IV SA/Po 967/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz na szczególne korzystanie z wód p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], wydaną przez Starostę [...], udzielającą Burmistrzowi [...] pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, przebudowę rowu oraz na szczególne korzystanie z wód obejmujące wprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych i roztopowych do ziemi – istniejącego stawu ziemnego zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej jako działka [...]. W skardze na ww. decyzję K. W. (dalej: "Skarżąca") zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania obu wydanych w sprawie decyzji w całości, uzasadniając to tym, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym wskazać należy, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Skarżący powinien dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 07.04.2005 r., II OZ 201/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). Wniosek zawarty w przedmiotowej skardze nie został dostatecznie uzasadniony, jak tego wymaga art. 61 § 3 p.p.s.a. i oparte na nim orzecznictwo sądowe. Uzasadnienia takiego nie stanowi samo przywołanie przez Skarżącą formuły ustawowej, iż "zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", bez wskazania, na czym te skutki i ich ewentualna nieodwracalność miałyby polegać. Twierdzenie o groźbie wystąpienia takich skutków jest wątpliwe już z tego względu, że – jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę – zaskarżona decyzja (pozwolenie wodnoprawne) nie rodzi praw do terenu ani nie uprawnia od podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych na przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwie sądowym, art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy takiej szkody (majątkowej lub niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe (bądź będzie istotnie utrudnione) przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy – przy czym ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (zob. np. postanowienie NSA z 20 maja 2011 r., I FSK 1693/10, CBOSA). W niniejszej sprawie Skarżąca nie skonkretyzowała w dostatecznym stopniu ani nie uprawdopodobniła wystąpienia takich przesłanek. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. MZ