IV SA/Po 988/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak- Owczarczak As. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 03 października 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego 1. oddala skargę 2. przyznać od Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) na rzecz adw. [...] tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu kwotę [...] zł podwyższoną o kwotę [...] stawki podatku od towarów i usług przewidzianą do tego rodzaju czynności – łącznie [...]. /-/I.Kucznerowicz /-/J.Stankowski /-/D.Rzyminiak-Owczarczak IV SA/Po 988/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda W., po rozpatrzeniu odwołania J.G. od decyzji Starosty P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego, utrzymał decyzję w mocy. Odmawiając przyznania zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej. k.p.a.), art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), Starosta P. wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 59, poz. 517 dotyczy osób, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z akt sprawy wynika natomiast, że w okresie do [...] skarżąca nie mogła być uznana za osobę bezrobotną, ponieważ posiadała prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy (do dnia [...]). Od decyzji Starosty P. odwołanie złożyła J.G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania zasiłku przedemerytalnego zgodnie z wnioskiem. Podniosła, że na dzień 12 stycznia 2002 r. posiadała status bezrobotnego z prawem do zasiłku, natomiast staż pracy wyniósł 28 lat (na dzień złożenia wniosku). W ocenie skarżącej, wypełniała ona przesłanki wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z dyspozycją art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.) przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, to jest na dzień 12 stycznia 2002 r. posiadała status bezrobotnego z prawem do zasiłku oraz osiągnęła odpowiedni staż pracy, który dla kobiet wynosi 20 lat. Skarżąca, na dzień 12 stycznia 2002 r., posiadała status bezrobotnego i pobierała z tego tytułu zasiłek (co wynikało z terminarza wizyt w Powiatowym Urzędzie Pracy), a jej staż wynosił 24 lata i przekraczał staż wymagany ustawą. Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz 138 k.p.a., art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (organ błędnie wskazał datę uchwalenia ustawy), Wojewoda stwierdził, iż trafnie odmówiono przyznania skarżącej zasiłku przedemerytalnego. Wadliwa podstawa prawna i uzasadnienie decyzji nie stanowiły wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji w świetle art. 138 k.p.a. Wojewoda podał, iż zgodnie z art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.), przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. W myśl art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Organ stwierdził, że J.G. posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 26 lat 8 miesięcy i 5 dni. Do tego okresu nie wliczono okresu pobierania przez skarżącą renty (art. 24 ust. 2 ustawy). Zatem skarżąca do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunków niezbędnych do przyznania zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.). Od decyzji Wojewody skargę wniosła J.G. domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. przez przyjęcie, że nie spełniała warunków niezbędnych do przyznania jej zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu podała, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, zasiłek ten przysługuje osobie spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej odpowiedni staż pracy, który dla kobiet wynosi 20 lat (okres uprawniający do emerytury). Na dzień 12 stycznia 2002 r. skarżąca posiadała status bezrobotnego i pobierała z tego tytułu zasiłek. Staż pracy skarżącej na dzień rejestracji w dniu [...] wynosił 26 lat 8 miesięcy i 5 dniu, a zatem na dzień 12 stycznia 2002 r. przekraczał staż wymagany ustawą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności mająca umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tą zasadą, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz zawartą w niej argumentacją. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Sąd administracyjny dokonuje kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. W myśl art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2002 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. Wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego można było złożyć do dnia 28 lutego 2006 r. we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy powiatowym urzędzie pracy. Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego (art. 150a ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, do którego odsyła art. 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie: spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. W art. 24 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zdefiniowano pojęcie "okresu uprawniającego do zasiłku". Oznacza to łącznie okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności (wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy) oraz okresy wymienione w art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5. Należy zauważyć, iż w definicji ustawowej wyraźnie pominięto okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy). Z zestawienia załączonego do wniosku o zasiłek przedemerytalny wynika, że całkowity okres zatrudnienia skarżącej, wyniósł 26 lat 6 miesięcy i 18 dni. Skarżąca oświadczyła, iż w wykazie zostały ujęte wszystkie okresy jej zatrudnienia. Należy zatem stwierdzić, że do dnia 12 stycznia 2002 r. J.G. posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący mniej niż 30 lat i nie spełniała warunku do przyznania zasiłku przedemerytalnego określonego art. 37j ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy nie podlegał wliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku (art. 37j ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 2 i 23 ust. 2 pkt 1, 2, 4, 5 ustawy). J.G. nie spełniała również warunków do przyznania zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 150a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jakkolwiek pobierała ona zasiłek dla bezrobotnych w dniu 31 grudnia 2001 r., co pozwala zaliczyć okres jego pobierania do okresu uprawniającego do zasiłku, to jednak suma tych okresów wyniosłaby 27 lat 1 miesiąc i 19 dni. Nie byłby to zatem okres wystarczający do przyznania zasiłku przedemerytalnego (art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). Uzasadnienie decyzji Wojewody było w powyższym zakresie błędne, albowiem uwzględniono okres pobierania zasiłku jedynie do dnia 31 grudnia 2001 r., zamiast do 14 maja 2002 r. (art. 150a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy i nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Nie można także uznać zarzutu, iż o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych decydował staż pracy wynoszący 20 lat. Takie twierdzenie nie znajduje umocowania w przepisach prawa, a powołane w skardze poglądy z piśmiennictwa odnoszą się do okresu uprawniającego do emerytury (art. 27 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ). Posiadanie okresu uprawniającego do emerytury jest jednym z warunków przyznania zasiłku przedemerytalnego (art. 37j ust. 1 in fine ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). Nie oznacza to jednak posiadania okresu uprawniającego do zasiłku określonego w art. 37j ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy i wynoszącego 30 lat (dla kobiet). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348). /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Stankowski /-/I. Kucznerowicz KP