IV SA/Po 986/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz – Frymus Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska (spr.) Protokolant ref. staż. Marta Kmieciak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus /-/P.Miładowski KP Sygn. akt IV SA / Po 986 / 05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., znak [...], nr [...],, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 71 ust. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001) a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) organ I instancji przyznał W. D. status osoby bezrobotnej i jednocześnie tą samą decyzją odmówił przyznania Zainteresowanemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazano, iż powyższą decyzję wydano w oparciu o przedstawione przez Stronę dokumenty. W. D. odwołał się od decyzji organu I instancji, podnosząc w odwołaniu, iż nie był w stanie dostarczyć wymaganych dokumentów z powodu trwających w tym czasie wakacji w szkołach, w których wcześniej pracował. Strona zobowiązała się do dostarczenia niezbędnych dokumentów w miesiącu wrześniu 2005r. Decyzją z dnia [...],r., nr [...],, na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 kpa i art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania W. D. od ww. decyzji Kierownika Działu Ewidencji Świadczeń i Informacji Powiatowego Urzędu Pracy w P., wydanej z upoważnienia Starosty P. , Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu, organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie okazało się niezasadne, bowiem z przedłożonych dokumentów przez Powiatowy Urząd Pracy w P.wynika, że W. D.w 18 miesiącach przed zarejestrowaniem w dniu [...],lipca 2005 r. jako osobie bezrobotnej do okresu uprawniającego do zasiłku uwzględniono 128 dni, zaś pomimo zobowiązania Odwołującego się do dostarczenia brakujących dokumentów w związku z tym, że Bezrobotny w dniu rejestracji udokumentował okres uprawniający do zasiłku jedynie w ilości 128 dni, W. D. w miesiącu wrześniu nie przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz w Urzędzie Wojewódzkim dokumentów na podstawie, których można by ustalić prawo do zasiłku. Skutkiem tego było uznanie, że trafna jest decyzja organu I instancji, odmawiająca przyznania Stronie prawa do zasiłku. Składając skargę na tę decyzję, W. D. stwierdził, iż brakujące dokumenty dostarczył we wrześniu, zaraz po ich otrzymaniu listem poleconym, na co posiada dowód- kopertę ze znaczkiem pocztowym. Odpowiadając na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację i dodatkowo wskazując, iż w miesiącu wrześniu Skarżący nie przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz w Urzędzie Wojewódzkim dokumentów, na podstawie których można by ustalić prawo do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadną. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż akta administracyjne zawierają "nową" decyzję organu I instancji z dnia [...], r., znak [...],, którą to decyzją przyznano Skarżącemu prawo do zasiłku od dnia [...],r. do dnia [...],r., a powyższa decyzja została wydana w oparciu o przedstawione przez Skarżącego w dniu [...],września 2005 r. dokumenty, z których wynika, że spełnia on określone ustawowo warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych (vide: uzasadnienie ww. decyzji). Tym samym, nieprawdziwy jest argument organu II instancji, zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i powtórzony w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, iż w miesiącu wrześniu Skarżący nie przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz w Urzędzie Wojewódzkim dokumentów, na podstawie których można by ustalić prawo do zasiłku, skoro, jak Sąd wskazał powyżej, dokumenty te zostały przedłożone w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...], września 2005 r. Z powyższego wynika, iż organ II instancji zignorował obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zasady ogólne, a szczególnie art. 7, niepróbując zebrać wszelkich informacji dotyczących faktycznej sytuacji Skarżącego i nie starał się załatwić Jego sprawy z uszanowaniem Jego interesu. Należy z całą mocą powtórzyć, iż źle przeprowadzone postępowania, skutkujące niewyjaśnieniem i wadliwą oceną materiału dowodowego, skutkowało podjęciem błędnego rozstrzygnięcia, bowiem w oparciu o zebrany materiał dowodowy w sprawie, należy uznać, iż choć Skarżący faktycznie nie spełniał wymaganych przez ustawę przesłanek przyznania zasiłku w momencie wydania decyzji przez organ I instancji, jednakże, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, Skarżący złożył w miesiącu wrześniu dodatkowe dokumenty, na podstawie których, kolejną decyzją organu I instancji przyznano mu zasiłek w dniu [...], października 2005 r. Tak więc, w rozpatrywanej sprawie zabrakło rzetelnej oceny, dokonanej w postępowaniu organu odwoławczego, gdyż oparł się on jednostronnie na pierwotnych twierdzeniach organu I instancji, całkowicie ignorując twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu, chociaż z nich wyłaniał się całkowicie odmienny obraz ocenianej sprawy, co winno, zdaniem Sądu, stanowić dostateczny impuls do przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego także w postępowaniu przed organem II instancji. Według Sądu, organ administracji nie może podejmować decyzji w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami kpa, w tym art. 7 i 77 § 1 kpa. Artykuł 7 kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Artykuł 77 § 1 kpa nakłada na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy wymogów tych nie zachował i tym samym nie ustalił i nie zbadał faktu, że Skarżący dostarczył wymagane dokumenty. Organ odwoławczy nie ustalił tego, chociaż należało to do jego podstawowych obowiązków, a dodatkowo stwierdził, iż Skarżący nie dostarczył tych dokumentów, chociaż mógł on np. sprawdzić rzeczywisty stan sprawy w drodze dopytania Skarżącego. W świetle powyższego, wnioski, jakie organ rozstrzygający w sprawie poczynił, należy uznać za błędne i niezgodne z rzeczywistością, gdyż, co wynika z "nowej" decyzji Powiatowego Urzędu Pracy, Skarżący zasługiwał na przyznanie mu zasiłku. Tak więc, wobec wykazanych powyżej uchybień proceduralno-prawnych, należało uchylić zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy powinien uwzględnić powyższe uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, dotyczące jego uchybień w toku postępowania administracyjnego i wskazujące na prawidłowe stosowanie przepisów kpa. Skoro zaskarżona decyzja naruszała prawo procesowe i mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski KP