IV SA/Po 941/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skarg D. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2010 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji), na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej udiś), § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej rozporządzenie z 2004 r.), art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. nr 173, poz. 1219 ze zm., dalej ustawa o Euro) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie ulic: P., W. i M., na odcinku od ul. W. do ul. B. w P., wraz z infrastrukturą: kanał deszczowy, oświetlenie i kable energetyczne, gazociąg, kanalizacja teletechniczna, przyłącze sanitarne, przyłącze wodociągowe. Prezydent określił w szczególności, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie ulic: P., W. i M., na odcinku od ul. W. do ul. B. w P., wraz z infrastrukturą: kanał deszczowy, oświetlenie i kable energetyczne, gazociąg, kanalizacja teletechniczna, przyłącze sanitarne, przyłącze wodociągowe. Przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na działkach: - [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., - [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., * [...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., * [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., * [...],[...],[...],[...], ark. [...], obręb: Ł., * [...], ark. [...], obręb: J. Ulica P. ma jedną jezdnię o nawierzchni bitumicznej. Na odcinku ok. 300 m występuje przekrój uliczny o szerokości 10 m, na pozostałej części - przekrój drogowy o szerokości 5 m. Na długości występowania przekroju ulicznego ulica jest oświetlona i wyposażona w kanalizację deszczową. Stan nawierzchni ulicy nie pozwala na jej wykorzystanie podczas rozbudowy. Po południowej stronie ulicy rosną drzewa i krzewy, w tym dużo "samosiejek" i drzew o niskiej wartości przyrodniczej. Na terenie przyległym do ul. P. - po jej południowo-zachodniej stronie znajdują się m.in. ogrody działkowe ROD "U.". Ulica W. ma jedną jezdnię o nawierzchni bitumicznej i szerokości 5 m, na odcinku od ul. S. do ul. M., i nawierzchnię z "trylinki" o szerokości 7 m, na długości ok. 170 m - w kierunku północnym od ul. S.. Na pozostałym odcinku jest to droga gruntowa. Ze względu na zmiany w geometrii ulicy i zły stan techniczny, istniejąca nawierzchnia zostanie w całości rozebrana. W ulicy nie ma kanalizacji deszczowej. Na odcinku od ul. S. do ul. M. ulica jest oświetlona. W sąsiedztwie ul. W., po jej północno-zachodniej stronie, znajdują się lasy komunalne, tzw. Lasek M.. Na odcinku ul. W., od ul. S. do ul. M. - w kierunku północnym od ul. S. - znajduje się teren Fortu VIIa S., oddzielony od ulicy pasem drzew i krzewów. Ulica M., na projektowanym do rozbudowy odcinku od ul. W. do ul. B., ma jedną jezdnię o szerokości 5-6 m i nawierzchnię bitumiczną. Ze względu na projektowane poszerzenie jezdni i stan techniczny istniejącej nawierzchni, który nie pozwala na prawidłowe połączenie istniejącej i nowej konstrukcji, zostanie ona rozebrana. Na rozbudowywanym odcinku ulica jest oświetlona, a w poboczu - po południowej stronie znajduje się kanał deszczowy. Po północnej stronie ulicy znajduje się szpaler drzew, kilka drzew rośnie również po stronie południowej. Na terenie przyległym bezpośrednio do ul. M. znajdują się parkingi. Planowane przedsięwzięcie swym zakresem obejmuje rozbudowę istniejących w P. ulic: P., W. i M., na odcinku od ul. W. do ul. B. Celem inwestycji drogowej jest usprawnienie obsługi komunikacyjnej terenów położonych w rejonie stadionu miejskiego położonego przy ul. B. w P. Teren, na którym będzie planowane przedsięwzięcie: * zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000, * jest objęty następującymi obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego: * nr XVI "M.", uchwała o zatwierdzeniu [...] z dnia [...].12.2001 r., publikacja w dzienniku urzędowym nr 12, poz., 466 z dnia 25.01.2002 r., * nr [...] "Przy stadionie miejskim w rejonie ulic P., B.", uchwała o zatwierdzeniu [...] z dnia [...].4.2006 r., publikacja w dzienniku urzędowym nr [...] poz. 1603 z 30.04.2007 r., - "III Rama Komunikacyjna odcinek południowo-zachodni", uchwała o zatwierdzeniu [...] z dnia [...].03.2008 r., publikacja w dzienniku urzędowym nr [...] poz. 1561, z dnia [...].05.2008 r., * znajduje się w obszarze, na którym nie są rozpoznane stanowiska archeologiczne, * został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych na terenie miasta P., nr rejestru [...],[...], (VIII) Zespół [...] fortów zewnętrznego pierścienia fortyfikacji. W dalszej części decyzji organ I instancji określił szczegółowe warunki kompensacji przyrodniczej terenu planowanej inwestycji polegającej na dokonaniu nasadzeń nowych drzew i krzewów, gospodarowania odpadami oraz ochrony przyrody. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że po zapoznaniu się z wnioskiem Zarządu Dróg Miejskich w P. (dalej Inwestor bądź ZDM) z dnia [...] sierpnia 2009 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji wraz z późniejszymi jego modyfikacjami, postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] listopada 2009 r.) stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu w/w przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] stycznia 2010 r.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) utrzymało w mocy postanowienie z [...] listopada 2009 r.). Kolegium w uzasadnieniu własnego postanowienia wskazało, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma na celu dokonanie przez inwestora takich czynności, by organy uzgadniające i organ I instancji miały możliwość oceny przedsięwzięcia w ten sposób, by środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia odzwierciedlały rzeczywisty wpływ inwestycji na środowisko, bądź też by te organy mogły odmówić wydania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji takiego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 62 ust. 1 udiś, planowana inwestycja, z uwagi na skalę przedsięwzięcia może znacząco oddziaływać na środowisko i to w sposób niewyjaśniany do końca przez inwestora. Tym samym zasadne jest, celem podjęcia obiektywnego rozstrzygnięcia, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dnia [...] marca 2011 r. do organu I instancji wpłynął raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia (dalej Raport). Opinią sanitarną z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] (dalej opinia sanitarna z 29 kwietnia 2010 r.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej PPIS) zaopiniował przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych pozytywnie z zastrzeżeniem, że "realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny". Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] czerwca 2010 r.), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) uzgodnił w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki realizacji przedsięwzięcia. W swym postanowieniu RDOŚ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie obejmuje rozbudowę istniejących ulic w P.: P., W. i M., na odcinku od ul. W. do ul. B. Celem inwestycji drogowej jest usprawnienie obsługi komunikacyjnej terenów położonych w rejonie stadionu miejskiego położonego przy ul. B. w P.. Niepodejmowanie przedsięwzięcia wiązałoby się z koniecznością prowadzenia przez istniejące ulice: P., W. i M., na odcinku od ul. W. do ul. B., większego potoku ruchu samochodowego, utrudnieniami w obsłudze komunikacyjnej terenów położonych w rejonie stadionu miejskiego, brakiem realizacji kanalizacji deszczowej i rozwiązań przeciwhałasowych w nawierzchni jezdni. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. odwołanie od decyzji z [...] października 2010 r. złożył M. S. (dalej Odwołujący) wskazując, że zarówno powyższa decyzja, jak i Raport nie uwzględniają: 1) skutków braku oddziaływania na środowisko braku kanalizacji sanitarnej i instalacji wodociągowej w ul. P. na odcinku od ul. S. do ul. W. Wykonanie tych instalacji nie zostało przewidziane w dokumentacji projektowej dla tego przedsięwzięcia powodując, że ścieki z działek przylegających do ul. P. nadal będą odprowadzane do szamb, co jest niezgodne z założeniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie, 2) skutków oddziaływania na środowisko zakładanego w ramach poszerzenia ul. P. kosztem przyległych działek znajdujących się po północnej stronie ul. P., a w szczególności działek nr [...] i [...]. Poszerzenie ul. P. powoduje konieczność likwidacji znajdującego się na tych działkach pasa zieleni o szerokości ok. 4 m. Likwidowany pas zieleni stanowi naturalną ochronę znajdujących się na tych działkach domów mieszkalnych przed hałasem i zanieczyszczeniami z ulicy. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. odwołanie od decyzji z [...] października 2010 r. złożyła D. S. (dalej Odwołująca) wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Decyzji z [...] października 2010 r. Odwołująca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o Euro w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz.U. 2010 r., nr 8, poz. 52 ze zm., dalej rozporządzenie z 2009 r.) przez zastosowanie procedur przewidzianych ustawą o przygotowaniu turnieju finałowego w sytuacji, gdy inwestycja nie jest objęta, w kształcie i zakresie określonym przez Inwestora, przepisami rozporządzenia z 2009 r., które w pkt [...] załącznika wymienia jedynie rozbudowę ulic: W.-P.-R.-W.-M., a w ujęciu zakreślonym przez inwestora inwestycja dotyczy nie rozbudowy a budowy, a nadto zostały nią objęte elementy infrastruktury nie mieszczące się pod pojęciem "rozbudowy ulicy", a w rezultacie: niedostosowanie inwestycji do wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy wskazane modyfikacje proceduralne nie powinny w sprawie znaleźć zastosowania, 2) sprzeczność wewnętrzną decyzji w zakresie, w jakim jej sentencja dotyczy budowy ulicy P., W. i M. na odcinku od ul. W. do ul. B. w P., zgodnie ze zmienionym w toku postępowania wnioskiem Inwestora w sytuacji, gdy w ramach uzasadnienia w zakresie oddziaływań uwzględniono stan istniejący w terenie, a zatem w istocie decyzja dotyczy rozbudowy (modernizacji), nie wariantu budowy, co czyni ją w całości niepoprawną merytorycznie, 3) sprzeczność wewnętrzną decyzji czyniącą ją niewykonalną w dniu wydania – tj. brak faktycznej możliwości spełniania wymogu przyjęcia rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych gwarantujących dotrzymanie standardów jakościowych środowiska poza terenem inwestycji, do której inwestor posiada tytuł prawny, bowiem już z treści decyzji oraz z oceny warunków technicznych w terenie wynika, że inwestycja prowadzi do trwałego, nieodwracalnego pogorszenia standardów ochrony środowiska, w tym ochrony zdrowia człowieka poza terenem do którego inwestor posiada tytuł prawny, m. in. w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należącej do skarżącej, 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z art. 46b ustawy Prawo ochrony środowiska przez ustalenie uwarunkowań środowiskowych inwestycji w postaci budowy ul. P., W. i M. na odcinku od ul. W. do ul. B. z dopuszczeniem negatywnego oddziaływania na obszar objęty ochroną w ramach programu Natura 2000 – Fortyfikacje w P. (PLH 300005), 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 66 ust. 1 udiś, przez rażącą niepoprawność Raportu, będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, przez nieuwzględnienie zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – Fortyfikacji Poznańskich, w szczególności Fortu VIIa S., w sytuacji, gdy obiekt ten został uwzględniony, choć niepoprawnie) w zakresie ochrony awifauny tam występującej, 6) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zakresie, w jakim przepis ten zakazuje wprowadzania ścieków bytowych i ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych, a także wprowadzania ścieków opadowych i wód drenażowych do kanalizacji sanitarnej, przez ustalenie uwarunkowań środowiskowych dla inwestycji, w ramach której nie przewiduje się budowy (rozbudowy, modernizacji) kanalizacji sanitarnej na odcinku od ul. S. do ul. W., co wobec ukształtowania terenu i obecnej sytuacji w terenie doprowadzi do mieszania się wód opadowych i ścieków bytowych, 7) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt lit. 2 [Odwołująca nie wskazała przy tym konkretnego aktu normatywnego] w zakresie, w jakim cytowany przepis nakłada na organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wymóg zapewnienia adekwatnej kompensacji przyrodniczej, przez dopuszczenie kompensacji przyrodniczej na terenie w okolicach węzła A., czyli na terenie znajdującym się w części miasta nie pozostającej w przyrodniczym funkcjonalnym związku z terenem objętym negatywnym oddziaływaniem na środowisko w związku z planowana inwestycją, 8) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku w zw. z art. 82 ust. 1 lit. b udiś przez dopuszczenie zwiększenia [oddziaływania] na klimat akustyczny i narażenie życia i zdrowia mieszkańców nieruchomości położonych po północnej stronie ul. P., przez dopuszczenie do usunięcia cennych przyrodniczo i stanowiących naturalną ochronę akustyczną drzew i innej roślinności położonych po południowej stronie ul. P., a powyższe w sytuacji gdy wariant poszerzenia po południowej stronie takiego zagrożenia by nie niósł, a nadto tereny położone po południowej stronie ul. P. są własnością podmiotu nadrzędnego wobec inwestora – Miasta Poznań, 9) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 79 ust. 1 udiś przez niezapełnienie adekwatnego udziału społeczeństwa w postępowaniu m. in. przez: a) powierzenie inwestorowi wywieszenia informacji o toczącym się postępowaniu w pobliżu miejsca inwestycji, w sytuacji gdy inwestor nie dysponuje interesem faktycznym w udziale społeczeństwa w postępowaniu, b) niezapewnienie skuteczności dotarcia do informacji o toczącym się postępowaniu do społeczeństwa – do planów inwestycji oddziałujące bezpośrednio na kilka tysięcy mieszkańców sąsiadujących nieruchomości "nie zgłoszono żadnych uwag i nie zgłoszono wniosków", 10) naruszenie art. 6 ust. 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących ochrony środowiska sporządzonej w Aarhaus dnia 25 czerwca 1998 r. w zw. z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2006 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału środowiska i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61 WE przez niezapełnienie adekwatnej informacji o toczącym się postępowaniu w miejscu planowanej inwestycji, w tym przez naruszenia opisane w punkcie VIII powyżej, 11) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 173, art. 174 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska przez niezapewnienie ochrony przed przekroczeniem standardów ochrony środowiska, a w rezultacie ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, gdy już na etapie koncepcyjnym można ustalić, że doprowadzi ona do przekroczenia standardów ochrony środowiska, w szczególności zostaną naruszone standardy w zakresie ochrony przed hałasem, co do mieszkańców nieruchomości położonych po północnej stronie ul. P. w P., 12) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa oraz art. 85 ust. 1-2 udiś w zw. z art. 8, 9 i 11 kpa przez rażącą lakoniczność uzasadnienia i ograniczenie jego treści do rekapitulacji toku postępowania, bez wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, bez oceny mocy dowodowej i charakteru oświadczeń zawartych w pismach wnioskodawcy, bez oceny poprawności merytorycznej raportu i jego uzupełniania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] lipca 2011 r.), Kolegium na podstawie art. 134 kpa, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Odwołującą. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że decyzja z [...]8 października 2010 r. została obwieszczona stronom dnia [...] października 2010 r., a informacja została zdjęta dnia [...] listopada 2010 r. Tym samym zgodnie z art. 49 kpa, termin do wniesienia odwołania upłynął dnia [...] listopada 2010 r. SKO zauważyło, że Odwołująca zaczęła działać w sprawie od dnia 8 kwietnia 2011 r., udzielając pełnomocnictwa fachowemu pełnomocnikowi procesowemu (dalej Pełnomocnik) w niniejszej sprawie do uzyskania informacji publicznej (treść pełnomocnictwa z dnia 8 kwietnia 2011 r.). Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Pełnomocnik Odwołującej stwierdził, że wnosi i wywodzi jak dotychczas, a w szczególności wskazuje, że zaskarża decyzję w całości i wnosi o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub o jej uchylenie i oddalenie wniosku Inwestora. W uzasadnieniu swego pisma Pełnomocnik stwierdził, że pismem z 19 listopada 2010 r. Odwołująca, reprezentowana przez członka najbliższej rodziny i domownika, skutecznie wniosła odwołanie od decyzji z [...] października 2010 r. Ze stanowiskiem Pełnomocnika nie sposób się zgodzić, gdyż pismo z [...] listopada 2010 r. podpisał M. S., zawiera ono dane korespondencyjne M. S., a w treści wyraźnie wskazano, że odwołanie zostało złożone przez M. S. W żadnym wypadku nie można wysnuć wniosku, że z treści pisma z [...] listopada 2010 r., sporządzonego i podpisanego przez M. S. wynikało, jakoby działał nie w imieniu własnym lecz Odwołującej. Ponieważ pismo Odwołującej z [...] maja 2011 r. spełnia warunki konieczne do uznania je za odwołanie od decyzji, a jednocześnie brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że pismo z [...] listopada 2010 r. zostało złożone w imieniu Odwołującej, stwierdzić należy, że Odwołująca złożyła odwołanie po upływie terminu. Postanowienie z [...] lipca 2011 r. stało się prawomocne, wobec nie wywiedzenia odeń skargi. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2011 r.), Kolegium utrzymało w mocy decyzję z [...] października 2010 r. Kolegium uznało, że zarzuty złożone przez Odwołującego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zostały one wyjaśnione w treści uzasadnienia decyzji z 28 października 2010 r. (wpływ inwestycji na środowisko w zakresie likwidacji pasa zieleni) lub dotyczą kwestii niezwiązanych z ochroną środowiska lecz z kwestią racjonalnego gospodarowania środkami publicznymi (realizacja inwestycji w postaci drogi, która będzie musiała być później modernizowana w celu przyłączenia kolejnych nieruchomości do kanalizacji). Kwestia zasięgu realizacji inwestycji, a więc określenia czy modernizowana droga ma mieć kanalizację i możliwość przyłączenia nieruchomości na całej długości, leży w gestii Inwestora, gdyż to on określa co chce zrealizować. Organy administracji wydające decyzję środowiskową nie mogą ingerować w przedsięwzięcie - mogą jedynie nałożyć na inwestora takie obowiązki, które umożliwią realizację inwestycji z najmniejszą szkodą dla środowiska. Podnoszony przez Odwołującego zarzut dotyczący braku kanalizacji sanitarnej i wodociągowej w części planowanej inwestycji jest bez znaczenia z uwagi na to, że to Inwestor decyduje o tym, kiedy i w jakim zakresie ma być dokonana inwestycja. Określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji tej inwestycji oparto na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a wiec zastosowanie znajdzie art. 85 ust. 2 pkt 1 udiś. Swe stanowisko w tej kwestii organ I instancji wyraził w uzasadnieniu swej decyzji, dokonawszy własnej analizy planowanego przedsięwzięcia. Określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko zostało oparte na konstrukcji uznania administracyjnego. Zadaniem organu odwoławczego było także sprawdzenie, czy organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Przeprowadzenie przez Prezydenta własnej analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko skutkuje możliwością obiektywnej oceny planowanego przedsięwzięcia. W zaskarżonej decyzji nie tylko zawarto zalecenia organów opiniujących ale przede wszystkim dokonano ich analizy. Po zasięgnięciu opinii PPIS i RDOŚ, które to organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, organ I instancji wydał postanowienie z [...] listopada 2009 r., którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Organ uzasadnił swe stanowisko przytaczając opinie organów opiniujących, dokonując ich oceny i analizując przesłanki z art. 63 ust. 1 udiś. Na owo postanowienie, złożono zażalenie. W wyniku jego rozpatrzenia, tutejsze Kolegium, postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Podniesiony przez Odwołującego zarzut dotyczący usunięcia pasa zieleni opisano szczegółowo w Raporcie i w treści uzasadnienia decyzji z [...] października 2010 r. Wbrew twierdzeniom Odwołującego, Prezydent rozważył wpływ inwestycji na środowisko pod kątem usunięcia zieleni. To na Inwestorze spoczywa obowiązek naprawienia szkód i dokonania nowych nasadzeń. Dzięki szczegółowej analizie oceniono czy planowane usunięcie zieleni będzie miało wpływ na gatunki chronione. Zgodnie z projektem zieleni dla ulic M. i W. z czerwca 2010 r., należy posadzić łącznie 75 drzew i 478 krzewów. Na terenie węzła A., zgodnie z projektem zieleni z 2009 r., należy nasadzić 756 drzew i 3826 krzewów. Liczba nasadzeń i parametry materiału roślinnego określone w projektach pozwalają na stwierdzenie, że następuje kompensacja uszczerbku w zieleni związanego z wycinką 810 drzew i 1736,4 m2 krzewów. W rejonie planowanej wycinki następują nasadzenia nowych drzew i krzewów związane z kompensacją w ramach wycinek z terenu przyległego do stadionu. Zaplanowano nową zieleń wzdłuż i między pasami drogowymi, a także między chodnikiem i ścieżką rowerową. W związku z brakiem miejsca na wprowadzenie dostatecznie dużej liczby nasadzeń rekompensujących w rejonie inwestycji, zaplanowano wykonanie nasadzeń kompensacyjnych w innych rejonach miasta przy zadaniach inwestycyjnych, w których przewidziano nasadzenia większe niż wycinka drzew. Mając na uwadze wyżej przytoczone informacje o planowanym przedsięwzięciu wynikające z Raportu i załączników do Raportu, a także warunki pod jakimi będzie realizowana inwestycja, w szczególności w zakresie oddziaływania na nietoperze i ptaki stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na formy ochrony przyrody utworzone na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm., dalej uop bądź ustawa o ochronie przyrody), w tym na cele ochrony obszaru Natura 2000, nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, a także nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 lub powiązań z innymi obszarami. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach, jeśli spełnione będą warunki określone w Raporcie i w niniejszym postanowieniu. Wprowadzenie ograniczenia prędkości do 40 km/h spowoduje mniejsze uciążliwości dla terenów sąsiednich a także wpłynie na poprawę bezpieczeństwa ruchu samochodów i pieszych. SKO wskazało również, że decyzja z 28 października 2010 r. ma wszystkie wymagane prawem załączniki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) z dnia [...] sierpnia 2011 r. D. S. (dalej Skarżąca), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego, zarzuciła decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. naruszenie: 1) przepisów postępowania - art. 138 kpa w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o Euro, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji wydanej przy zastosowaniu szczególnych procedur przewidzianych w powołanej ustawie, umożliwiających m.in. odstąpienie od postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy planowana inwestycja (budowa ulic: P., W. i M., na odcinku od ul. W. do ul. B. w P.) nie jest objęta wykazem przedsięwzięć określonym w załączniku do rozporządzenia z 2009 r., co miało wpływ na rozstrzygnięcie prowadząc do określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie uwzględniających wiążących w tej sprawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także bezpodstawnego ograniczenia uprawnień procesowych stron postępowania, 2) przepisów postępowania - art. 138 kpa w związku art. 85 ust. 1 i 2 udiś polegające na zaniechaniu przeprowadzenia oceny poprawności merytorycznej Raportu i dokumentów uzupełniających Raport, w sytuacji gdy SKO wobec braku takiej oceny w decyzji Prezydenta miało szczególny obowiązek weryfikacji Raportu i poprawności dokonanej przez organ I instancji oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co miało wpływ na rozstrzygniecie prowadząc do utrzymania w mocy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w oparciu o nieprawidłowo sporządzony i nieprecyzyjny Raport. W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że planowana inwestycja nie została uwzględniona w wykazie przedsięwzięć realizowanych w ramach przygotowań do Mistrzostw Europy UEFA EURO 2012. Niedopuszczalne było prowadzenie postępowania według zasad przewidzianych ustawą o Euro. Konsekwencją błędnego zastosowania ustawy o Euro są uchybienia na płaszczyźnie proceduralnej i w sferze prawa materialnego. W wyniku błędnego zastosowania omawianej ustawy, wydano decyzję sprzeczną z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ma to istotne znaczenie w stosunku do sposobu zagospodarowania ulicy P. i wytyczenia jej rozbudowy. Zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozbudowa ul. P. miała być realizowana kosztem ogródków działkowych, zlokalizowanych w pobliżu Stadionu Miejskiego w P. Zgodnie z kwestionowaną decyzją, rozbudowa ul. P. ma być zrealizowana kosztem zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej po drugiej stronie ulicy. Gdyby organy administracji nie zastosowały ustawy o Euro, wówczas musiałyby uwzględnić przy wydawaniu decyzji postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co rzutowałoby na kształt rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza art. 107 § 3 i art. 8, 9, i 11 kpa. Zgodnie z art. 107 kpa decyzja winna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji winno być realne i adekwatne. Dla inwestycji która jest przedmiotem zaskarżonej decyzji nie przewidziano kanalizacji sanitarnej biegnącej równolegle do ul. P. na odcinku między ul. Strzegomską i W. Organy obu instancji nie wyjaśniły, jakie okoliczności uzasadniały uznanie, że nowe nasadzenia w rejonie węzła A. stanowią prawidłową kompensację przyrodniczą ubytków powstałych przy realizacji analizowanej inwestycji. Rejon węzła A. nie pozostaje w jakimkolwiek związku funkcjonalnym z terenami objętymi decyzją o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Z art. 82 ust. 1 udiś wynika obowiązek kompensacji w szczególności w bezpośrednim sąsiedztwie terenów objętych inwestycją, tak by zapewnić równowagę przyrodniczą w ramach danego obszaru. Pominięcie okoliczności mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ma istotne znaczenie w odniesieniu do postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Stosownie do art. 85 ust. 1 udiś uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winno zawierać szereg dodatkowych elementów, w tym informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa i o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Decyzje obu instancji nie zawierają tych elementów. Uzasadnienie nie zawiera także informacji w jakim zakresie zostały wzięte pod uwagę ustalenia zawarte w Raporcie, uzgodnienia i opinie właściwych organów (k. 4-7 akt IV SA/Po 941/11). W sprawie o sygn. akt IV SA/Po 942/11 skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. złożył M. S. (dalej Skarżący), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego. Skarga zawiera tożsamą treść jak wskazana powyżej w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 941/11 (k. 3-6 akt IV SA/Po 942/11). W odpowiedzi na skargi z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], dotyczącej sprawy [...], Kolegium wniosło ich oddalenie, odnosząc się do poszczególnych zarzutów (k. 10-11 akt IV SA/Po 941/11= k. 9-10 akt IV SA/Po 942/11). Postanowieniem z dnia 11 października 2011 r., IV SA/Po 941/11, WSA na podstawie art. 111 § 1 ppsa połączył sprawy o sygn. akt IV SA/Po 941/11 i IV SA/Po 942/11 do wspólnego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził je dalej pod sygnaturą IV SA/Po 941/11 (k. 23 akt IV SA/Po 941/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszej sprawie była decyzja z dnia 4 lipca 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję z 28 października 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie ulic: P., W. i M., na odcinku od ul. W. do ul. B. w P., wraz z infrastrukturą: kanał deszczowy, oświetlenie i kable energetyczne, gazociąg, kanalizacja teletechniczna, przyłącze sanitarne, przyłącze wodociągowe. Badając legalność tych aktów administracyjnych i poprzedzającego ich wydanie postępowania, Sąd podzielił ustalenia faktyczne organów obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą poniższych rozważań. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 udiś). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 udiś). Kompetencje do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca powierzył Radzie Ministrów (art. 60 udiś), przy czym do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, rozporządzenie to nie zostało wydane. Zgodnie z art. 173 ust. 1 udiś, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane między innymi na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm., dalej poś) zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 60 udiś, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy. Prezydent prawidłowo oparł swe rozstrzygnięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 56 obowiązującego wówczas rozporządzenia z 2004 r. Wprawdzie w dacie wydania decyzji przez Kolegium obowiązywało już nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej rozporządzenie z 2010 r.), które weszło w życie w dnia 15 listopada 2010 r., jednakże nie miało ono zastosowania w niniejszej sprawie. Stosownie do § 4 rozporządzenia z 2010 r., do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 udiś wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem rozporządzenie z 2004 r. Sprawa niniejsza została wszczęta dnia 10 sierpnia 2009 r. (prezentata Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P.) wnioskiem datowanym 30 lipca 2009 r. (k. 1-3 w teczce 1 akt administracyjnych). Przedsięwzięcie planowane w rozpoznawanej sprawie zaliczono do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mogące wymagać sporządzenia raportu takiego oddziaływania (§ 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia z 2004 r.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 udiś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 udiś. Art. 63 ust. 1 stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie Prezydent postanowieniem z [...] listopada 2009 r., utrzymanym w mocy postanowieniem SKO z [...] stycznia 2010 r., trafnie stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organy obu instancji prawidłowo wskazały w tej materii na lokalizację, skalę planowanego przedsięwzięcia, w tym sąsiedztwo z obszarem podlegającym ochronie jako obszar Natura 2000, liczbę usuniętych drzew i krzewów. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 udiś rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy Raportu, sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, złożonego dnia [...] marca 2010 r. przez Inwestora, który organy obu instancji prawidłowo oceniły jako zgodny z zakresem wyznaczonym w postanowieniu Prezydenta z [...] listopada 2009 r. i odpowiadający w pełni wymogom art. 66 udiś. Pismem z 24 marca 2010 r. nr [...], Prezydent na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, i ust. 2 udiś zwrócił się do PPIS i RDOŚ o wydanie opinii oraz uzgodnienie warunków realizacji dla planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. RDOŚ uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia, określając w sposób szczegółowy jego warunki, nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10 udiś. Opinią sanitarną z [...] kwietnia 2010 r. PPIS zaopiniował pozytywnie przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa, Sąd doszedł do przekonania, że Prezydent należycie wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 udiś, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Prawidłowo przeprowadzono postępowanie z udziałem społeczeństwa. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne. Planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję zaliczoną do przedsięwzięć Euro 2012 w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Euro. Wymienione ono zostało w wykazie przedsięwzięć Euro 2012 stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 2009 r. w pkt 42 jako rozbudowa ulic W., P., R., W., M., obowiązującym w dacie wydania decyzji obu instancji. W dacie wniesienia wniosku przedsięwzięcie wymienione było pod poz. 41 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. nr 192, poz. 1385, zm. z 2008 r., nr 127, poz. 818, które utraciło moc dnia 3 lutego 2010 r.), jako przebudowa ulic w kwartale pomiędzy ulicami: B., P., W. i M. W rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja dotyczy budowy ulic P., W. i M., a zatem zawiera się ona w wyżej przedstawionym wykazie, obejmując wymienione w nim ulice. Przesądzającym dla zaliczenia planowanego zamierzenia do przedmiotowego wykazu nie jest nadanie mu nazwy "budowa", "rozbudowa" czy "przebudowa", tylko faktyczny zakres prac, który polega na modernizacji dotychczas istniejącego układu komunikacyjnego wraz z niezbędną ku temu infrastrukturą, na obszarze opisanym w punkcie 41 załacznika z 2007 r. czy w punkcie 42 załącznika z 2009 r. Decydującego znaczenia w tym zakresie nie może mieć pismo pełnomocnika Inwestora z wnioskiem o zmianę przedsięwzięcia z "polegającego na przebudowie ulic" na "polegającego na budowie ulic". W sprawie nie uległ zmianie zakres przestrzenny planowanych prac. W samej decyzji z [...] października 2010 r. słowa "budowa ulic" oraz "rozbudowa ulic" używane są zamiennie (przykładowo – s. 1, 2 decyzji z 28 października 2010 r.). Ubocznie należy w tym miejscu zauważyć, że budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej pb) jest również rozbudowa obiektu budowlanego. Z kolei robotami budowlanymi w rozumieniu art. art. 3 pkt 7 pb jest w szczególności budowa, a także prace polegające na przebudowie obiektu budowlanego. Modyfikacja nazwy przedsięwzięcia nie wpłynęła przy tym na cel ani charakter inwestycji drogowej. Samego sformułowania "rozbudowa ulic W., P., R., W., M." nie należy pojmować jedynie jako prac polegających na poszerzeniu wskazanych ulic, lecz także zapewnienia niezbędnej infrastruktury, dzięki której będą one mogły spełniać w sposób jak najbardziej użyteczny funkcje komunikacyjne. Konsekwencją prawidłowego potraktowania planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia Euro 2012 było zastosowanie w sprawie ustawy o Euro. Nadto zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 2 udiś, organ I instancji wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie był związany ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie nabrał uzasadnionych wątpliwości co do konstytucyjności regulacji, zastosowanej w niniejszym postępowaniu, za czym przemawia w szczególności wyrok TK z 06.6.2006 r., K 23/05, OTK-A 2006/6/62 i podniesiona w uzasadnieniu tego wyroku argumentacja. Prezydent wydając decyzję z [...] października 2010 r., nie miał obowiązku określenia przebiegu kanalizacji sanitarnej między ulicami Strzegomską i W., skoro przedsięwzięcie obejmuje swym zasięgiem ulicę P., ul. W. i odcinek ul. M. od ul. B. do ul. W., zatem krótszy i nie obejmujący odcinka między ulicami Strzegomską i W. (jak i ul. W. i ul. R.; k. 306-309 akt administracyjnych). Przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie było określenie sposobu odprowadzania ścieków sanitarnych z nieruchomości poszczególnych mieszkańców ul. P. W sprawie nie znajdował w ogóle zastosowania art. 9 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. 2006 r., nr 123, poz. 858 ze zm., dalej uzzw), który zabrania wprowadzania ścieków bytowych i ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych, a także wprowadzania ścieków opadowych i wód drenażowych do kanalizacji sanitarnej. W planowanym zamierzeniu nie przewidziano wprowadzenia ścieków bytowych i przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych, a zatem w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 9 ust. 1 uzzw. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 upzp), w sposób wiążący określającym sposób przeznaczenia i zagospodarowania objętych nim terenów. Jednocześnie jest to akt, który, zgodnie z art. 6 ust. 1 upzp, określa wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uchwała nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych przy stadionie miejskim w rejonie ulic P., B. w P. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2007 r., nr 62, poz. 1603; dalej Plan) ustalił w § 6 Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego [...] w ust. 1. [...] 5) odprowadzanie ścieków sanitarnych oraz deszczowych do sieci miejskiej zgodnie z § 13. Plan w § 13 Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej [..] w ust. 3. W zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych ustalił: 1) odprowadzanie ścieków sanitarnych do sieci miejskiej; [..] w ust. 4. W zakresie odprowadzania ścieków deszczowych ustalił: 1) odprowadzanie ścieków deszczowych do sieci miejskiej z dopuszczeniem retencjonowania ścieków deszczowych na terenach po uprzednim ich podczyszczeniu; [..]. Jednakże miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa ograniczenia sposobu korzystania nieruchomości jedynie na przyszłość. Błędnie zatem Skarżący wywodzą, że z postanowień Planu, zakładającego lokalizację przy ul. P. (KD-L1; k. 64 akt IV SA/Po 825/11) projektowanej kanalizacji sanitarnej o średnicy o 300 (§ 13 ust. 3 pkt 3 Planu), wynika obowiązek likwidacji już istniejących szamb. Całkowicie dowolnym jest pogląd, że decyzja akceptująca brak budowy projektowanej kanalizacji sanitarnej na ul. P. w ramach planowanego przedsięwzięcia, dopuszcza "mieszanie tego rodzaju odpadów" (cz. B/ - s. 6 skarg; zapewne winno być "ścieków"]. Prawidłowa eksploatacja już istniejących szamb, w żaden sposób nie może prowadzić do mieszania się wód opadowych (które będą odprowadzane wchodzącym w skład planowanego przedsięwzięcia kanałem deszczowym), ze ściekami bytowymi bądź przemysłowymi. Podstawą do odstąpienia w niniejszej sprawie od realizacji ustaleń zawartych w § 13 ust. 3 pkt 1 i 3 Planu, był prawidłowo zastosowany przez organy obu instancji 80 ust. 2 zd. 2 udiś. Oparcie decyzji na rozwiązaniach ustawy o Euro nie doprowadziło w niniejszej sprawie do skutków, opisanych w skardze. Organy obu instancji dokonały prawidłowo Raportu oddziaływania na środowisko i dokumentów uzupełniających Raport. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, podlegającym ocenie właściwego organu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.2.2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15, akceptowany przez K. Gruszeckiego "Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz" Pressom sp. z o.o. Wrocław 2009 s. 179 uw. 2). Ocena dowodu z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko została dokonana prawidłowo, a Skarżący mogli wypowiedzieć się co do przeprowadzonego zeń dowodu (art. 80 i 81 kpa). Niniejszy raport jest precyzyjny, należycie uzasadniony i trafnie został przez organy obu instancji uznany. Organ I instancji, z uwagi na art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a udiś, zasadnie określił sposób wykonania kompensacji przyrodniczej z uwagi na znaczące oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko. Sama definicja kompensacji przyrodniczej sformułowana została przez ustawodawcę w art. 3 pkt 8 poś. Rozumie się przez nią zespół działań obejmujących w szczególności roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazowych. Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą (art. 75 ust. 3 poś). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że kompensacja przyrodnicza winna nastąpić w pierwszej kolejności w bezpośrednim sąsiedztwie terenów objętych inwestycją, jednakże z uwagi na szczupłość terenu objętego planowanym przedsięwzięciem, nie umożliwiła dokonania rekompensaty przyrodniczej na tym terenie w całości. Prezydent prawidłowo uwzględnił w decyzji z 28 października 2010 r. dokonanie kompensacji przyrodniczej terenu objętego pracami budowlanymi w rejonie ulic M. i W. przez nasadzenie 75 drzew i 478 krzewów, dla ul. M. nasadzenie drzew i szpalerów krzewów gatunków osiągających docelowo duże rozmiary, dla ul. P. nasadzenia szpalerów krzewów gatunków osiągających docelowo duże rozmiary jako uzupełnienie alei drzew w pasie rozdziału, dla ul. W. posadzenie 5 drzew i nasadzenie krzewów w pasach między chodnikiem i ścieżką rowerową. Jednocześnie Prezydent wyjaśnił, że w ramach kompensacji posadzone zostaną 756 drzewa i 3826 krzewów na terenie węzła A. Z uwagi na warunki przestrzenne, na terenie planowanej inwestycji nie ma miejsca na posadzenie wszystkich drzew i krzewów, które zrównoważyłyby niezbędną wycinkę. W niniejszej sprawie nie powoduje to ujemnych skutków, skoro w najbliższym sąsiedztwie zachowano Lasek M. i zieleń wokół fortów. Dlatego zasadnym w ocenie Sądu było postanowienie o dokonaniu dalszych nasadzeń w miejscu innej inwestycji prowadzonej przez miasto Poznań. W ten sposób zachowane zostały niezbędne walory przyrodnicze terenu rozumianego jako całe miasto. Jako nieuzasadniony należało ocenić zarzut braku zamieszczenia w decyzji z [...] października 2010 r. informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Organ I instancji na s. 11 i 20 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśnił, w jaki sposób zapewnił udział społeczeństwa w poprzedzającym jej wydanie postępowaniu. Kolegium uznając postępowanie Prezydenta w tym zakresie za prawidłowe, nie miało obowiązku powtarzania w uzasadnieniu własnej decyzji jego przebiegu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się uchybień organu I instancji w tym zakresie. Nadto w postępowaniu udział brało udział Stowarzyszenie M.-P. Żaden z zebranych dowodów nie prowadzi do innych ustaleń, niźli dokonane przez organy obu instancji, a prowadzące do oceny, że przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na zabytki chronione ustawą o ochronie zabytków. W szczególności brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie będzie miało negatywny wpływ na Fort VIIa jako zabytek. W sprawie nie zachodziły przesłanki nieważności decyzji ani nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani do innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił złożone skargi.