IV SA/Po 95/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski As.sąd Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 października 2007 r. przy udziale ze skargi B.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy w naturze oddala skargę /-/I.Kucznerowicz /-/G.Radzicka /-/M.Dybowski Decyzją z dnia [...] nr [...] działający z upoważnienia Wójta Gminy Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił B.T. przyznania biletu kredytowanego. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, powołując się na przedstawione dokumenty, że obecność wnioskodawcy na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w dniu 23 października 2006 r. jest nieobowiązkowa oraz, że niestawiennictwo na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. W ocenie organu I instancji przyznanie biletu kredytowanego w opisanej sytuacji nie jest rzeczą konieczną i niezbędną do życia. Ponadto odmawiając udzielenia wnioskowanej pomocy wzięto pod uwagę fakt braku współpracy z pracownikiem socjalnym, co stanowi samodzielną podstawę odmowy przyznania świadczenia. W odwołaniu od decyzji B.T. zarzucił organowi I instancji notorycznie pozbawianie go prawa do występowania przed sądami. Ponadto wskazał, że już wcześniej organ I instancji kilka razy odmownie rozpoznał jego inne wnioski, w tym wnioski o zasiłki celowe na zakup żywności, używając argumentu "nie jest rzeczą konieczną i niezbędną do życia". W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przywołano treść art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm., dalej jako ustawa o pomocy społecznej) zgodnie z którym zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego, oraz treść art. 39 ust. 1 wskazanej ustawy, zgodnie z którym zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji wskazując, że znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie o rozprawie zawiera informację, iż stawiennictwo strony nie jest obowiązkowe i nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Nadto organ II instancji stwierdził, że strona, aby zaprezentować swoje stanowisko nie musi brać osobistego udziału w posiedzeniu sądu, jest to bowiem możliwe w formie pisemnej. Organ II instancji podzielił też stanowisko organu I instancji odnośnie braku współpracy strony z pracownikiem socjalnym, wyrażając opinię, że jest to samodzielna podstawa odmowy udzielenia wnioskowanej pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zarzucił organom administracji uzasadnianie swoich decyzji potokami słów i zarzutem braku współpracy z pracownikiem socjalnym. Wskazał, że na bieżąco informuje pracownika o swoim stanie posiadania. Zaznaczył, że ma prawo reprezentować samego siebie przed każdym sądem, a organy I i II instancji pozbawiają go tego prawa. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej "pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy". Skarżący zwrócił się do pomocy społecznej o przyznanie świadczenia niepieniężnego w postaci biletu kredytowanego (art. 36 pkt 2 lit. "b" ustawy o pomocy społecznej). Jak słusznie wskazał organ II instancji jest to jedna z form zasiłku celowego. Bilet kredytowany jest przyznawany osobie potrzebującej takiej pomocy, kiedy zachodzi konieczność załatwienia ważnych spraw osobistych przez wnioskodawcę w innym miejscu niż jego miejsce zamieszkania. W takiej sytuacji ocenie organu administracji publicznej podlega to, czy sytuacja w jakiej znalazł się wnioskodawca jest ważną, a także, czy jego obecność we wskazanym miejscu jest konieczna. Skarżący do wniosku przedłożył zawiadomienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o rozprawie w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zawiadomienie zawiera adnotację, że stawiennictwo w Sądzie jest nieobowiązkowe oraz pouczenie, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Oceniając więc okoliczność sprawy, organ administracyjny słusznie uznał, że wyjazd skarżącego na rozprawę nie jest konieczny. Za prawidłowy należy uznać argument organu II instancji, że skarżący w takiej sytuacji może swoje stanowisko określić pisemnie i przesłać na adres Sądu. Sąd sprawując kontrolę rozstrzygnięć administracyjnych sprawdza, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, a także czy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami proceduralnymi. Co do zasady – przed sądem administracyjnym – nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji, wydającym zaskarżoną decyzję - art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, dalej jako: prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjątek o którym mowa w art. 106 §3 wymienionej ustawy to dowód z dokumentów i to tylko wówczas gdy: - jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, - nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tych też powodów procedura postępowania przed sądami administracyjnymi nie wymaga obecności strony. Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącego, że jego obecność na rozprawie w sprawie IV SA/Po 999/05 była konieczna. Ubocznie należy jedynie zauważyć, że w powyższej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę B.T. uwzględnił argumenty skarżącego i decyzję obu instancji w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego uchylił. W powyższych okolicznościach, nie znajdując uzasadnionych argumentów podniesionych w skardze przemawiających za potrzebą uchylenia zaskarżonej decyzji, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do uchybień proceduralnych, ani też naruszeń prawa materialnego – na zasadzie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić. /-/I. Kucznerowicz /-/G. Radzicka /-/ M. Dybowski AT