IV SAB/Po 193/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę S. W. działając w imieniu własnym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe załatwienie sprawy przez Wójta Gminy w sprawie zakończonej decyzją nr [...] W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 22 czerwca 2012r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr [...] w S. , który rozpoznany został negatywnie odmowną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] maja 2013r. W uzasadnieniu skargi S. W. wskazał na złożenie zażalenia na przewlekłość przedmiotowego postępowania rozpoznanego postanowieniem SKO w P. z dnia [...] listopada 2018r. nr [...] i dopuszczalność wniesienia skargi na przewlekłość postępowania po zakończeniu postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jednocześnie brak legitymacji skargowej powoduje, że sąd administracyjny nie może przejść do rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem decyzji administracyjnej, a następnie w wyniku tego rozstrzygnięcia stosować środki prawne przewidziane w p.p.s.a. Sprawa sądowoadministracyjna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. powstaje w razie złożenia skargi na daną decyzję administracyjną, akt czy bezczynność w wydaniu rozstrzygnięcia przez podmiot legitymowany. Skargę na bezczynność może wnieść zatem podmiot, w stosunku do którego organ administracji publicznej nie wykonuje swoich ustawowych obowiązków. Gdy skargę na decyzję administracyjną czy bezczynność organu złożył podmiot, który nie ma legitymacji, przedmiot rozpoznania i rozstrzygnięcia sądu administracyjnego jest ograniczony tylko do oceny interesu prawnego skarżącego z wyłączeniem wkroczenia w spór o zgodność z prawem i stosowania środków określonych w ustawie. W pierwszej kolejności wymaga rozważenia sytuacja prawna skarżącego na etapie postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy i w jakim zakresie przysługuje mu przymiot strony postępowania. Rozpoznając niniejszy sprawę Sąd stwierdza, że S. W. w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta Gminy z dnia [...] maja 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo – biurowej na terenie działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości S. , gm. T. Podgórne nie brał udziału jako strona postępowania. Zgodnie z treścią decyzji przedmiotem jej rozstrzygnięcia stanowił wniosek złożony przez H. W.. Znajduje to odzwierciedlenie w aktach sprawy, w których znajduje się wniosek H. W. (k. 4-5 akt adm.), dowód uiszczenia opłaty skarbowej za wydanie warunków zabudowy z wniosku H. W. (k. 6 akt adm.). Zgodnie z wypisami z rejestru gruntów właścicielem nieruchomości objętej wnioskiem jak i działek sąsiednich była również H. W. (vide k. 16 – 21 akt adm.). Stroną postępowania, której została doręczona decyzja była zatem H. W., a S. W. był wyłącznie jej pełnomocnikiem zgodnie ze złożonym do akt sprawy pełnomocnictwem notarialnym (k. 40 – 44 akt adm.). Wyklucza to zatem możliwość wniesienia skargi przez S. W. działającego w imieniu własnym skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...] z uwagi na fakt, iż nie ma on własnego "interesu prawnego" w tej sprawie. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że uprawnionym do wniesienia skargi jest ten, kto wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną, a normą prawa materialnego, procesowego czy ustrojowego, którą może wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., I OSK 2226/12, LEX nr 1356980, postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2016 r. II OZ 681/16, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 maja 2017 r. II SA/Kr 230/17). W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na specyfikę postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z istoty decyzji o warunkach zabudowy - art. 59, art. 61 oraz art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2017r., poz. 1257) wynika bowiem, że wydawana jest w przypadku braku na obszarze objętym wnioskiem obowiązującego planu miejscowego, dla zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Celem wydania tej decyzji jest ustalenie, czy zgodnie z obowiązującymi przepisami w ogóle jest możliwa realizacja wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, a jeśli tak, to jakie będą jego dopuszczalne parametry. Podmiot występujący z wnioskiem o wydanie takiej decyzji nie musi się legitymować żadnym tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem, jak również decyzja ta – o ile zostanie wydana - nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dopiero bowiem w następnym etapie procesu inwestycyjnego tj. w przypadku składania wniosku o pozwolenie na budowę, inwestor musi legitymować się tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle przywołanych wyżej przepisów, stwierdzić należy że decyzja z dnia [...] maja 2013r. nr [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy nie wpływa na żadne indywidualne prawo S. W., które sankcjonowałoby jego (odrębny od H. W.) udział w charakterze strony w spornym postępowaniu. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że skoro S. W. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...], wobec tego skargę S. W. wniesioną w imieniu własnym na przewlekłe prowadzenie postępowania w w/w sprawie został wniesiony przez stronę nie mającą przymiotu strony i nie posiadającą legitymacji do jej wniesienia, co czyni ją niedopuszczalną i obliguje Sąd do jego odrzucenia. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.