IV SA/Po 932/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2010 r.) Starosta K. (dalej Starosta), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie skierowania A. P. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami. Motywując podjęte rozstrzygnięcie Starosta wskazał, że w dniu [...] listopada 2005 r. wydał on decyzję orzekającą o skierowaniu A. P., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm., dalej prd), na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii ABC, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja ta wydana została po otrzymaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], w którym szczegółowo wykazano wykroczenia i ilość punktów otrzymanych przez Kierowcę w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] października 2005 r. W dniu [...] stycznia 2006 r. A. P. przystąpił do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w zakresie kat. ABC, z którego uzyskał wynik negatywny. Starosta w myśl art. 140 ust. 1 pkt 2 prd, decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] (dalej decyzja z 30 stycznia 2006 r.) cofnął A. P. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii ABC. W dniu [...] maja 2006 r. kierowca po raz kolejny, tym razem w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a) prd przystąpił do egzaminu państwowego na kategorię B, z którego uzyskał wynik pozytywny. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] Starosta przywrócił A. P. cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B. W dniu [...] kwietnia 2010 r. do Starosty wpłynęły pisma A. P., w których wnioskuje on o zwrot prawa jazdy z posiadanymi wcześniej kategoriami. Stanowisko swe Wnioskodawca uzasadnił nieprawidłowym uwzględnieniem punktów karnych nałożonych nań przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej, którzy nie posiadali do tego uprawnień. Ponieważ ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zamieszkujących w powiecie konińskim prowadzi Komendant Wojewódzki Policji w P., pismem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] powiadomiono ten organ o złożonym przez A. P. wniosku i mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007 r., U 1/07 (dalej wyrok TK z 22 marca 2007 r.) poproszono o wyjaśnienie, czy zarzuty kierowcy są zasadne, a co za tym idzie, czy mają one wpływ na zmianę wniosku z dnia [...] listopada 2005 r. W odpowiedzi na to pismo otrzymano informację, że przedstawione przez Stronę zarzuty dotyczące uwzględnienia punktów karnych przez Straż Miejską są bezzasadne. Wskazano, że wyrokiem z 22 marca 2007 r. Trybunał Konstytucyjny zakwestionował normy prawne, które mając charakter kompetencyjny nie stanowiły podstawy prawnej do skazania. Podstawą ukarania mandatem karnym w dniu [...] października 2005 r. nie były normy kompetencyjne organów, a przepisy art. 92 i 97 Kodeksu wykroczeń, w tym czasie Straż Miejska posiadała kwestionowane uprawnienia. Brak przesłanek prawnych do zmiany wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z dnia [...] listopada 2005 r. (k. 9-10 akt administracyjnych SKO). W odwołaniu od decyzji z [...] czerwca 2010 r. A. P. wskazał, że działania skutkujące pozbawieniem uprawnień do kierowania pojazdami zostały podjęte w sytuacji prawnie nieuregulowanej, godzącej w prawa obywatela. Ujawnione przez Straż Miejską wykroczenie polegające na naruszeniu przepisów dotyczących parkowania nie powinno skutkować pozbawieniem Odwołującego uprawnień do kierowania pojazdami w tak szerokim zakresie, w jakim je posiadał. Takie rozstrzygnięcie uniemożliwiło Odwołującemu prowadzenie działalności gospodarczej (k. 12 akt administracyjnych SKO). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO albo Kolegium), utrzymało w mocy decyzję z [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu SKO wskazało, że wprawdzie Odwołujący nie przywołał wprost wyroku TK z 22 marca 2007 r., "V1/07" (winno być U 1/07), jednakże z uzasadnienia wniosku wynika, że był on impulsem do kwestionowania punktów karnych, które zostały Mu przypisane w związku z mandatami karnymi nałożonymi przez Straż Miejską. Wyrokiem z 22 marca 2007 r. TK orzekł, że § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c) i ust. 2 w zakresie czynności wskazanych w § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, jest niezgodny z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że kwestionowane przepisy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utracą moc obowiązującą z dniem publikacji orzeczenia, a nastąpiło to w dniu 28 marca 2007 r. Inaczej mówiąc z dniem 28 marca 2007 r. utraciło moc rozporządzenie Ministra w części ustalającej, że uprawnienia do wykonywania czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego przysługują strażnikom miejskim w odniesieniu do: 1) kierujących pojazdami niestosującymi się do zakazu ruchu w obu kierunkach albo do wskazań sygnalizacji świetlnej oraz przekraczających dozwoloną prędkość, 2) uczestników ruchu naruszających przepisy o zatrzymaniu lub postoju pojazdów. Na marginesie sprawy można zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145a kpa, bowiem zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny akt normatywny, nie stanowił podstawy wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a nadto upłynął termin miesiąca od dnia wejścia w życie tego orzeczenia. Podnoszone przez Odwołującego zarzuty wskazywały przesłankę wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, lecz podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odwołujący na wezwanie Starosty nie wskazał, kiedy powziął wiadomość o okolicznościach, które wskazywał we wniosku zaznaczając, że nie pamięta momentu powzięcia wiadomości o istotnym dla rozpoznawanej sprawy zdarzeniu. Art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowi, że wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przez "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie można rozumieć stwierdzenia już po wydaniu decyzji przez TK, że przepisy upoważniające strażników gminnych do nakładania mandatów karnych były niezgodne z art. 131 ust. 1 prd i z art. 92 ust. 1 Konstytucji, tym bardziej, że utraciły one moc dopiero z dniem 28 marca 2007 r., a nałożenie mandatów karnych na Odwołującego miało miejsce w latach 2004 - 2005. "Okoliczność faktyczna" lub "dowody" to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od wykładni prawa, stąd też w przypadku orzeczenia przez TK o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, ustawodawca przewidział odrębną i niezależną przesłankę wznowienia postępowania w art. 145a kpa. W rozpatrywanej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji o skierowaniu Odwołującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie znane organowi, który wydał decyzję, bowiem wskazywane przez Odwołującego okoliczności nie mieszczą się w pojęciu "nowych okoliczności" lub "nowych dowodów" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Tym samym brak podstaw do uchylenia po wznowieniu postępowania kwestionowanej decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (k. 16-20 akt administracyjnych SKO). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) z dnia [...] września 2010 r. A. P. wniósł o uznanie za niezgodną z prawem zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że nie sposób zgodzić się z rozstrzygnięciem SKO, ponieważ wyrok TK z 22 maja 2007 r. pozostaje jednoznaczny w swej treści. W świetle obowiązującego prawa w chwili popełnienia wykroczenia przez Skarżącego, funkcjonariusze Straży Miejskiej nie mieli kompetencji w postępowaniu mandatowym, zarówno do nakładania grzywny, co łączyło się także z nałożeniem odpowiedniej liczby punktów. Orzeczenie TK odbiera te kompetencje, odmawia ich nawet wstecz, ponieważ już wówczas nie znajdowały one podstawy prawnej w ustawie, a skoro tak, to nie był to organ władny do ukarania Skarżącego mandatem karnym (k. 3-4 akt sądowych). Pismem z dnia [...] października 2010 r. nr [...], Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. SKO zauważyło, że w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2010 r. wyjaśniono przesłanki odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Starosty w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii ABC wskazując przede wszystkim, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa (k. 6-11 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa.). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, czyniąc je własnymi. Nie były one kwestionowane przez Skarżącego, który wszakże na ich podstawie dokonał odmiennych ocen prawnych, odnoszących się do zasadności wydania przez Starostę decyzji z [...] listopada 2005 r. nr [...] o skierowaniu A. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii ABC, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skarżący nie kwestionował przy tym samego faktu, że w okresie od [...] listopada 2004 r. do dnia [...] października 2005 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, otrzymując 25 punktów karnych, co wynika wprost z pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], kierującego wniosek do Starosty o sprawdzenie kwalifikacji Skarżącego do kierowania pojazdami. W swym piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. Skarżący zakwestionował prawidłowość doliczenia do ogółu przyznanych Mu punktów karnych, mandatu nałożonego przez Straż Miejską w K. za naruszenie przepisów regulujących warunki zatrzymywania lub postoju – wraz z 1 punktem karnym (k.1, 7, 12 akt SKO). Straż miejska nie posiadała bowiem uprawnień do nakładania mandatów karnych. Nadto A. P. uzyskał: dnia [...] listopada 2004 r. 6 punktów karnych za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h; [...].12.2004 r. 2 punkty karne za niestosowanie się podczas jazdy do obowiązku używania wymaganych przepisami świateł w czasie od świtu do zmierzchu od [...] października do ostatniego dnia lutego; [...] marca 2005 r. 4 punkty karne za przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h; dnia [...] marca 2005 r. 6 punktów karnych za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizję drogową; [...] października 2005 r. 6 punktów karnych za przekroczenie prędkości od 31 do 40 km/h. Powyższych ustaleń Sąd dokonał na podstawie odpisu wniosku z [...] listopada 2005 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., który to odpis dokumentu nie był kwestionowany przez strony i nie nasunął Sądowi wątpliwości co do jego autentyczności i wiarygodności (106 § 5 ppsa w zw. z – odpowiednio - art. 244 § 1 kpc i – odpowiednio – art. 252 kpc; postanowienie SN z 27.1.2006 r. III CK 369/05, OSNC 11/06/187; T. Ereciński w: "Kodeks postępowania cywilnego Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32). Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], Starosta działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, art. 147 kpa, art. 149 § 1 i 2 kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2005 r. W toku wznowionego postępowania Skarżący powołał się na wyrok TK z 22 maja 2007 r., U 1/07, w którym uznane za niezgodne Konstytucją zostały § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz ust. 2 w zakresie czynności wskazanych w § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. 2003 r., nr 14, poz. 144, nr 26, poz. 230 i nr 230, poz. 2310). Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b prd, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 prd. W doktrynie wskazuje się, że skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji wiąże się obowiązkiem starosty czuwania nad tym, żeby dopuszczeni do ruchu byli tylko ci kierowcy, którzy potrafią bezpiecznie prowadzić pojazd. Uzasadnione zastrzeżenia odnośnie kwalifikacji wskazują na daleko idące przypuszczenie, że kierujący utracił kwalifikacje do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Podstawa do wystąpienia z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji może być również wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego, nawet jeśli w określonym czasie nie przekroczył on dopuszczalnego limitu punktów karnych. Systematycznie powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu, np. niestosowanie się do ograniczeń prędkości, mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji takiego kierującego. W wypadku zebrania przez kierowcę ponad 24 punktów nasuwają się zastrzeżenia, czy zna on przepisy ruchu drogowego lub potrafi bezpiecznie prowadzić pojazd, co niejednokrotnie pozostaje założeniem fikcyjnym (R. A. Stefański "Prawo o ruchu drogowym. Komentarz" Wolters Kluwer 2008 r., s. 773-776, uw. 2-4; W. Kotowski "Ustawa prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny" DW ABC 2002 r., s. 662-664 uw. 1-7). W rozpoznawanej sprawie niekwestionowana przez Skarżącego okoliczność popełnienia szeregu wykroczeń drogowych stanowiła wystarczające uzasadnienie do tego, by jego kwalifikacje do prowadzenia pojazdów zostały ponownie poddane ocenie kompetentnych podmiotów, w interesie bezpieczeństwa wszystkich użytkowników dróg publicznych, w tym samego Skarżącego. Jednocześnie w rozpoznawanej sprawie należało podzielić argumentację organów obu instancji o braku przesłanek do uchylenia decyzji z [...] listopada 2005 r. o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. W doktrynie przesłanki wznowienia postępowania dzielone są na dwie kategorie. Pierwsze z nich to przesłanki pozytywne, których wystąpienie otwiera możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia decyzją ostateczną. Do drugiej kategorii należą przesłanki negatywne, pełniące funkcję ochrony trwałości decyzji ostatecznej, wyłączając dopuszczalność zastosowania sankcji wzruszalności decyzji, ograniczając zakończenie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy decyzją stwierdzającą niezgodność z prawem decyzji ostatecznej, pozostawiając ją w mocy. Do przesłanek pozytywnych zalicza się po pierwsze, rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, po drugie, wystąpienie jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 kpa oraz art. 145a § 1 kpa podstawy wznowieniowej. Z kolei przesłankami negatywnymi są: przedawnienie - art. 146 § 1 kpa i sytuacja, gdy treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia odpowiada treści decyzji ostatecznej - art. 146 § 2 kpa (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas "Prawo procesowe administracyjne" – System Prawa Administracyjnego C.H.Beck 2010 r., s. 250 nb 28). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Dla realnego zaistnienia wskazanej przesłanki pozytywnej niezbędne jest po pierwsze, by ujawnione okoliczności faktyczne oraz dowody były istotnie nowe dla sprawy, po drugie, by istniały one w dniu wydania decyzji ostatecznej, po trzecie, by nie były one znane w toku postępowania organowi, który wydał decyzję (M. Jaśkowska, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 718-720 uw. 1-6 i podane tam orzecznictwo; także Z. Janowicz "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" W. Pr. PWN 1999 r., s. 388 uw. 8a, B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas "Prawo procesowe administracyjne" - System Prawa Administracyjnego C.H.Beck 2010 r., s. 251 nb 29, s. 255 nb 41-44). Pojecie dowodu, o którym stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kpa należy interpretować zgodnie z art. 75 kpa. Będzie nim być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Za okoliczności faktyczne uznać natomiast należy zdarzenia, stany rzeczy istotne z punktu widzenia stosowanej normy, ale niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa (M. Pułło "Nowe okoliczności i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego" "Państwo i Prawo" 2004 r., z. 8, s. 52). Trafnie w tej materii zauważyło Kolegium, że nowymi okolicznościami faktycznymi, czy też nowymi dowodami nie mogą być twierdzenia TK wyartykułowane już po wydaniu decyzji z dnia 24 listopada 2005 r., że przepisy upoważniające strażników gminnych do nakładania mandatów karnych były niezgodne z art. 131 ust. 1 prd oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji tym bardziej, że utraciły one moc z dniem 28 marca 2007 r., a nałożenie mandatów karnych na Skarżącego miało miejsce w latach 2004-2005. Wyrok TK, podobnie jak wytworzenie się nowej wykładni prawa w orzecznictwie sądowym, nie może być traktowany jako okoliczność faktyczna istotna dla sprawy, ponieważ stanowi on okoliczność prawną, immanentnie związaną z obowiązywaniem norm oraz interpretacją przepisów prawnych (odpowiednio – wyrok NSA z 7.9.1982 r., SA/Kr 588/82, ONSA 1982 nr 2 poz. 83, akceptowany przez M. Jaśkowską – op. cit. s. 719/720 uw. 6; Z. Janowicz – op. cit. s. 389 uw. 8 d). Z uwagi na doniosłość wyroków TK, ustawodawca w art. 145a § 1 kpa wprowadził odrębną pozytywną przesłankę wznowieniową, dotyczącą derogacji z systemu prawa normy, stanowiącej podstawę prawną wydania decyzji. Zgodnie z art. 145a § 1 kpa, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy TK orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. TK w wyroku z dnia 22 marca 2007 r., U 1/07, OTK-A 2007/3/29 orzekł o niezgodności z Konstytucją § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz ust. 2 w zakresie czynności wskazanych w § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2003 r., nr 14, poz. 144, nr 26, poz. 230 i nr 230, poz. 2310). Tymczasem decyzja z dnia 24 listopada 2005 r. została wydana na podstawie art. 114 ust. 1 prd w zw. z art. 104 § 1 kpa. Podstawa prawna analizowanej decyzji Starosty nie pokrywa się w żaden sposób z regulacją prawną, która została uznana przez TK za niezgodna z Konstytucją. Przesłanka negatywną we wznowieniu postępowania w rozpoznawanej sprawie, zarówno na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, jak i art. 145a § 1 kpa, jest upływ jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się – odpowiednio - o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 kpa), bądź od dnia wejścia w życie orzeczenia TK (art. 145a § 2 kpa). Tymczasem Skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił na wezwanie organu I instancji, kiedy odkrył, że zostały Mu naliczone punkty karne nałożone przez Straż Miejską. W ten sposób organy obu instancji zostały pozbawione możliwości autorytatywnego stwierdzenia, kiedy nastąpiło powzięcie przez Skarżącego wiadomości o zaistnieniu w sprawie przesłanki wznowieniowej, od czego zależała możliwość dalszego badania jej zasadności. Jedynie na marginesie należy wskazać, że A. P. zakwestionował jedynie jedno wykroczenie z nałożeniem przez Straż Miejską 1 (jednego) punktu karnego za naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymania i postoju (pozycja 5 we wniosku z 02 listopada 2005 r.). Wyrokiem z 22 marca 2007 r. U 1/07 Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził niezgodności § 17 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia MSWiA z 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2003 r. nr 13, poz. 144, zm. nr 26 poz. 230 i nr 230 poz. 2310) z art. 92 ust. 1 Konstytucji i art. 131 ust. 1 prd, zatem funkcjonariusze Straży Miejskiej mogli – wbrew ocenie Skarżącego - zgodnie z art. 131 ust. 1 prd i Konstytucją nakładać mandaty i punkty karne w odniesieniu do uczestników ruchu drogowego, naruszających przepisy o zatrzymaniu i postoju pojazdów. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.