IV SA/Po 932/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi Towarzystwa A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania zwierzęcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2014 roku w sprawie o sygn. [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art.7 ust 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (Dz.U.2013.856 j.t.) oraz art.104 i art.107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zmianami) na wniosek Towarzystwa A ( zwanego dalej Towarzystwem), Oddział O. odmówił czasowego odebrania konia-klaczy o imeniu A. ( nr identyfikacyjny [...]) A.G., utrzymującej go w stajni H. przy ulicy L. [...] w P. Niniejsza decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych pismem z [...] kwietnia 2014 r. Towarzystwo wystąpiło do organu o czasowe odebranie konia należącego do A.G. podając ,że dostało informację o znęcaniu się przez właścicielkę nad zwierzęciem oraz nadmiernym wykorzystaniem go w celach sportowych, co zdaniem inspektorów, którzy zbadali sprawę na miejscu, sprawia, że dalsze przebywanie konia po opieką właścicielki zagraża jemu zdrowiu a nawet życiu. To upoważniło Towarzystwo do odebrania konia z posesji przy ul. L. w P. przez jego pracowników , które powołało się na przepis art. 7. ust 3 ustawy o ochronie zwierząt, stanowiący, iż w przypadku niecierpiącym zwłoki, gdy dalsze przebywanie zwierzęcia w dotychczasowym miejscu zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera zwierze właścicielowi zawiadamiając niezwłocznie odpowiedni organ administracji publicznej. W takiej sytuacji zgodnie z art. 7 pkt. 1a ustawy o ochronie zwierząt, organ który poinformowano o odebraniu zwierzęcia zobowiązany był wydać decyzję w tej kwestii. Od decyzji powyższej odwołanie złożył pełnomocnik Towarzystwa A zarzucając: 1. naruszenie przepisów art. 6 ust. 2 pkt. 3 i pkt. 7 w zw. z art. 15 ust. 1 i w zw. z art. 17 ust. 4 Ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt ( Dz. U. 1997, Nr 111, poz. 724 z późn. zm. ) ( dalej: Ustawa ) poprzez ich niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sprawie, 2. naruszenie przepisu art. 7 ust. 3 Ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 3.naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 Ustawy z 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2013, poz. 267 ) ( dalej: k.p.a. ), 4. naruszenie art. 80 k.p.a. przez wydanie decyzji bez wszechstronnego i całościowego rozważania całokształtu materiału dowodowego, Wnosząc o przeprowadzenie uzupełniająco postępowania dowodowego na podstawie art.136 k.p.a poprzez przeprowadzenie dowodu ze zdjęć dołączonych do odwołania ukazujących obecny stan konia, przesłuchania świadków A.J. oraz T.S. na okoliczność stanu klaczy z dnia interwencji Towarzystwa oraz aktualnej kondycji psychicznej konia , K.W. na okoliczność stanu konia i traktowania go przez właścicielkę przed dniem interwencji, przeprowadzenie dowodu z oględzin konia . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w dniu [...] czerwca 2014 roku utrzymało zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji podzieliło ustalenia faktyczne organu I instancji i odniosło się do zarzutów odwołania. Zdaniem Kolegium Organ I instancji odmawiając czasowego odebrania konia nie ograniczył do, co trzeba podkreślić, bardzo szczegółowego zrekapitulowania toku postępowania, ale w sposób jednoznaczny wykazał na jakiej podstawie uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do okoliczności wskazanych w art. 7 ust 3 ustawy o ochronie zwierząt, uzasadniających czasowe ich odebranie właścicielowi zwierzęcia. Organ I instancji odmawiając czasowego odebrania konia nie poprzestał na skonstatowaniu faktu, że odwołujący, mimo wezwania, nie wskazał okoliczności potwierdzających, że zwierzęta przetrzymywane były w warunkach zagrażających ich zdrowiu i życiu, ale przeprowadził wnikliwe i wielostronne postępowanie dowodowe zgodnie z wymogami ustawy o ochronie zwierząt, wykazując w sposób przekonujący, iż w rozpatrywanym przypadku nie doszło do faktu znęcania się na zwierzęciem przez właścicielkę ani tym bardziej do tego, że dalszy pobyt konia w dotychczasowym miejscu zagraża jemu zdrowiu czy życiu. Organ II instancji stwierdził , że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika aby doszło do aktów znęcania się nad zwierzęciem w niniejszym przypadku. W opiniach lekarskich przyznaje się wprawdzie ,że koń nie jest w najlepszym stanie fizycznym ani psychicznym, ale są to konsekwencje jego pobytu u poprzedniego opiekuna, natomiast u obecnej właścicielki ma należytą opiekę , zaś wszelkie zabiegi i czynności stosowane wobec niego, zdaniem lekarzy, służą poprawie jego stanu. Na taki a nie inny stan zwierzęcia wskazuje również załączona jako materiał dowodowy, dokumentacja fotograficzna. Postępowanie w niniejszej sprawie nie ograniczyło się do oceny wystawionych opinii czy innych zebranych dokumentów, ale również przeprowadzona została wizja lokalna na terenie hipodromu, gdzie przebywał koń. Wszelkie okoliczności faktyczne, które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia zostały potwierdzone w protokole, który na tę okoliczność został w niniejszej sprawie sporządzony. Pełnomocnik Towarzystwa A z siedzibą w W. Oddział O. ( dalej: Towarzystwo ) złożył do tutejszego Sądu skargę na powyższą decyzję SKO. W skardze podniósł następujące zarzuty: 1. naruszenia przepisów art. 6 ust. 2 pkt. 3 i pkt. 7 w zw. z art. 15 ust. 1 i w zw. z art. 17 ust. 4 Ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt ( Dz. U. 1997, Nr 111, poz. 724 z późn. zm. ) ( dalej: Ustawa ) poprzez ich niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sprawie, 2. naruszenie przepisu art. 7 ust. 3 Ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 3. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 Ustawy z 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2013, poz. 267 ) ( dalej: k.p.a. ), 4. naruszenie art. 80 k.p.a. przez wydanie decyzji bez wszechstronnego i całościowego rozważania całokształtu materiału dowodowego, 1. naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, 2. naruszenie art. 85 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W związku z powyższym i w trybie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 1. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 w zw. § 5 p.p.s.a. wniósł o: przeprowadzenie dowodu, na podstawie art. 75 k.p.a., ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy ukazujących obecny stan konia - klaczy o imieniu A. w zestawieniu z jej stanem z dnia interwencji skarżącego ([...].04.2014 r. ) i wcześniejszego pobytu klaczy w stajni [...] w P na okoliczność stanu zdrowia konia na [...] kwietnia 2014 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu . W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do treści art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w niniejszej sprawie kontrolował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 roku utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2014 roku w sprawie odmowy czasowego odebrania zwierzęcia. W uznaniu Sądu przy wydawaniu tychże decyzji nie doszło ani do uchybień proceduralnych ani do naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeń skarżącego organy właściwie zinterpretowały przepisy prawa materialnego. Artykuł 6 ust.2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt ( Dz.U. z 2003r., Nr 106, poz.1002 ze zm.) stanowi, że przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień zwierząt, a w szczególności m.in. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa. W myśl art.7 ust.1 ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art.6 ust.2 pkt 10 może być czasowo odebrane właścicielowi na podstawie decyzji wójta ( burmistrza, prezydenta miasta ). Przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w sytuacji o jakiej mowa w z art.7 ust.3 ustawy ( bo w takim trybie decyzje zaskarżone były wydawane ) są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art.7 ust.1 ustawy, tzn. dla zastosowania art.7 ust.3 ustawy nie wystarczy spełnienie przesłanki z art.6 ust.2, ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Ponadto decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art.7 ust.3 ustawy, odmiennie niż w trybie art.7 ust.1 ustawy, zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ trafnie zastosował w sprawie art.7 ust.3 w ten sposób, że przeanalizował przesłanki w nim wskazane i przeprowadził w tym kierunku postępowanie dowodowe. Mimo, że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art.7 ust.3 ustawy orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Postępowanie w przedmiocie odebrania zwierzęcia jest postępowaniem administracyjnym do którego mają zastosowanie przepisy kpa ze zmianami wynikającymi z art.7 ust.2 i 2a ustawy , czyli dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Tym samym organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny. (zobacz wyrok NSA z 9 lutego 2011 roku II OSK 263/10 w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej NSA w Warszawie). Zgodnie z art. 75. § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie § 2. art.75 kpa jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 kpa stosuje się odpowiednio. Organ administracji publicznej jest obowiązany przyjąć od strony oświadczenie, jeżeli: 1) przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, 2) strona złoży wniosek o odebranie oświadczenia, 3) organ uprzedzi stronę o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Z komentowanego przepisu wynika, że oświadczenie strony jest środkiem dowodowym, który podlega ocenie przez organ administracji publicznej na zasadach i w trybie przewidzianych w kodeksie. Takie oświadczenie zostało odebrane od właścicielki konia-A. G.. Z dokumentów załączonych do tegoż oświadczenia wynikało, że został on zakupiony za kwotę [...] zł w złej kondycji ,co potwierdzone jest w protokole zakupu przez lekarza weterynarii M.S. (koń był wychudzony, posiadał liczne otarcia na ciele ,ropień na klatce piersiowej, koziniec na przedniej nodze, zaniedbane kopyta, ostre zęby k.25 do 38 akt administracyjnych) . Organy słusznie oceniły ten dowód jako prawdziwy bo koresponduje z resztą dowodów w tym opinii lekarzy -weterynarzy. Nie trafny jest zdaniem sądu zarzut naruszenia przez organ przepisów art.7 ,77, 80 kpa. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na materiał dowodowy zebrany w sprawie w trakcie postępowania tj. opinii, wyników badań i wyjaśnień złożonych przez lekarza weterynarii przeprowadzającego badanie w dniu [...] kwietnia 2014 roku dr K.M. ,dokumentacji fotograficznej, sprawozdania z badania kupna-sprzedaży i opinii lekarza weterynarii dr M.S., wyjaśnień i oświadczeń złożonych przez A.G., B.P.-trenera, B.W.-prezesa [...], Z.C.-kierownika, koniuszego działu jeździeckiego [...], A.P-kowala, opinii przesłanych przez Towarzystwo A Oddział O. oraz informacji przekazanych od straży Miejskiej i Policji. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone bardzo wnikliwie i szczegółowo co w efekcie doprowadziło do ustaleń, że w stosunku do zwierzęcia nie zaszedł przypadek niecierpiący zwłoki a dalsze jego pozostawanie u właściciela zagraża jego życiu czy zdrowiu. Dr K.M. w piśmie z dnia [...] maja 2014 roku kierowanym do Urzędu Miasta P. Wydziału Działalności Gospodarczej i Rolnictwa wskazała ,że w dniu kwietnia 2014 roku nie istniało realne zagrożenie utraty życia lub zdrowia klaczy. Postępowanie dowodowe wykazało wręcz ,że właścicielka klaczy o imieniu A. traktowała klacz humanitarnie ,uwzględniając potrzeby zwierzęcia i zapewniając mu właściwą opiekę. Z zebranych w czasie postępowania dowodów wynika, że klacz była zakupiona przez A.G. w złym stanie fizycznym i psychicznym .Od dnia zakupu tj. [...] listopada 2013 roku do dnia [...] kwietnia 2014 roku /tj.ok.4 miesiące/klacz była utrzymywana we właściwych warunkach bytowania ,żywienia zgodnie z prawidłowymi zasadami żywienia .Właścicielka łożyła środki finansowe na poprawę zdrowia konia. Z ustaleń organu wynika ,że koń był dosiadany pod siodłem sporadycznie celem rehabilitacji i odbudowy formy zarówno fizycznej jak i psychicznej. Zdaniem sądu zebrany materiał dowodowy przez organy administracji był wystarczający dla wykazania czy zachodził przypadek z art.7ust 3 ustawy o ochronie zwierząt . Tym samym nie ma więc racji skarżący ,że naruszono przepis art. 85. § 1kpa ,który mówi, że organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. To samo dotyczy naruszenia przepisu art.136 kpa przez organ drugiej instancji. Jeżeli chodzi o przeprowadzenie na rozprawie dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego to zgodnie z art.106§3 ppsa przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości; 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. W niniejszym postępowaniu materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym w aktach nadesłanych do sądu ,oceniony przez te organy w zaskarżonych decyzjach był wystarczający aby wykazać ,że w sprawie nie było przesłanek do natychmiastowego odebrania zwierzęcia właścicielce. W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 ppsa skargę oddalono.