej. W przypadku omawianej inwestycji, planowana elektrownia wiatrowa musi być rozpatrywana jako jeden obiekt budowlany (urządzenie wraz z jego częścią budowlaną). Tym samym organ odwoławczy uznał rozważania, a następnie argumentację organu I instancji w zakresie sąsiedztwa oraz dostępności terenu do drogi publicznej, na podstawie których odmówiono ustalenia warunków zabudowy - za bezprzedmiotowe, ponieważ warunki, o których mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie musiały być spełnione, w związku z przepisami art. 61 ust. 3 tej upzp. Kolegium, stwierdzając spełnienie warunku z art. 61 ust. 5 upzp, wskazało na umowę z E. O. Sp. z o.o. w P. na przyłączenie elektrowni wiatrowej do sieci energetycznej. Odnosząc się do podnoszonej w decyzji organu I instancji kwestii konieczności odrębnego uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Kolegium uznało, iż są one bezpodstawne, ponieważ pierwotny wniosek z 26 maja 2010 r. zawiera wrysowany przebieg przyłącza, które nie stanowi inwestycji celu publicznego (nie służy przesyłaniu energii elektrycznej, tylko jej dystrybucji) i jest elementem całego zamierzenia inwestycyjnego, które do inwestycji celu publicznego zaliczane nie jest. Kolegium na podstawie akt sprawy i dokonanych ustaleń stwierdziło, że planowana inwestycja spełnia warunek, o którym mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do kwestii niezgodności z przepisami §3 ust. 1 pkt 2, w związku ust. 2 rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 25/07 z dnia 31 października 2007 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu "Dolina Noteci" (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 170, poz. 3714) i art. 9 ust. 4 upzp, Kolegium stwierdziło, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 744/10 z dnia 2 lutego 2011 r. stwierdzona została nieważność przepisów ww. rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 25/07 z dnia 31 października 2007 roku w sprawie obszaru chronionego krajobrazu "Dolina Noteci". Uchylenie tych przepisów, zdaniem organu odwoławczego ma ten skutek, iż zakazy te przestały obowiązywać, a w ich miejsce nie wchodzą poprzednio obowiązujące zakazy ustanowione rozporządzeniem Wojewody Pilskiego z dnia 15 maja 1998 roku nr 5/98 w sprawie ustanowienia obszarów chronionego krajobrazu w województwie pilskim (Dz. Urz. Woj. Pil. Nr 13, poz. 83). O ile więc obszar chronionego krajobrazu "Dolina Noteci" istnieje nadal (powstał na mocy ww. rozporządzenia Wojewody Pilskiego) i planowana inwestycja znajduje się jego granicach, to nie ma na tym obszarze żadnych obowiązujących zakazów. Odnosząc się do kwestii ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 29 grudnia 1999 roku, organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek wyznaczania obszarów lokalizacji urządzeń produkujących energię elektryczną o mocy powyżej 100 kW wynika z przepisów art. 10 ust. 2a upzp. Przepis ten wprowadzono w dniu 25 września 2010 roku przepisami art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 roku o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155 poz. 1043). Studium gminy K. uchwalone zostało dużo wcześniej. Polityka przestrzenna gminy przyjęta w studium została wyznaczona w ten sposób, iż w rejonie planowanej inwestycji wskazano obszary rolnicze wyłączone z zabudowy (grunty wyższych klas wokół M.), a także tereny planowane pod realizację zabudowy przemysłowej i mieszkaniowej jednorodzinnej (pas terenu w rejonie skrzyżowania dróg powiatowych w K.). Sama lokalizacja elektrowni wiatrowej wypada w miejscu na granicy terenów ukierunkowanych na te do zagospodarowania w planie miejscowym na cele przemysłowe i grunty rolne wyłączone z zabudowy, jednak na pasie terenu dla którego nie wyznaczono bardziej konkretnych kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych ustaleń nie można wyraźnie wysnuć tezy o niezgodności lokalizacji elektrowni wiatrowej w tym miejscu z ustaleniami studium, przede wszystkim w związku z bardzo dużą niejednoznacznością i lakonicznością ustaleń studium, które jako dokument nieaktualny -wymaga aktualizacji w trybie przepisów art. 27 i 32 upzp, a czynności te wykonać powinien Wójt Gminy K. oraz Rada Gminy K. - odpowiednio do powierzonych im kompetencji. Na tej podstawie nie można więc mówić o niezgodności ewentualnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla objętej wnioskiem Odwołującego inwestycji z przepisami odrębnymi. Przeprowadzona przez Kolegium analiza mających zastosowanie w sprawie przepisów odrębnych wykazała też brak innych przepisów odrębnych, z którymi decyzja ta mogłaby być niezgodna. W tak zarysowanej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż warunek, o którym mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp,, jest spełniony. Uwzględniając fakt, iż skarżona decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, stwierdzono wyłącznie niewłaściwe merytorycznie rozstrzygnięcie dokonane na podstawie zgromadzonych dowodów przez Organ I instancji; zaś w zakresie, w jakim teren planowanej inwestycji objęty wnioskiem wkracza w zakres obszarowy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi M. stanowiącego uchwałę nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] grudnia 2005 roku (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2006 roku Nr 64, poz. 1630) postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy uznano za bezprzedmiotowe, w konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi konieczność zastosowania przepisów art. 138 §1 pkt 2 kpa. Kolegium w wyniku przeprowadzonych analiz stwierdziło, że w obszarze objętym wnioskiem Odwołującego, poza terenem niewielkiej części terenu planowanej inwestycji w granicach działki nr [...], a także poza całością terenu ww. inwestycji w granicach działek nr [...] oraz [...] - nie obowiązują ustalenia żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest to też teren zamknięty, ani też teren objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych. Mając na uwadze fakt, iż planowana inwestycja stanowi w części obiekt liniowy (przyłącze i dojazd), a w pozostałej części jest urządzeniem infrastruktury technicznej, na mocy przepisów art. 61 ust. 3 upzp, do ustalenia niniejszych warunków konieczne jest jednoczesne spełnienie trzech warunków określonych w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 upzp. Warunki te, zdaniem organu odwoławczego są spełnione, co wykazała analiza, której wyniki stanowią załącznik nr 2 i 3 do niniejszej decyzji. Warunki i wymogi kształtowania i ochrony ładu przestrzennego, ustalono bazując na treści żądania, biorąc pod uwagę fakt braku konieczności stosowania zasady dobrego sąsiedztwa, ale zarazem konieczność skupienia obiektów w jednym zespole urządzeń (dot. elektrowni i stacji transformatorowej), ograniczenia wysokości samej elektrowni (maszt do 70 m npt, wirnik - średnica do 48 m), ograniczenia gabarytów kontenerowej stacji transformatorowej (każdy wymiar nie większy niż 5 m) - do niezbędnego i uzasadnionego wymogami technologicznymi minimum - w celu zapewnienia wkomponowania inwestycji w krajobraz. Nakazano też przywrócenie terenu zniszczonego przez wykopy do stanu pierwotnego, w celu uniknięcia jego deformacji, albo pozostawienia w nieładzie, po zakończeniu realizacji inwestycji. Warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi określono przede wszystkim z odwołaniem się do wydanej wcześniej, ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Dodatkowo ustalono nakazy zachowania odpowiednich warunków w zakresie emisji hałasu, w oparciu o przepisy art.. 112-115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku Nr 25 poz. 150 z późn. zm.) oraz §1 i §2 (z załącznikiem) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), odpowiednio dla położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji terenów przeznaczonych w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi M. (zakres obszaru objętego ustaleniami planu na załącznikach: nr 2, nr 4 i nr 5 do niniejszej decyzji), albo pozbawionych ww. ustaleń, jednak faktycznie wykorzystywanych jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny zabudowy zagrodowej. Na podstawie przepisów art. 60 ust. 1, w związku z art. 53 ust. 4 upzp dokonano uzgodnień z Wielkopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w P.; Starostą P., jako organem administracji geologicznej; Starostą P., jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych; Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P.; Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego; Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w P. W decyzji uwzględniono zgłoszone uwagi i sugestie poprzez naniesienie odpowiednich ustaleń do niniejszej decyzji w zakresie ochrony zabytków, zapewnienia właściwych warunków posadowienia inwestycji, a także ochrony sieci drenarskiej. Odnosząc się do obaw o zdrowie, związanych z lokalizacją planowanej inwestycji Kolegium zwróciło uwagę, że wcześniej została już wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla niniejszej inwestycji. Kwestie oddziaływania ww. inwestycji wyjaśnia sporządzony w tym postępowaniu raport, do którego Wójt Gminy KP zastrzeżeń nie miał, skoro wydał w przedmiotowej sprawie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest ostateczna i nie została jak dotąd w żaden sposób podważona. Decyzja ta jest istotnym dowodem w sprawie, przesądzającym o bezzasadności zgłaszanych uwag dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko. Przed wydaniem ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzyskano też niezbędne uzgodnienia zarówno organu ochrony środowiska - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., jak i organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Drugi z ww. organów uzgodnił też niniejsze warunki zabudowy w zakresie wymagań higieniczno-sanitarnych, a pierwszy z nich nie musiał ich uzgadniać, albowiem zajął już swoje stanowisko w postępowaniu dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co jasno wynika z przepisów art. 60 ust. 1a upzp. R.S., kwestionując powyższą decyzję, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 9 ust 5 upzp poprzez przyjęcie, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy wydawana dla obszarów objętych studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest sprzeczna z jego ustaleniami. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 10 ust 2a i 15 ust 3a upup poprzez błędną ich interpretacje, polegającą na przyjęciu, iż urządzenia wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW nie wymagają wyznaczenia obszaru w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz art. 61 ust 3 upzp poprzez błędne zastosowanie art. 143 ust 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 136 kpa, poprzez przekroczenie granicy postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym - przeprowadzenie w całości postępowania dowodowego w przedmiocie uzgodnień o których mowa w art. 106 kpa, które mają przesądzający wpływ na wynik rozstrzygnięcia i nie zostały przeprowadzone przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 kpa, poprzez wydanie decyzji co do istoty sprawy bez uwzględnienia okoliczności, iż postępowanie pierwszoinstancyjne, w związku z naruszeniem art. 106 kpa, objęte jest nieważnością postępowania. Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 138 ust 2 kpa, poprzez niezastosowanie go i orzeczenie co do istoty sprawy przy konieczności przeprowadzenia całości postępowania dowodowego w przedmiocie uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 upzp. R.S. wskazała również na naruszenie art. 6 kpa, poprzez bezpodstawne zajęcie stanowiska przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w sprawie polityki przestrzennej i ładu przestrzennego gminy zastrzeżonej jako zadanie własne gminy. Odrębną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wniósł E.B., domagając się również uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp w związku z art. 112, art 112a, art. 76 ust. 2 pkt 4 i art. 144 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo przekroczenia przez przyszłą elektrownię wiatrową norm akustycznych określonych przepisami w/w rozporządzenia, oraz naruszenie przepisu art. 136 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w całości, a nie tylko w zakresie wynikającym z treści w/w przepisu prawnego, tj. postępowania uzupełniającego. Zdaniem skarżącego, załącznik nr 4 określający faktyczny zasięg maksymalnej ponadnormatywnej emisji hałasu, który zaistnieje w razie posadowienia elektrowni w miejscu wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy, pozostaje w sprzeczności z zapisem pkt 3 ppkt 3 lit. b sentencji decyzji. Nie jest zatem możliwe zachowanie na terenie zabudowy zagrodowej określonych w w/w rozporządzeniu parametrów akustycznych, w sytuacji gdy z załącznika Nr 4 jednoznacznie wynika, że lokalizacja inwestycji w proponowanym miejscu spowoduje niedotrzymanie norm akustycznych, co narusza ustalenia Kolegium zawarte w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, z których jednoznacznie wynika, że realizacja inwestycji musi zapewnić zachowanie poziomu emisji hałasu na oznaczone tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i tereny zabudowy zagrodowej - w tym także na działce nr [...]. Skarżący wskazał również, iż w załączniku nr 5 organ II instancji rozkład izolinii i propagacji hałasu określił poza linią określoną w raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonym przez inwestora oraz rysunkiem przedstawiającym zakres oddziaływania, załączonym do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, zdaniem skarżącego, decyzja SKO w tym punkcie narusza przepisy art. 76 ust. 2 pkt 4 i art. 144 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Akustyczne pomiary turbin wiatrowych określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U.Nr206,poz. 1291, zał. Nr 6). Skarżący stwierdził również, iż zaskarżona decyzja zawiera pewne uchybienia formalne, dotyczące dodatkowego zapisu o przyłączeniu elektroenergetycznym na działkach "nr [...],[...] i [...]", którego w uchylonej decyzji nie było i umorzeniu postępowania dotyczącego warunków zabudowy dla w/w inwestycji w części obejmującej budowę przyłącza elektroenergetycznego z włączeniem do elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV relacji P Południe –Ch. oraz dojazdu na działkach nr [...],[...] i [...] w M. Jak zauważył skarżący, przed Wójtem Gminy K. nie toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia w/w warunków. Zbędne zatem było umorzenie postępowania, które nie toczyło się przed organem I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej ppsa), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ppsa). Sąd mając wyłącznie kompetencje kasacyjne wobec zaskarżonej decyzji, nie może merytorycznie rozstrzygnąć sprawy. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylającej decyzję Wójta Gminy K. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, umarzającej postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy w części obejmującej budowę przyłącza elektroenergetycznego z włączeniem do elektroenergetycznej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV relacji P. Południe – Ch. oraz dojazdu na działkach nr [...][...] i [...] w M, gmina K – zakresie obszarowym oznaczonym w załączniku i ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW wraz z przyłączem elektroenergetycznym na działce nr [...] położonej w M, gmina K w zakresie obszarowym oznaczonym w załączniku nr 1 do decyzji. W odniesieniu do ocenianej decyzji orzekający Sąd za zasadne uznał zarzuty, które dotyczą niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 uzt. 1 pkt 5 upzp), Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżących dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § pkt 2 kpa i art. 136 kpa. W pierwszej kolejności Sąd uzasadni swój pogląd w tym ostatnim zakresie. Dopiero bowiem uznanie, iż przyjęty przez SKO w P. tryb procedowania jest prawidłowy, otwiera drogę do oceny decyzji pod kątem materialnoprawnym. W myśl art. 138 §1 pkt 2 kpa, organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zdaniem skarżących, z uwagi na przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania w przedmiocie uzgodnień, o których mowa w art. 106 kpa, zasadnym w niniejszej sprawie było zastosowanie art. 138 §2 kpa. Na wstępie stwierdzić należy, iż 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Na mocy tej ustawy zmieniona została m.in. treść 138 §2 kpa. Zgodnie z obecnym brzmieniem w/w przepisu (obowiązującym również w dacie orzekania przez SKO), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego wynika, iż warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 138 §2 kpa jest prowadzenie postępowania przed organem pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania oraz to, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego kasacyjnie wymaga wyprowadzenia naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest wyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć. W piśmiennictwie przyjmuje się (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011, s. 519), że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a zatem gdy: 1. organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. 2. postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe (np. czynności przeprowadził pracownik wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu); 3. wadliwie odkodowano hipotetyczny stan faktyczny zapisany w normie prawa materialnego, które powodowało pominięcie ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych ma zawsze istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie zaszła żadna z ww. przesłanek. Należy podkreślić, że treść art. 138 § 2 kpa musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 kpa, określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał rozstrzygnięcie. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 kpa powodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności. Przyjąć więc należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 zdanie pierwsze kpa tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005, komentarz do art. 138 ustawy). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, iż organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa nie naruszył dyspozycji art. 136 kpa. Wskazać należy bowiem, iż organ I instancji po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zakresie warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1 – 5 upzp dwukrotnie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej budowy jednej elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW wraz z przyłączem elektroenergetycznym na działce nr [...] położonej w M, gmina k. Należy podkreślić, iż orzekając po raz drugi, organ I instancji nie uwzględnił wytycznych organu odwoławczego co do kwalifikacji obiektu planowanego, co wiązało się z przyjętym trybem postępowania, obejmującym analizę planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa. Wydanie przez organ I instancji decyzji negatywnej wiązało się z tym, iż nie był on zobowiązany do dokonania uzgodnień z właściwymi organami. Brak tych uzgodnień w przypadku braku obowiązku ich uzyskania, nie obligowało więc organu odwoławczego do uznawania postępowania przed organem pierwszej instancji za prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania. W związku z czym, wbrew argumentacji zawartej w skargach, nie było możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 138 §2 kpa. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 upzp stosownych uzgodnień z Wielkopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w P.; Starostą P., jako organem administracji geologicznej i jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych; Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P.; Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego; Państwowym Powiatowy Inspektorem Sanitarnym w P., mieściło się więc w ramach dodatkowego postępowania o jakim mowa w art. 136 kpa. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3a upzp stwierdzić należy, iż przepisy powyższe zostały wprowadzone do ww. ustawy na podstawie art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.10.155.1043), zmieniającej nin. ustawę z dniem 25 września 2010 r. Uznać zatem należy, iż skoro ustawodawca w art. 15 ust. 3a upzp stanowi, że w planie miejscowym określa się m.in. granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, a w art. 10 ust. 2a zobowiązuje do określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy obszarów na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, to tworzy zintegrowaną regulację prawną lokalizowania urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW w aktach planistycznych gminy. Jak jednak wskazano, przepisy art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 upzp obowiązują od 25 września 2010 r. Warto dodać, iż w myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej z 6 sierpnia 2010 r., obowiązujące w dniu jej wejścia studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Zaś zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. ustawy, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie ma zatem uzasadnienia pogląd, iż brak w studium postanowień wyznaczających obszary pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, uniemożliwia ustalenia warunków zabudowy dla takich inwestycji. . Zgodnie z obwiązującym porządkiem prawnym, w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez wójta, burmistrza, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 upzp). Stosownie do art. 2 pkt 5 upzp, inwestycja celu publicznego w rozumieniu przepisów tejże ustawy oznacza działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Celem publicznym w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami jest zaś w szczególności budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2). Z powołanych przepisów wynika zatem, że budowa obiektów i urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej, w tym również energii uzyskiwanej z odnawialnych źródeł energii, nie została zaliczona do inwestycji celu publicznego. Tym samym realizacja takiej inwestycji, w przypadku braku planu miejscowego, wymaga uzyskania ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W nawiązaniu do tej regulacji, w kontekście zarzutów skargi R.S., zgodzić się należy z przyjęciem przez organ odwoławczy, iż planowana inwestycja obejmuje realizację urządzenia na budowli i wraz z tą budową stanowi obiekt infrastruktury technicznej. Sąd orzekający akceptuje przedstawiony przez organ wywód w tej kwestii, łącznie ze zbieżnymi poglądami orzecznictwa, przytoczonymi w uzasadnieniu decyzji (patrz zwłaszcza wyrok NSA z 21.04.2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, LEX nr 597535 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 06.05.2009 r., sygn. akt II SA/Po 1003/08, LEX nr 54742). W konsekwencji, nawiązując do wcześniejszych uwag dotyczących wydania przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, Sąd za prawidłowe uznaje zastosowanie przez ten organ art. 61 ust. 3 upzp, w myśl którego, do m. in. urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu, w tym wymogu spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Konsekwencją przyjęcie takiej kwalifikacji było przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia norm akustycznych wskazać należy, iż z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że realizacja inwestycji zapewnia zachowanie norm hałasu na oznaczone tereny zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej i tereny zabudowy zagrodowej na poziomach zgodnych z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), w tym dla terenów zabudowy zagrodowej i usługo-mieszkaniowej (RM i U) na poziomie 45 db w porze nocnej i 55 db w porze dziennej, tj. norm hałasu odpowiadającym limitom określonym w załączniku do w/w rozporządzenia. W tym kontekście Sąd orzekający zauważa, iż z załącznika nr 4 wynika, że zasięg przewidywanej (maksymalny) ponadnormatywnej emisji hałasu (tzw. izolinii 45) przebiega przez teren zabudowy zagrodowej, co jest oczywiście sprzeczne z uzasadnieniem decyzji, stwierdzającym zachowanie norm emisji hałasu. Zatem zaskarżona decyzja narusza normę zawartą w art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp. Sąd zauważa także, że decyzja nie określa odległości planowanej inwestycji od zabudowań, co utrudnia kontrolę wydanej decyzji. Wskazać również należy, że decyzja organu odwoławczego nie wskazuje w sposób jednoznaczny i konsekwentny, na podstawie jakiej decyzji środowiskowej ustalono warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. W pkt 3 podpk. 3 lit a/ sentencji wskazuje się na decyzję z 19.05.2010 r., natomiast na s. 12 uzasadnienia decyzji wskazuje się na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, dołączoną do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zwrócić zatem należy uwagę na fakt, iż do wniosku o wydanie warunków zabudowy załączona została decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...]02.2010r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości M, Gm. K. Jak wynika zaś z przesłanej przez organ odwoławczy w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...].10.2011r. nr [...], decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...].02.2010r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, została zmieniona decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...].05.2010r. nr [...], której brak jest w aktach sprawy. Trudno więc orzec, czy organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...].11.2011r. orzekał, przyjmując ustalania zawarte w decyzji środowiskowej Wójta Gminy K. z dnia [...].02.2010r. czy też z dnia [...].05.2010r. Sprawy nie wyjaśnia pismo SKO w P. z dnia 04.08.2011 r., stanowiące odpowiedź na pytanie Starosty Powiatowego W P. z dnia 1.08.2011 r., czy zaznaczony w załączniku nr 4 do decyzji organu odwoławczego z dnia 30.06.2011r. o warunkach zabudowy, maksymalny zasięg przewidywanej ponadnormatywnej emisji hałasu (45 dBA) przebiega przez teren zabudowy zagrodowej (k-226 i 227 akt administracyjnych). Kolejna uwaga Sądu wiąże się z ustaleniami organu odwoławczego dotyczącymi wpływu stwierdzenia przez WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 lutego 2011r. sygn. akt IV SA/Po 744/10, nieważności rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 25/07 z 31.10.2007 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu "Dolina Noteci". Zdaniem organu II instancji, konsekwencją ww. wyroku jest to, że zakazy wprowadzone ww. rozporządzeniem na objętym nim obszarze przestały obowiązywać, a "w ich miejsce nie wchodzą poprzednio obowiązujące zakazy ustanowione rozporządzeniem Wojewody Pilskiego z 15.05.1998 r. nr 5/98 w sprawie ustanowienia obszarów chronionego krajobrazu "Dolina Noteci" (Dz. Urz. Woj. Pilskiego Nr 13, poz. 830). Zdaniem Sądu, w świetle art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2009r. ,nr 151, poz. 1220 ze zm.), stwierdzenie nieważności rozporządzenia Wojewody Wielkopolskiego nr 25/07 z 31.10.2007 r. powoduje, że nadal obowiązuje rozporządzenie Wojewody Pilskiego z 15.05.1998 r. nr 5/98. Obliguje to organ rozpoznający sprawę o ustalenie warunków zabudowy do przeanalizowania wniosku także pod kątem ewentualnych wymogów, zawartych w tym rozporządzeniu. Podsumowując powyższe uwagi, Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie określa w sposób prawidłowy warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przez co narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Nadto, w nawiązaniu do powyższego, zaskarżona decyzja, powołując się nieprecyzyjnie na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, narusza też wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji określone w art. 107 § 3 kpa. Ponieważ wskazane naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, zatem zaskarżona decyzja nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja uchyliła decyzję organu I instancji, którą Sąd uznał za wadliwą zwłaszcza ze względu na błędną kwalifikację planowanej inwestycji, należało uchylić także decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni uwagi i wytyczne zawarte w niniejszym uzasadnieniu, przyjmując, iż przedmiotowa inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej i prowadząc odpowiednie do tej kwalifikacji postępowanie, zgodnie z przepisami. Organ zwróci szczególną uwagę na określenie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, w oparciu o jednoznacznie określoną, ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Prowadzone postępowanie, jak i jego wyniki winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. W związku z powyższym, mając na względzie wagę stwierdzonych uchybień Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a oraz c ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 ppsa, a o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ppsa.