IV SA/Po 959/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. P., J. P., M. P. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania rozbiórki oddala skargę w całości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. W. , decyzją z dnia [...] maja 2021 roku (nr [...]), nałożył na M. P., J. P. oraz M. P., obowiązek wykonania rozbiórki stanowiska postojowego zadaszonego (wymiar: 5,30m x 3m) usytuowanego przy granicy z działką nr [...], zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości O. . ul. [...]. Organ wyjaśnił, że na działce nr [...] w miejscowości O. . ul. [...] posadowione są drewniane wiaty o powierzchni zabudowy 24,72 mkw. oraz 8,87 mkw. Wiata w kształcie litery "L" (powierzchnia zabudowy 24,72 mkw.) składa się z trzech funkcjonalnie wyodrębnionych części. Dach w części [...] pokryty jest papą, a w części [...] poliwęglanem. Ściany podłużne części [...] (5,30m x 3m) zbudowane zostały z paneli ogrodzeniowych drewnianych i betonowych, ściana tylna z płyty meblowej i panelu ogrodzeniowego drewnianego, poliwęglanu oraz elementów drewnianych, słupy przymocowane są do podłoża kątownikami stalowymi, podłoże utwardzone z płytek chodnikowych i kostki brukowej. Organ ustali, że część [...] wiaty w kształcie litery "L" powstała w 2015 roku i jest wykorzystywana jako zadaszone stanowisko postojowe. PINB przyjął, że jest to urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. 2020, poz. 1333). Usytuowanie spornego stanowiska postojowego przy granicy z działką bez zachowania odległości 3m stanowi naruszenie w/w warunków technicznych. W tym stanie rzeczy konieczne było wydanie nakazu rozbiórki, gdyż brak jest prawnej, technicznej możliwości doprowadzenia spornego stanowiska do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust.1 pkt 1 i ust. 7 ustawy - Prawo Budowlane). Nakaz skierowano do właściciela nieruchomości (art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo Budowlane). Organ wyjaśnił, że decyzja podlega wykonania w dniu, w którym stanie się ostateczna. Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] września 2021 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwalifikacja prawna spornego obiektu budowlanego dokonana przez PINB budzi zastrzeżenia. Jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy, tj. na konieczność orzeczenia rozbiórki. W ocenie WWINB sporne miejsce postojowe z uwagi na jego zadaszenie nie może stanowić miejsca postojowego o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy - Prawo budowlane. Jeżeli w wyniku robót budowlany powstaje zadaszony plac postojowy, umożliwiający postój do 10 samochodów osobowych, to stanowi on budowlę. WWINB wyjaśnił, że brak jest ustawowej definicji wiaty. Jednak w świetle Słownika Języka Polskiego PWN wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach nad parkingiem, magazynem, przystankiem. Podobne określenie wiaty zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. 1999r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), zgodnie z którym za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Kwalifikacja takiego obiektu budowlanego wymaga uwzględnienia również funkcji, jaką ma pełnić, na jaki cel ma być wykorzystywana. Zawsze jednak przyjmuje się, że wiata to samodzielna i lekka budowla posadowiona na słupach posiadająca dach i fundamenty oraz nieposiadająca ścian, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem warunków atmosferycznych. Jeżeli faktycznym przeznaczeniem wiaty jest zadaszenie nad pakującymi samochodami (niezależnie od ilości stanowisk), to z uwagi na powyższą funkcję obiekt należy uznać za zadaszone miejsce postojowe. Z powyższych względów WWINB uznał, że sporny obiekt nie odpowiada warunkom z art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy - Prawo budowlane, lecz jest obiektem, który należy zakwalifikować jako zadaszone stanowisko postojowe w rozumieniu przepisu § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), który określa warunki techniczne dla urządzonych miejsc postojowych i nakładający na inwestora obowiązek ich posadowienia w określonej odległości od wskazanych w tym przepisie obiektów oraz granicy działki budowlanej. W ocenie organu odwoławczego PINB bez wątpienia ustalił, iż właściciel korzysta z zadaszonej wiaty jako miejsca postojowego dla samochodu. WWINB wyjaśnił ponadto, że nadzór budowlany posiada kompetencję do badania legalności wszelkich robót budowlanych, także tych na prowadzenie których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ani też nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia. Roboty budowlane niewymagające dla swej legalności uzyskania pozwolenia lub dokonania uprzedniego zgłoszenia podlegają oceniane pod kątem art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane (roboty wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska), a także pod kątem art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo Budowlane (roboty wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach). Usytuowanie stanowiska postojowego, w tym również zadaszonego (wiata, pod którą stoi samochód) przy granicy działki (bez zachowania odległości 3m od granicy nieruchomości) stanowi naruszenie warunków technicznych. M. P., J. P. oraz M. P. skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także umorzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kwestionowane decyzje, w ocenie skarżących, zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 136 § 1 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia dowodów przedłożonych w postępowaniu odwoławczym, przyjęcie ustaleń wbrew treści protokołu kontroli z dnia lipca 2020 roku, a ponadto poprzez brak wyjaśnienia wątpliwości, co do przeznaczenia wiaty i w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, tj. przyjęcie ustalenia, że wiata jest wykorzystywana jako zadaszone miejsce postojowe, podczas gdy faktycznie i aktualnie wykorzystywana jest ona jako miejsce spotkań przy grillu, miejsce wspólnego rodzinnego picia kawy, miejsce zabawy dzieci oraz miejsce składowania narzędzi ogrodowych. Skarżący zażądali przeprowadzenia dowodu z dokumentacji fotograficznej załączonej do skargi. W uzasadnieniu skargi wskazano, że PINB oparł decyzję na fotografiach dostarczonych przez C. J. wykonanych kilka lat temu. Z kolei przeprowadzone kontrole nie potwierdziły, aby wiata pełniła inną funkcję niż rekreacyjno-wypoczynkową. W ocenie skarżących organ pominął dowody przedłożone przez nich (dokumentacja fotograficzna) na poparcie tezy o rekreacyjnym wykorzystywaniu wiaty w okresie letnim oraz treść protokołu kontroli, w którym stwierdzono, że w części wiaty znajdowały się: taczki rowery, boczne drzwi do samochodu, drabina malarska, leżak i kosze wiklinowe, traktorem do koszenia trawy. Zdaniem skarżących organ wybiórczo potraktował materiał dowodowy i oparł rozstrzygnięcie sprawy na dokumentacji fotograficznej sprzed kilku lat, co skutkowało przyjęciem dowolnych ustaleń faktycznych oraz brakiem "ustalenia aktualnej funkcji wiaty". Inspektor Nadzoru Budowlanego zażądał oddalenia skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd nie ujawnił podstaw dla przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. Ustalenia stanowiące postawę faktyczną kontrolowanego rozstrzygnięcia zostały przyjęte bez istotnego naruszenia przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, czy art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.). Do akt administracyjnych włączony został materiał dowodowy, na który składa się dokumentacja fotograficzna organu oraz stron postępowania, protokoły kontroli, graficzne przedstawienie zagospodarowania działki nr [...] wykonane na mapie w skali 1:500 (załącznik do decyzji o warunkach zabudowy), szkice spornej zabudowy wraz z opisem i wymiarami, pisemne oświadczenia/wyjaśnienia stron postępowania. Analiza wskazanych dowodów oraz stanowisko stron postępowania ujawnia następujące okolicznością sprawy. Na działce na działce nr [...] w miejscowości O. . ul. [...] pobudowane zostały dwie wiaty o konstrukcji drewnianej. Wiata nr [...] w kształcie litery "L" o powierzchni zabudowy 24,72 mkw. (złożona z trzech części [...] - obiekt nr [...] na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy) oraz wiata nr [...] o powierzchni zabudowy 8,87 mkw. (obiekt nr [...] na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy). Pismem z dnia [...] lipca 2020 roku (k. 28 akt administracyjnych organu I instancji) PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowości budowy wiaty w kształcie litery "L", poinformował strony o prawie do czynnego udziału w postępowaniu oraz wezwał do wskazania inwestora oraz daty wybudowania tego obiektu. Czynności wyjaśniające prowadzone w sprawie przez organ (wezwania kierowane do stron, Starosty oraz Prezydenta Miasta) nie ujawnił, aby sporny obiekt został zrealizowany w oparciu pozwolenie na budowę, czy też w wyniku dokonanego zgłoszenia budowy. Na dzień wydania decyzji właścicielami nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w miejscowości O. . ul. [...] byli M. P., J. P. oraz M. P.. Organ zweryfikował twierdzenia właściciela działki sąsiedniej dotyczące daty pobudowania spornego obiektu. Do akt sprawy włączone zostały wydruki z portalu [...] roku oraz z 2015 roku, które dokumentują postępy w zagospodarowywaniu działki nr [...]. Pismem z dnia [...] maja 2020 roku (k. 63 akt administracyjnych PINB), po włączeniu do akt sprawy między innymi dokumentacji fotograficznej z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2021 roku, organ zawiadomił strony o zmianie zakresu postępowania wskazując, że postępowanie o sygn. [...] prowadzone jest w zakresie prawidłowości budowy zadaszonego stanowiska postojowego (część [...] wiaty nr [...] o wymiarach 5,3m x 3m) usytuowanego przy granicy z działką nr [...]. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych dla załatwienia kontrolowanej sprawy z poszanowaniem zasady prawdy materialnej. Materiał dowodowy pozwala na kontrolę realizacji obowiązków procesowych, co do przyczyn uznania danych faktów za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zgromadzony materiał dowodowy obrazuje przedmiot sprawy w sposób, który pozwala na ocenę spełnienia istotnych przesłanek prawa materialnego, a ponadto prezentuje także okoliczności niezbędne dla załatwienia sprawy z poszanowaniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Twierdzenia skargi o poczynieniu dowolnych ustaleń faktycznych w oparciu o nieaktualny materiał dowodowy nie przystają do dowodów włączonych do akt sprawy i przekazanych sądowi oraz jednoznacznej treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. W decyzji organu pierwszej instancji expressis verbis wskazano, że ustalenia dotyczące sposobu użytkowania części [...] wiaty nr [...] jako zadaszonego stanowiska postojowego potwierdza dokumentacja fotograficzna organu oraz strony postępowania wykonana w dniu [...] października 2016 roku, dniu [...] czerwca 2020 roku oraz w dniu [...] kwietnia 2021 roku. Do akt sprawy włączono także dokumentację fotograficzną strony przesłaną w dniu [...] kwietnia 2021 roku (k. 46-51 akt administracyjnych PINB). Treść wskazanych powyżej dowodów jednoznacznie potwierdza, że sporny obiekt budowlany pełni funkcję zadaszonego miejsca postojowego. Dokumentacja fotograficzna załączona do skargi oraz do odwołania nie stanowi o wadliwości ustaleń faktycznych przyjętych przez skarżone ograny. Argumentacja skargi, że przedmiotowa wiata aktualnie i wyłącznie pełni funkcję gospodarczą/magazynową, a latem służy do celów wypoczynku i rozrywki, stanowi nieuzasadnioną polemikę z ustaleniami organów, które są logiczne, zgodne z zasadami doświadczenia życiowego oraz zostały poparte dowodami włączonymi do akt sprawy. Sąd nie ujawnił podstaw do przyjęcia stanowiska, że wpływ na zgodność z prawdą materialną przyjętych ustaleń faktycznych mogło mieć lakoniczne odniesienie się WWINB do argumentacji odwołania o błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Sformułowanie "organ powiatowy bez wątpienie ustalił na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz posiadanej dokumentacji fotograficznej, iż właściciel nieruchomości korzysta z zadaszonej wiaty jako miejsca postojowego dla samochodu" stanowi o przyjęciu za prawidłowe ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji. Zaprezentowane stanowisko WWINB należy postrzegać w ten sposób, że organ odwoławczy po analizie treści odwołania oraz załączonej do niego dokumentacji fotograficznej nie znalazł podstaw do tego, aby zakwestionować ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. W ocenie Sądu także dokumentacja fotograficzna załączona do skargi nie daje podstaw do kwestionowania ustaleń przyjętych za podstawę faktyczną skarżonych decyzji. Składowanie w spornym obiekcie różnych ruchomości nie dowodzi dowolności poczynionych ustaleń, gdyż nie wyklucza wykorzystywania spornej wiaty jako zadaszonego miejsca postojowego. Z kolei twierdzenia skargi wskazujące, że przedmiotowa wiata służy wypoczynkowi i rekreacji stoją w oczywistej kolizji z konstrukcją spornej wiaty, która estetyką, sposobem wykonania, użytymi materiałami, a także umiejscowieniem na działce, dalece odbiega od obiektów budowanych przeznaczonych dla zaspokajania potrzeb deklarowanych w skardze, tj. obiektów o charakterze drewnianych altan ogrodowych. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści ustaleń faktycznych przyjętych przez skarżone organy i przyjął je, jako własne ustalenia w sprawie. Dowody zgromadzone przez organy administracji publicznej wskazują, że sporna wiata (części [...] wiaty nr [...]) powstała w 2015 roku, a zawiadomienie o wszczęciu postępowanie administracyjnego dotyczące legalności jej pobudowania opatrzone jest datą [...] lipca 2020 roku. Materialnoprawną podstawę załatwienia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 z późn. zm.) w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 471 z późn. zm.). Sąd podziela stanowisko WWINB, że sporny obiekt budowlany nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane oraz nie stanowi miejsca postojowego, o którym stanowi art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy - Prawo budowlane. Organ odwoławczy trafnie uznał, że wskazane uchybie organu I instancji nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Sporny obiekt budowlany - określany jako wiata - faktycznie spełnia warunki do uznania go za budynek. Zauważyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez pojęcie "budynek" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Nie budził wątpliwości w niniejszej sprawie, ani fakt trwałego związania z gruntem przedmiotowego obiektu budowlanego, ani fakt posiadania fundamentu (fundament punktowy) oraz fakt posiadania dachu. Sporny obiekt posiada ściany osłonowe z trzech stron przez co można go uznać za wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Taka ocena znajduje swoje potwierdzenie w materialne zdjęciowym zebranym w aktach sprawy. Natomiast to, że obiekt nie ma wszystkich ścian nie przeczy jego "wydzieleniu z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych". Jeśli da się wyraźnie określić zewnętrzne kształty obiektu, to tym samym stanowi on budynek (porównaj wyrok NSA z 21.11.2016 r., II OSK 1013/16, LEX nr 2170748). W konsekwencji powyższego organy trafnie uznały, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zastosowanie znajduje Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 z późn. zm.). Skoro udowodniono, że przedmiotowa wiata jest wykorzystywana jako stanowisko postojowe, to powinna ona spełniać warunki dotyczące jej usytuowania na działce. Z treści § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a) powyższego rozporządzenia stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: dla samochodów osobowych 3m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Organ odwoławczy trafnie zauważa, że o funkcji spornego obiektu rozstrzyga udokumentowany sposób jego użytkowania. W takim stanie rzeczy WWINB trafnie wskazał, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 powołanej ustawy (uchwała NSA z 3.10.2016 r., II OPS 1/16, ONSAiWSA 2017, nr 1, poz. 2.). Okolicznością bezsporną oraz udokumentowaną w aktach sprawy jest to, że sporne stanowisko postojowe zostało usytuowane tylną ścianą w granicy z działką sąsiednią, a więc bez zachowana odległość od granicy działki wymaganej dla umiejscowienia zadaszonego stanowiska postojowego dla samochodów osobowych. Doprowadzenie spornej wiaty do stanu zgodnego z prawem, ze względu na rodzaj naruszenia prawa, nie jest możliwe. Organy trafnie uznały, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak jest możliwości legalizacji. Stąd w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane należało nakazać rozbiórkę spornego obiektu budowlanego. Deklarowany przez skarżących w toku postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego sposób aktualnego użytkowania spornej wiaty pozostaje bez wpływu na określenie przedmiotu kontrolowanego postępowania. Deklaracje właścicieli/inwestorów nie stanowią o trwałej eliminacji przeznaczenia spornej wiaty wynikającego z jej konstrukcji oraz nie stanowią o braku możliwości praktykowanego na przestrzeni lat sposobu korzystania ze spornej wiaty jako zadaszonego miejsca postojowego. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uwzględnienia żądania umorzenia postępowania administracyjnego, a także podstaw do zakwestionowania stanowiska, że jedynym możliwym rozwiązaniem prowadzącym do usunięcie stwierdzonego bezprawia budowlanego było nakazanie rozbiórki spornego obiektu budowlanego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.