IV SAB/Po 34/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia odrzucić skargę A. O. pismem z dnia [...] maja [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca [...] r. Wskazanym wnioskiem skarżący zwracał się o udostępnienie kopii "zestawień czynności wykonywanych przez poborców skarbowych" sporządzonych w latach 1999 do dnia złożenia wniosku w Dziale Egzekucyjnym Urzędu Skarbowego w K. Pismem z dnia [...] kwietnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. poinformował A.S., że żądane zastawienia nie mogą zostać ujawnione w trybie przepisów ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001, nr 112, poz. 1198), gdyż nie mieszczą się w jej zakresie i zawierają dane osobowe pracowników organu objęte ochroną. Ponadto organ zauważył, że dane ilościowe dotyczące poszczególnych czynności egzekucyjnych wykonywanych przez konkretnego poborcę skarbowego są brane pod uwagę przy ocenie pracy danego pracownika lub ustalaniu wysokości przyznanej mu nagrody bądź innych działań motywacyjnych podejmowanych przez pracodawcę. Służą, zatem tylko do czynności dozwolonych pracodawcy w zakresie posiadanych kompetencji jako pracodawca. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, że zestawienia danych podawanych do oceny Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. jako organu egzekucyjnego, dotyczące ilości dokonywanych czynności danej kategorii, stanowiącej sumę poszczególnych czynności wszystkich poborców skarbowych w Dziale Egzekucyjnym US w K., stanowią podstawę oceny tut. Organu przez organy nadrzędne tj. Dyrektora Izby Skarbowej w P. lub Ministra Finansów pod kontem realizacji zadań ustawowych lub realizacji przyjętych wskaźników. Organ powiadomił Wnioskodawcę, że te dane mogą, jako informacja publiczna, po spełnieniu wymogów ustawowych nałożonych na wnioskodawcę, być udostępnione w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W zażaleniu z dnia 23 kwietnia 2010r. złożonym do organu nadrzędnego – Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu A. O. zarzucił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. nie załatwienie w terminie swojego wniosku z [...] marca [...] r. Postanowieniem z dnia [...] maja [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał zażalenie A. O. za bezzasadne, argumentując, iż pismem nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi. W dniu 1 czerwca 2010 roku A. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej przez Naczelnika Skarbowego w K. w związku ze złożonym przez niego wnioskiem z dnia [...] marca [...] roku. Uzasadniając swoją skargę A. O. wskazał, że skoro zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2005 nr 229 poz. 1954 ze zm. dalej: u.p.e.a.) pokwitowanie poborcy wywołuje skutki w sferze prawnej zobowiązanego, wierzyciela, organu egzekucyjnego, a nawet samego poborcy (art. 68 u.p.e.a.) to dane osobowe takich podmiotów muszą polegać ujawnieniu. Obywatele mają prawo wiedzieć, kto jest poborcą upoważnionym do poboru od nich ich należności pieniężnych. Wbrew twierdzeniem organu uznać należy, iż żądane informacje stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu, a organ pozostaje w stanie bezczynności w jej udzieleniu. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wniósł o jej oddalenie jednocześnie wskazując, że stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne z wypełnieniem warunku z tego przepisu. Można o nim mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Ponadto organ wskazał, podobnie jak w piśmie z 22 kwietnia 2010r., że wydanie takiego zestawienia jest niemożliwe z uwagi na to, że zestawienie takie nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. zauważył również, że A. O. jest pełnomocnikiem A. P. - byłego poborcy skarbowego w US w K. w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym, a co za tym idzie wnioskowane informacje mogą być wykorzystane do celów związanych z uzyskanym pełnomocnictwem, czyli mogą służyć prowadzonej przez radcę prawnego działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dotyczy bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Orzecznictwo i doktryna zgodnie przyjmują, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Stan faktyczny jest w niniejszej sprawie bezsporny między stronami, istota sprawy sprowadza się do ustalenia zakresu pojęciowego wyrażenia "informacja publiczna". Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112 poz. 1198 ze zm. – dalej: ustawa o dostępie) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Sąd nie podziela jedynie stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, w tym zakresie, że informacje objęte wnioskiem są chronione w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. (art. 5 ust 1 ustawy o dostępie). W ocenie Sądu wnioskowane "zestawienie..." nie posiada w ogóle cech informacji publicznej określonej w ustawie i jako takie nie może podlegać ochronie wskazanej w ustawie. Sąd wskazuje, że podstawy dostępu do informacji publicznej ustanawia art. 61 Konstytucji RP określając, jakie informacje obywatel może uzyskać (ust. 1 i 2). Dotyczy to mianowicie obywatelskiego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Z pewnym uproszczeniem należy przyjąć, że chodzi tu o informacje warunkujące świadomy i racjonalny udział obywateli w życiu publicznym, łącznie z podejmowaniem w tym zakresie decyzji w celu realizacji zasady zwierzchnictwa narodu (por. W. Skrzydło: Konstytucja RP, Komentarz, Zakamycze 1999, s. 58) lub ułatwienie sprawowania społecznej kontroli "nad procesami sprawowania władzy" (por. P. Winczorek: Konstytucja RP, Komentarz, Liber 2000, s. 83). Ratio legis regulacji zawartej w art. 61 Konstytucji RP, a także w ustawie o dostępie do informacji publicznej wynika, jak już podkreślono, z powołaniem się na literaturę, z zasady udziału obywateli w życiu publicznym i sprawowania społecznej kontroli. W celu zaś realizacji tej zasady obywatel ma prawo uzyskania wiedzy o sprawach publicznych. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a nadto że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjęła się rozszerzająca wykładnia tego pojęcia, obejmująca swoim zakresem nie tylko wiadomości wytworzone przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji, ale również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne lecz odnoszące się do tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02 niepubl. i wyrok NSA z 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02, publ. LEX nr 78062, M.Prawn. 2002/23/1059). Powyższą definicję ustawodawca uzupełnił poprzez przykładowe wyliczenie w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. rodzajów informacji podlegających udostępnieniu, w pewnym stopniu konkretyzując w ten sposób zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z przepisem art 14. ust.2 ustawy o dostępie jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W przedmiotowej sprawie skarżący w ramach ustawy o dostępie żądał udostępnienia mu kopii "zestawień czynności wykonywanych przez poborców skarbowych" sporządzonych od 1999 roku do dnia złożenia przez niego wniosku w Dziale Egzekucyjnym Urzędu Skarbowego w K. W ocenie Sądu zgodzić się należy z oceną Organu zawartą w piśmie z 22 kwietnia 2010r., że z "zestawień czynności wykonywanych przez poborców skarbowych" wynikają nie tylko dane ilościowe poszczególnych czynności podejmowanych przez danego poborcę, ale zawierają one także dane osobowe, które służą do wewnętrznej oceny pracowników przez pracodawcę i jako wewnętrzne uregulowania nie podlegają ujawnieniu w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Tym samym nie można ich uznać za informację publiczną w rozumieniu wyżej wymienionej ustawy. Zdaniem Sądu Organ prawidłowo poinformował A. O., że mogą mu być udostępnione zbiorcze "zestawienia...", ale czynności dokonywanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego. Z takiego "zestawienia..." wynikać będzie jakie ilości np. egzekucji z ruchomości, z rachunków bankowych i nieruchomości dokonał organ, a nie poszczególny pracownik. Ilość wykonywanych czynności przez poszczególnego pracownika urzędu-poborcę skarbowego wymienionego z imienia i nazwiska wykorzystywana jest przez Naczelnika, jako pracodawcę, do oceny pracy każdego poborcy skarbowego. Ocena ta brana jest pod uwagę przez pracodawcę przy ustalaniu wysokości nagrody dla danego poborcy, okresowej oceny jego pracy czy działań motywacyjnych podejmowanych przez pracodawcę. Zestawienia te wykorzystywane są wewnętrznie przez pracodawcę jako służce do oceny pracy poszczególnego pracownika ,tym samym nie stanowią informacji publicznej. Zwłaszcza, że są to zestawienia wykonywane z inicjatywy pracodawcy, dla ułatwienia oceny pracy pracownika za dany okres. Ich sporządzenie jest dobrowolne i nie wynika z nałożonego obowiązku ich archiwizowania. Czym innym zaś jest (tak jak wskazał Naczelnik Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na skargę) zestawienie ilości wykonywanych poszczególnych czynności egzekucyjnych, ale przez organ egzekucyjny, którym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, a nie przez poszczególnego poborcę. Te dane służą ocenie pracy organu egzekucyjnego i jako informacja publiczna ,przy spełnieniu wymogów ustawowych, może być udostępniona wnioskodawcy. W tym wypadku organ, a nie pracodawca ma obowiązek przedstawić informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, wedle którego pismo informacyjne o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie art.3§2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2006 roku sygn.akt.I OSK 928/05). Dlatego też sąd skargę na bezczynność organu administracyjnego odrzucił , gdyż jak wskazuje ugruntowany w orzecznictwie pogląd, wobec stwierdzenia, że sprawa nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego sąd jest zobligowany na podstawie art. 58§1 skargę odrzucić. (por. postanowienie WSA we Wrocławiu sygn. akt IV SA/Wr 372/10, postanowienie WSA w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 196/10, postanowienie WSA w Poznaniu sygn. akt IV SAB/Po 66/09 opubl.cbois.nsa.gov.pl) Z powyższych względów skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. jh