IV SAB/Po 209/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi H. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić wpis od skargi w kwocie [...]zł ([...] złotych). S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe załatwienie przez Wójta Gminy sprawy zakończonej odmowną "decyzją [...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy domagając się: 1) uwzględnienia skargi przez uznanie, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, 2) wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 3) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Pismem procesowym z 19 grudnia 2018 r. S. W. uzupełnił skargę o dalszą argumentację. W kolejnym piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu 28 stycznia 2019 r., S. W. sprecyzował, że skargę na przewlekłość w tej sprawie składa H. W.. Do pisma załączył pełnomocnictwo udzielone jemu przez H. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skargę na przewlekłość postępowania należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Treść przepisu art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 - dalej: k.p.a.) stronie służy bowiem prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści cytowanych przepisów wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Nie ulega również wątpliwości, że obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia odnosi się do strony wnoszącej skargę do sądu administracyjnego, a więc że obowiązek ten nie może być zrealizowany niejako "w zastępstwie" przez inny podmiot. Innymi słowy, między podmiotem wnoszącym ponaglenie, a podmiotem wnoszącym następnie skargę do sądu administracyjnego musi zachodzić tożsamość (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z 4 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Po 116/18, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej stwierdzić należy, że poza sporem jest, iż skargę w tej sprawie wniosła H. W.. Wyraźnie zostało to oświadczone w piśmie procesowym, które wpłynęło do Sądu 28 stycznia 2019 r., z którego wynika również, że w niniejszym postępowaniu sądowym S. W. działa jako pełnomocnik H. W. (k. 36 akt sądowych). Nie ulega również wątpliwości, że ponaglenie w tej sprawie – nazwane błędnie "zażaleniem na przewlekłość i bezczynność postępowania" – wniósł S. W. działając w imieniu własnym (k. 6-7 akt sądowych). P. to nie zawierało żadnej wzmianki, z której wynikałoby, iż wnoszący je S. W. działa jako pełnomocnik innej osoby (w szczególności H. W.). Do ponaglenia nie załączono również żadnego pełnomocnictwa. Ma to tyle istotne znaczenie, że z licznych spraw zawisłych przed tut. Sądem, w których po stronie skarżącej działa S. W. (tylko w 2018 r. było to ponad 170 spraw) wynika, iż w sytuacji, gdy jego zamiarem jest dokonanie czynności procesowej w imieniu innej osoby (zwykle członka rodziny), to wyraźnie ów zamiar manifestuje (np. przez opatrzenie swego nazwiska w piśmie procesowym dopiskiem "Pełnomocnik..." z podaniem imienia i nazwiska mocodawcy lub przez załączenie do pisma dokumentu pełnomocnictwa), czego w przypadku ww. ponaglenia ("zażalenia") nie uczynił. Godzi się jeszcze zauważyć, że tak właśnie owo ponaglenie jako wniesione w imieniu własnym przez S. W. zostało też odczytane przez rozpatrujące je SKO w P., czemu dało ono wyraz w rubrum załatwiającego to ponaglenie postanowienia z [...] listopada 2018 r. (k. 8 akt sądowych). W konsekwencji należało uznać, że wniesienie przez H. W. przedmiotowej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta nie zostało poprzedzone wymaganym środkiem zaskarżenia (ponagleniem), a więc że było ono niedopuszczalne "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie ww. przepisu, skargę odrzucił (pkt 1 sentencji postanowienia). O zwrocie kwoty wpisu (pkt 2 sentencji postanowienia) orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.