IV SA/Po 963/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu [...] czerwca 2013 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "O. G." w P. część B. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł organ nadzoru - Wojewoda Wielkopolski, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uchwale z dnia 18 czerwca 2013 r. zarzucono naruszenie art. 17 pkt 14 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., Nr 647 ze zm. - zwanej dalej "u.p.z.p.") poprzez brak przedstawienia Radzie Miasta P. przez Prezydenta Miasta P.- listy nieuwzględnionych uwag i w konsekwencji nie rozstrzygnięcie o nich przez Radę Miasta P. przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "o. G." w P. część B. Wojewoda Wielkopolski wskazał, iż przedmiotowa uchwała została Mu doręczona wraz z dokumentacją prac planistycznych dnia 24 czerwca 2013 roku. Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 ww. ustawy. Stosownie do art. 93 ust. 1 powoływanej ustawy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dalej podniesiono, iż w myśl art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010r. Nr 130, poz. 871), która weszła w życie dnia 21 października 2010 r., do planów miejscowych oraz studiów, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W przypadku przedmiotowego planu uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia podjęto dnia 30 maja 2006 r., zatem przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. W myśl normy art. 4 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 października 2010 r. - ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem obligatoryjnych ustaleń co do przeznaczenia oraz określenia sposobu zagospodarowania terenów dokonuje rada gminy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego mają charakter przepisów powszechnie obowiązujących i stanowią podstawę prawną do wydawania decyzji administracyjnych. Tym samym muszą spełniać wymagania stawiane aktom prawa miejscowego, oczywiście z uwzględnieniem specyfiki przedmiotu regulacji oraz formy. Tryb sporządzania planu miejscowego, poprzez wskazanie kolejności etapów postępowania w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określał przepis art. 17 u.p.z.p. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 17 pkt 12 i 14 u.p.z.p. Prezydent rozpatruje uwagi dotyczące projektu planu miejscowego, a wykonanie tej czynności przedstawia w wykazie, stanowiącym element dokumentacji prac planistycznych. Następnie przedstawia radzie gminy projekt planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Z kolei na mocy art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Rada Miasta rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia uwag, a rozstrzygnięcie to winno stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu miejscowego. W ocenie Wojewody, w oparciu o przedłożoną dokumentację prac planistycznych stwierdzić należy brak przekazania przez Prezydenta Miasta P. Radzie Miasta P. części uwag złożonych po pierwszym wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (tj. w dniach od 11 grudnia 2008 r. do 14 stycznia 2009 r.), które nie zostały przez Prezydenta uwzględnione, na co wskazuje wykaz uwag załączony do dokumentacji prac planistycznych oraz ustalenia planu uchwalonego w dniu [...] czerwca 2013 r. Sytuacja taka dotyczy uwag złożonych przez Sekcję "X" (w dniu 16 stycznia 2009r.), Biuro "Y" (w dniu 26 stycznia 2009 r.) oraz Parafię "Z" Pw. [...] (w dniu 27 stycznia 2009 r.). Organ nadzoru wskazał, że przedmiotowy plan został uchwalony po raz pierwszy już w dniu 09 czerwca 2009 r., a uchwała w jego sprawie zawierała wymagany przepisami art. 20 u.p.z.p. załącznik, w którym Rada Miasta P. rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia omawianych uwag (za wyjątkiem jednej uwagi, błędnie zakwalifikowanej jako uwzględnionej przez Prezydenta). Jednakże w związku z istotnymi naruszeniami prawa plan ten został unieważniony przez Wojewodę Wielkopolskiego rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 08 lipca 2009 r. Nadmienić należy, że ww. uwagi nie zostały co prawda powtórnie złożone po ponownym wyłożeniu projektu planu, na etapie ponawiania przez Prezydenta Miasta P. czynności proceduralnych na skutek wydania ww. rozstrzygnięcia nadzorczego, jednakże w ocenie organu nadzoru nie zwalniało to Prezydenta od ich ponownego przekazania Radzie Miasta P. - zważając zwłaszcza na fakt, że treść większości z tych uwag nie zdezaktualizowała się wskutek powtórnego uchwalenia planu. Z ww. norm ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika obowiązek Prezydenta ustosunkowania się do wszystkich przedłożonych uwag, zgłoszonych w ramach procedowania nad danym planem miejscowym. W razie nieuwzględnienia ich w projekcie planu, a więc negatywnego ich rozstrzygnięcia na Prezydencie spoczywa bezwzględny obowiązek przekazania wszystkich nieuwzględnionych uwag radzie gminy. Do rady bowiem należy ostateczna kompetencja oceny zasadności tych uwag. Rada ma bowiem autonomiczne uprawnienie do oceny takich uwag, a tym samym może - odmiennie niż uczynił to Prezydent - potwierdzić ich zasadność. Uwzględnienie zaś uwag przez radę bezpośrednio wpływa na treść uchwały w sprawie planu miejscowego. Zdaniem Wojewody oczywistym jest, że nie przekazanie Radzie Miasta P. wszystkich uwag nieuwzględnionych przez Prezydenta w trakcie prac nad projektem przedmiotowego planu miejscowego spowodowało, że Rada nie mogła się do nich ustosunkować. Skoro ustawodawca przewidział bezwzględnie wiążący organy gminy dwustopniowy tryb rozstrzygania o zasadności uwag wniesionych do projektu planu - najpierw przez organ sporządzający projekt planu, a następnie - w zakresie uwag nieuwzględnionych - przez organ stanowiący gminy, to oznacza, iż obowiązkiem organów gminy było zastosowanie się do obowiązujących wymagań procedury. W myśl przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że "istotne naruszenie trybu postępowania należy zatem rozumieć jako takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne mogłyby być potencjalnie odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego" (vide wyrok WSA w Poznaniu z 28 października 2010 r., sygn. II SA/Po 184/10, CBOSA). Nadto w orzecznictwie oraz doktrynie ugruntowany został pogląd, że zapisy dotyczące procedury sporządzania planu są kategoryczne, a klauzula w nim zawarta ma na celu zapewnienie ich bezwzględnego przestrzegania przez organy samorządu lokalnego. Podkreślono, że skoro plan miejscowy jest przepisem gminnym, a więc prawem lokalnym powszechnie obowiązującym, to obowiązek ścisłego przestrzegania rygorów jego stanowienia jest jedną z gwarancji państwa prawnego w tworzeniu prawa lokalnego (vide wyrok WSA w Opolu z dnia 20 kwietnia 2009r., sygn. akt II SA/Op 575/08, CBOSA). W ocenie organu nadzoru brak przekazania Radzie Miasta P. części uwag do projektu przedmiotowego planu miejscowego nieuwzględnionych przez Prezydenta wyczerpuje znamiona istotnego naruszenia trybu jego sporządzania. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że, mimo pierwotnego nie uwzględnienia w roku 2009, Rada Miasta P. uwzględniłaby jednak pominięte uwagi, a takie rozstrzygnięcie miałoby niewątpliwie bezpośredni wpływ na zapisy tego planu. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności wskazano, iż na podstawie uchwały o przystąpieniu przeprowadzono procedurę planistyczną zakończoną przyjęciem w dniu 8 lipca 2009 r. przez Radę Miasta P. uchwały Nr [....] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "o. G." w P. część B. Wojewoda Wielkopolski, rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2009 r., orzekł nieważność uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. w całości, ze względu na istotne naruszenia prawa. W związku z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody, na podstawie uchwały o przystąpieniu, projekt miejscowego planu został opracowany na nowo i dla tak opracowanego nowego projektu powtórzono, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami, procedurę planistyczną od etapu opiniowania i uzgadniania. W dniach od 19 września do 18 października 2012 r. nowy projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu, po raz pierwszy po zmianach wynikających m.in. z rozstrzygnięcia nadzorczego. Uwagi zbierane były do dnia 2 listopada 2012 r. W terminie wpłynęły dwa pisma zawierające łącznie siedem uwag, z których Prezydent Miasta P. uwzględnił cztery uwagi, a trzech uwag nie uwzględnił. W wyniku uwzględnienia uwagi dotyczącej zmiany przeznaczenia jednej z działek z funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej na usługową, w dniach od 5 grudnia 2012 r. do 8 stycznia 2013 r. nowy projekt planu po raz kolejny został wyłożony do publicznego wglądu. Uwagi były ponownie zbierane do dnia 22 stycznia 2013 r. W terminie wpłynęły dwa pisma zawierające łącznie cztery uwagi. Prezydent Miasta P. uwzględnił trzy z nich. W tym przypadku wprowadzenie zmian do nowego projektu planu nie wymagało ponowienia procedury. Nowy projekt planu został przekazany do uchwalenia Radzie Miasta P. wraz z załącznikami oraz listą nieuwzględnionych uwag, jednak tylko i wyłącznie uwag nieuwzględnionych dotyczących nowego projektu planu, złożonych podczas dwóch ostatnich wyłożeń. Istotnym w kontekście przedmiotowej sprawy jest w ocenie organu art. 28 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu, czynności, o których mowa w art. 11 i 17 u.p.z.p., ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi. Jakkolwiek określenie "w zakresie niezbędnym", analogiczne do użytego w art. 19 ust. 1 u.p.z.p., nie jest precyzyjne, to należy uznać, iż wymiernym w tej kwestii będzie cel jakim jest doprowadzenie projektu miejscowego planu do stanu zgodności z przepisami prawa. Ponadto, ocena "niezbędności zakresu", w jakim mają być one powtórzone, musi brać pod uwagę zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły od momentu wydania poprzedniej, unieważnionej uchwały w sprawie miejscowego planu. W ocenie organu, mimo daleko idących skutków stwierdzenia nieważności uchwały należy pamiętać, że nie oznacza to przekreślenia całej przeprowadzonej procedury planistycznej. W obrocie prawnym pozostaje więc uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu, oraz, przy założeniu niezmienionego stanu faktycznego i prawnego, dalsze czynności planistyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270.), zwanej p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na uchwałę, Sąd na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdza nieważność uchwały w całości lub części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Brak podstaw do uwzględnienia skargi, w myśl art. 151 p.p.s.a., skutkuje z kolei jej oddaleniem. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta P. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 18 czerwca 2013 r. Uchwała objęta skargą, zaskarżona została przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Ustawa ta wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). Rozważania w niniejszej sprawie wypada rozpocząć od wskazania, iż w dniu 30 maja 2006 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 8 lipca 2009 r., Wojewoda Wielkopolski, rozstrzygnięciem nadzorczym orzekł nieważność uchwały z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "o. G." w P. część B w całości. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Należy również wskazać, iż w dniu 21 października 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 130, poz. 871). Z art. 4 ust. 2 tejże ustawy wynika, że przepisy dotychczasowe stosuje się m.in. do planów miejscowych, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy. Z uwagi na szczególną regulację w przedmiocie oceny uchwały planistycznej, odnotować trzeba, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powodują: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Z treści tej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego; zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy, przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa art. 16 ust. 1 ustawy oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 tego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Podkreślić należy, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Oznacza to, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Odnośnie naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu ustawodawca wprowadził dodatkową przesłankę - istotności tego naruszenia. Nie każde zatem naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" 6. wydanie, C. H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 263 i nast.). Dokonując kontroli kwestionowanej uchwały Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ zasad sporządzania planu miejscowego i istotnych naruszeń trybu jego sporządzania skutkujących stwierdzeniem nieważności części lub całości uchwały. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę, w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie w wyniku rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzono nieważność poprzedniej uchwały w sprawie miejscowego planu z dnia 8 lipca 2009 r. Skutkiem stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest zatem jej wyeliminowanie z obrotu prawnego od chwili podjęcia (ex tunc). Jednakowoż stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy o planie zagospodarowania przestrzennego oznacza wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej jednej - choć najważniejszej uchwały podejmowanej w procesie planowania. W obrocie prawnym pozostaje w szczególności uchwała rady o przystąpieniu do sporządzania planu, określająca obszar objęty planem i - co więcej - zobowiązująca do podejmowania kolejnych czynności planistycznych. Te zaś przy założeniu nie zmienionego stanu faktycznego i prawnego pozostają aktualne. Mogą być zatem uznane - choć należy to czynić ostrożnie - za nie wymagające powtórzenia (...)" (IV SA 1628/98, LEX nr 48222). Zatem w niniejszej sprawie w obrocie prawnym pozostała uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 30 maja 2006 r. Skutkiem uprawomocnienia się orzeczenia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały jest jej derogacja. Przepis art. 28 ust. 2 nakłada obowiązek kontynuowania procedury określonej w art. 17 u.p.z.p. i powtarzania czynności w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi. Tym samym przepis ten tworzy sytuację prawną, w której projekt planu, który przestał być projektem z chwilą podjęcia uchwały, o której mowa w art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), dalej znajduje się w fazie procedury planistycznej, a na organach gminy ciąży powinność doprowadzenia tej procedury do przyjęcia aktu prawnego zgodnie z właściwymi przepisami u.p.z.p. Z dokumentacji planistycznej wynika, iż projekt miejscowego planu został opracowany na nowo i dla tak opracowanego nowego projektu powtórzono, zgodnie z obowiązującymi przepisami, procedurę planistyczną od etapu opiniowania i uzgadniania. W tym zakresie odnotowania wymaga, że obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz możliwości i terminie składania wniosków zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w P. oraz ukazało się w lokalnej prasie. W dniach od 19 września do 18 października 2012 r. nowy projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu, po raz pierwszy po zmianach wynikających m.in. z rozstrzygnięcia nadzorczego. Uwagi zbierane były do dnia 2 listopada 2012 r. W terminie wpłynęły dwa pisma zawierające łącznie siedem uwag, z których Prezydent Miasta P. uwzględnił cztery uwagi, a trzech uwag nie uwzględnił. W wyniku uwzględnienia uwagi dotyczącej zmiany przeznaczenia jednej z działek z funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej na usługową, w dniach od 5 grudnia 2012 r. do 8 stycznia 2013 r. nowy projekt planu po raz kolejny został wyłożony do publicznego wglądu. Uwagi były ponownie zbierane do dnia 22 stycznia 2013 r. W tym terminie wpłynęły dwa pisma zawierające łącznie cztery uwagi. Prezydent Miasta P. uwzględnił trzy z nich. W tym przypadku wprowadzenie zmian do nowego projektu planu nie wymagało ponowienia procedury. Nowy projekt planu został przekazany do uchwalenia Radzie Miasta P. wraz z załącznikami oraz listą nieuwzględnionych uwag, jednak tylko i wyłącznie uwag nieuwzględnionych dotyczących nowego projektu planu, złożonych podczas dwóch ostatnich wyłożeń. Uwagi Sekcji "X", Biura "Y" oraz Parafii "Z" Pw. [...] nie zostały powtórnie zgłoszone po wyłożeniu nowego projektu planu, a zatem Organ nie miał prawa się do nich odnosić. W konsekwencji za nieskuteczny uznać należy zarzut naruszenia art. 17 pkt 12 i 14 u.p.z.p., w związku z nie przedłożeniem Radzie Miasta uwag złożonych do uchwały z 09.06.2009 r. Reasumując, Sąd dokonując kontroli kwestionowanej uchwały nie stwierdził istotnych naruszeń trybu jego sporządzania skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.