IV SAB/Po 36/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Maciej Busz ( spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kościanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z [...] stycznia 2016 r.; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. przyznaje radcy prawnemu M.W. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 480 (czterysta osiemdziesiąt) zł podwyższone o kwotę 110,40 (sto dziesięć 40/100) zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. IV SAB/Po 36/16 UZASADNIENIE R. S. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. (data wpływu: [...] stycznia 2016 r.), powołując się na art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego w Kościanie o przesłanie mu wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w 2015 r. w sprawach zarejestrowanych w repertorium C o symbolach 056 i 056s. Jednocześnie też wskazał, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie poinformował wnioskodawcę o konieczności uiszczenia opłaty 2 zł za płytę CD w terminie 14 dni, a także poinformował o przedłużeniu terminu do udzielenia informacji publicznej do [...] lutego 2016 r. z uwagi na konieczność zgromadzenia i przekształcenia żądanych informacji. Pismo doręczono wnioskodawcy w dniu [...] lutego 2016 r. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. (data wpływu: [...] kwietnia 2016 r.) R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kościanie w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz o wymierzenie organowi grzywny, a także o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponadto wniósł o zwrot kosztów postępowania, w szczególności kosztów wysłanej w sprawie korespondencji. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się notatki z dnia [...] kwietnia 2016 r., z których wynika, że opóźnienie w przygotowaniu informacji żądanych wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. spowodowane było znacznym obciążeniem bieżącymi obowiązkami pracowników wykonujących anonimizację wyroków objętych wnioskiem. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie przekazał wnioskodawcy na płycie CD wnioskowaną informację publiczną w zakresie uzasadnień wyroków wydanych w 2015 r. w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 056 i 056s. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, którego wyznaczyła Okręgowa Izba Radców Prawnych w Poznaniu. W odpowiedzi na skargę, wysłanej [...] maja 2016 r., Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie wniósł o oddalenie skargi w całości. Wskazał, że z uwagi na ograniczenia kadrowe informacja publiczna została udzielona z opóźnieniem w dniu [...] kwietnia 2016r. Organ wskazał, że mimo przedłużenia terminu załatwienia wniosku do [...] lutego 2016 r. nie skompletowano wymaganych danych, natomiast wniosek R. S. nie został powtórnie przedłożony Prezesowi Sądu Rejonowego w Kościanie, w związku z czym termin załatwienia wniosku nie został kolejny raz przedłużony. Na rozprawie w dniu [...] lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały pokryte nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (dodanym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kościanie w udostępnieniu skarżącemu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r., poprzez brak udostępnienia wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w 2015 r. w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolami 056 i 056s. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Wprawdzie kwestie te w niniejszej sprawie nie były pomiędzy stronami sporne, ale Sąd w granicach swej kognicji był zobligowany z urzędu przeprowadzić w tym zakresie własne rozważania. Wobec tego należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p.). Na tym tle normatywnym nie ulega wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje w postaci odpisów wyroków (wraz z uzasadnieniem) w określonej kategorii spraw rozstrzyganych przez sąd powszechny stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a wniosek skarżącego musi być uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, podlegający rozpoznaniu na zasadach określonych w tej ustawie. Sąd podkreśla, że takiej kwalifikacji wnioskowanej informacji nie kwestionował również organ, o czym świadczy fakt ich udostępnienia przez Prezesa Sądu Rejonowego w Kościanie pismem z dnia [...] kwietnia 2016r. Rozważając z kolei podmiotowy aspekt sprawy należy zauważyć, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie należy zaliczyć także prezesów sądów wszystkich szczebli (w tym sądów okręgowych), będących organami władzy sądowniczej – co potwierdza jednolite, utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. m.in. wyroki WSA: z 09.10.2014 r., II SAB/Łd 110/14; z 01.10.2014 r., II SAB/Gd 103/14; z 18.06.2014 r., II SA/Go 305/14; z 19.02.2014 r., II SAB/Wa 443/13; z 22.01.2014 r., II SAB/Gd 47/13; z 06.03.2013 r., II SA/Sz 1244/12 – CBOSA). Wobec tego Prezes Sądu Rejonowego jest bez wątpienia podmiotem obowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Skoro więc ustalono, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji publicznej, a Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie jest organem zobowiązanym do jej udostępnienia, w dalszej kolejności ocenić należało czy wniosek skarżącego został rozpatrzony w sposób przewidziany przepisami prawa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo, w drodze decyzji, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności ściśle określonej formy. Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli organ udostępnia informacje publiczna na wniosek, powinien uczynić to w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji gdy taka informacja nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli w terminie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W ramach powyższego powiadomienia wnioskodawcy organ jest również zobowiązany do jego poinformowania, że jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zostanie umorzone. W niniejszej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. wniósł do Prezesa Sądu Rejonowego w Kościanie o udostępnienie informacji publicznej i przesłanie mu wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych w 2015 r. w sprawach zarejestrowanych w repertorium C o symbolach 056 i 056s. Jednocześnie też wskazał, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu do udzielenia informacji publicznej do [...] lutego 2016 r. z uwagi na konieczność zgromadzenia i przekształcenia żądanych informacji. Termin na udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie upłynął z dniem [...] lutego 2016 r. Skarga została wniesiona [...]marca 2016r. Organ dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność z dnia [...] marca 2016r. udzielił wnioskodawcy informacji publicznej i pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., przekazał skarżącemu zanonimizowane wyroki wraz z uzasadnieniami, wydane w 2015 roku w sprawach zarejestrowanych w repertorium C o symbolach 056 i 056s. Sąd wskazuje, że informacja publiczna w niniejszej sprawie została udostępniona dopiero [...] kwietnia 2016r., czyli ponad miesiąc po wyznaczonym terminie ([...] lutego 2016 r.), natomiast wnioskodawca nie został poinformowany o kolejnym przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku. W związku z powyższym organ do [...] kwietnia 2016 r. pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu bezczynność organu jest bezsporna. Organ powinien poinformować wnioskodawcę o konieczności kolejnego przedłużenia terminu do załatwienia wniosku z przyczyn braków kadrowych i braku możliwości rozpoznania wniosku w terminie do [...] lutego 2016 r. i wskazać nowy termin załatwienia wniosku. Organ tego nie uczynił. Argumentacja wskazująca na to, że wniosek R. S. "nie został ponownie przedłożony" Prezesowi Sądu Rejonowego dotyczy wyłącznie wewnętrznej komunikacji i organizacji pracy organu i nie stanowi żadnego uzasadnienia dla braku przedłużenia terminu do załatwienia wniosku. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 tej ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 605/05, zob. www.orzecznia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze fakt, że Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie, wbrew wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie załatwił w wyznaczonym terminie sprawy zainicjowanej przedmiotowym wnioskiem skarżącego, zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony (pkt 2 sentencji wyroku). Sąd wskazuje również, że w momencie, w którym skarga wpłynęła do Sądu Rejonowego w Kościanie, tj. w dniu [...] kwietnia 2016 r., wniosek skarżącego nie był jeszcze rozpatrzony. Jednakże już po wniesieniu skargi, Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. udzielił informacji publicznej w żądanym zakresie. Powyższe oznacza, że w dacie orzekania przez tutejszy Sąd nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do rozstrzygnięcia sprawy. Skoro załatwienie wniosku skarżącego nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak też Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nadal jednak na Sądzie spoczywał określony w art. 149 § 2 p.p.s.a. obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zważył, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w bezczynność i przewlekłość organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie nie zignorował wniosku skarżącego z [...] stycznia 2016r. i mimo przekroczenia ustawowego terminu podjął pewne działania w celu jego rozpatrzenia. Wniosek wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2016 r. Tego samego dnia Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie wydał zarządzenie, w którym skierował wniosek do Kierownika Sekretariatu Wydziału I Cywilnego w celu przygotowania zanonimizowanych danych. Następnie pismem z [...] lutego 2016 r. wnioskodawca został poinformowany o przedłużeniu terminu do udzielenia informacji publicznej z uwagi na konieczność przekształcenia danych. Ponadto z notatek z dnia [...] kwietnia 2016 r. wynika, że opóźnienie w przygotowaniu informacji żądanych wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. spowodowane było znacznym obciążeniem bieżącymi obowiązkami pracowników wykonujących anonimizację wyroków objętych wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie, mając na względzie charakter sprawy oraz fakt, że Prezes Sądu Rejonowego w Kościanie mimo, iż z przekroczeniem terminów określonych w u.d.i.p., to podjął jednak czynności zmierzające do załatwienia wniosku, a także iż owo przekroczenie terminu nie było bardzo znaczne, Sąd uznał, że bezczynność organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (pkt 3 sentencji wyroku). W konsekwencji Sąd nie stwierdził również podstaw do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania, w szczególności kosztów wysłanej w sprawie korespondencji. Jak podnosi się w orzecznictwie, katalog niezbędnych kosztów postępowania wskazany w art. 205 § 1 p.p.s.a. ma charakter wiążący i wyczerpujący. Zgodnie z tym przepisem, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Wykraczające poza zakres tego katalogu koszty - związane z prowadzeniem korespondencji, nie mogły zatem podlegać zasądzeniu na rzecz skarżącego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2015 r., sygn. II SAB/Bd 29/15 i cytowane w nim orzecznictwo; wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wysokość tych kosztów nie została sprecyzowana przez skarżącego, jak również nie wynika z akt sprawy. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), przyznając pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości 480 zł podwyższone o kwotę podatku od towarów i usług (110,40 zł) – łącznie 590,40 zł.