IV SAB/Po 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 września 2013 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta K. do załatwienia wniosku B. P. z dnia [...] lutego [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżącej B. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. B. P. oraz P. P. (dalej skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. (dalej WSA) skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy. Dnia 16 lutego 2013 r. skarżący, powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej udip) złożyli do Prezydenta Miasta K. wniosek o udostępnienie w informacji publicznej poprzez przesłanie 2 protokołów kontroli operatu geodezyjnego [...] przeprowadzonych przed jego zwrotem geodecie. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. organ poinformował skarżących, że zgodnie z przepisami art. 1 ust. 1 udip, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, natomiast art. 6 tej ustawy szczegółowo określa rodzaje informacji publicznej, które podlegają udostępnieniu. Są to informacje publiczne o: polityce wewnętrznej i zagranicznej, podmiotach władzy publicznej, zasadach funkcjonowania tych podmiotów, danych publicznych oraz majątku publicznym. Prawo do informacji, dotyczy dostępu do informacji publicznej, nie zaś domagania się doręczenia egzemplarza dokumentu, w którym jest ona zawarta. Stanowisko w tej sprawie zawarte zostało w orzecznictwie: Wyrok WSA w Lublinie sygnatura akt: II SAB/Lu 78/10 oraz Wyrok WSA w Białymstoku sygnatura akt: II SA/Bk 616/08. Ponadto organ wskazał, że udostępnianie wnioskowanych dokumentów reguluje § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r., w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz.U. 1999 r., nr 49, poz. 493, dalej rozporządzenie z 1999 r.) o treści: "Udostępnianie zasobu polega na umożliwieniu wglądu do oryginałów materiałów lub sprzedaży ich kopii, sporządzanych także na nośnikach informacji, na podstawie: 1) zgłoszenia prac geodezyjnych i kartograficznych, zamówień na materiały do wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych nie podlegających zgłoszeniu lub zamówień na materiały do wykonania operatów szacunkowych nieruchomości - w zakresie zasobu bazowego i zasobu użytkowego, 2) zamówień na mapy i informacje - w zakresie zasobu użytkowego". Organ podniósł, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie stanowi o możliwości wydawania dokumentów z zasobu przejściowego. Podział dokumentacji geodezyjnej na grupy funkcjonalne regulują przepisy Instrukcji technicznej "0-3" "Zasady kompletowania dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej" wprowadzonej do stosowania rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz.U. 1999 r., nr 30 poz. 297). Delegacja ustawowa do ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu zawarta jest w art. 40 ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 124, poz. 1361 ze zm., dalej pr.geod.). Prezydent zwrócił uwagę, że art. 1 ust. 2 udip stanowi, że jej przepisy nie naruszają innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Pismem z dnia 19 marca 2012 r. skarżący wezwali Prezydenta do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem z 16 lutego 2012 r. W odpowiedzi na powyższe pismo organ poinformował skarżących, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. Pismem z dnia 28 marca 2013 r. skarżący wnieśli do WSA skargę na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wskazując, że cała argumentacja organu dowodzi naruszenia przez Prezydenta ratio legis udip i nakazu interpretowania jej przepisów w sposób zgodny z art. 61 Konstytucji RP, a zatem maksymalnie rozszerzający, na korzyść wnioskującego o udzielenie informacji publicznej. Skarżący podnieśli, że w orzecznictwie sądowo administracyjnym, doktrynie i literaturze podkreśla się, że celem prawa do informacji publicznej jest zapewnienie jawności życia publicznego, przejrzystości działań organów państwa, a w konsekwencji zapewnienie możliwości wpływania obywateli na postępowanie władz publicznych w zakresie, w jakim pozwala na to system demokratycznego państwa prawa. Zdaniem skarżących, organ ignoruje w ten sposób zapisy Zielonej Księgi Wspólnoty Europejskiej i orzecznictwo ETS. Precyzują one granice oraz instrumenty dostępu do informacji publicznej, które legły u podstaw regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazuje się w nich wprost, że reglamentacja w zakresie dostępu do informacji publicznej powinna cechować się limitowaniem wyjątków od wolnego dostępu do informacji, rygorystyczną i bardzo wąską wykładnią tych wyjątków, proporcjonalnością ich stosowania, oraz zasadą dowodu, co oznacza, że nie wystarcza uprawdopodobnienie przez organ publiczny, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bo potrzebne jest udowodnienie takiej tezy. W świetle w/w zasad, a także treści przepisów załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może nastąpić wyłącznie przez: 1- udzielenie informacji, 2- udzielenie pisemnej odpowiedzi, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, że organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji (art. 4 ust. 3 udip), lub że obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2 udip), 3- odmówienie udzielenia informacji lub umorzenie postępowania w formie decyzji adm. (art. 16 udip), 4- odmówienie decyzją udostępnienia informacji przetworzonej ze względu na niewykazanie przez wnioskodawcę, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, po uprzednim wezwaniu go do wykazania takiego interesu (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip w zw. z art. 64 §2 kpa). Z powyższego wynika, że odmowa udzielenia informacji może nastąpić jedynie w sytuacjach określonych w punktach 2-4. Skarżący zwrócili uwagę, że organ nie odmówił im udzielenia informacji i nie umorzył postępowania w formie decyzji. Nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia informacji przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie wezwał nas też wcześniej do wykazania takiego interesu. W związku z tym pisma WGK 6640.11.2012 nie można żadną miarą traktować jako decyzji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 udip. Pismo to nie ma zresztą cech decyzji administracyjnej wymaganych przez kpa. Skarżący podnieśli także, że organ nie wskazał, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji ani że informacja ta nie jest informacją publiczną. Zdaniem skarżących, lektura treści wniosku dowodzi wprost, że dotyczy on informacji publicznych. Odnosi się one wyłącznie do sfery faktów i stanu wiedzy o sprawach publicznych, wynikających z posiadanej przez Prezydenta urzędowej dokumentacji. Skarżący wskazali, że wyjątek z art. 1 ust. 2 udip należy rozumieć w ten sposób, że jeśli dana informacja publiczna, której żąda wnioskodawca, może być jemu udostępniona na podstawie innego przepisu rangi ustawy, to wykluczone jest zastosowanie co do niej przepisów udip vice versa - jeśli żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna nie może być jemu udostępniona na podstawie innego przepisu rangi ustawy - to należy rozważyć jej udostępnienie na podstawie przepisów udip, która ma w tym wypadku pełne zastosowanie. W świetle art. 1 ust. 2 udip stosowanie jej przepisów jest zatem wyłączone jedynie wtedy, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w trybie przepisów innej ustawy. Zdaniem skarżących, treść pisma WGK 6640.11.2012 dowodzi, że organ ignoruje powyższe zasady, a zwłaszcza drugą z nich, opacznie interpretując wyjątek z art. 1 ust. 2 udip w ten sposób, że jeśli w przywołanym przez niego rozporządzeniu brak jest przepisu pozwalającego na wydanie kserokopii protokołów kontroli operatu KERG 067-12/2010, to znaczy, że nie można ich wydać na podstawie udip. Zdaniem skarżących, zastosowanie udip do Ich wniosku byłoby wyłączone jedynie wtedy, gdyby w innym akcie prawnym i to rangi ustawy (a przywołane przez Prezydenta rozporządzenie ustawą nie jest) był zawarty przepis zapewniający udzielenie im żądanej informacji. Dlatego powoływanie się na unormowania rozporządzenia z 1999 r. było zbędne i bezprzedmiotowe (k. 4-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z 26 kwietnia 2012 r. Prezydent wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie podnosząc, że rozpatrywana sprawa należy do spraw z zakresu wykonawstwa geodezyjnego i kartograficznego. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. 2001 r., nr 78 poz. 837), wykonawca pracy geodezyjnej po jej zakończeniu przekazuje dokumentację do zasobu geodezyjnego w formie i zakresie przewidzianymi w standardach dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie. Stosownie zaś do §9 ust. 1 tego rozporządzenia, przyjęcie pracy geodezyjnej do zasobu sprowadza się do kontroli w zakresie przestrzegania zasad wykonywania prac, osiągnięcie wymaganych dokładności, zgodności opracowania z ww. standardami, spójności topologicznej informacji dostarczonej przez wykonawcę z informacjami uzyskanymi z ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w trakcie realizacji pracy oraz kompletności przekazywanych materiałów. Zgodnie z § 10 ust. 1 pozytywny wynik kontroli odnotowywany jest na wniosku wykonawcy o włączenie wykonanej pracy do zasobu geodezyjnego i stanowi podstawę włączenia dokumentacji do zasobu /ust. 2/. Organ w tym przypadku nie sporządza dokumentu - protokołu kontroli. Natomiast w przypadku stwierdzenia wad, usterek lub nieprawidłowości, wynik kontroli dokumentowany jest w protokole, który zawiera między innymi zalecenia dotyczące usunięcia stwierdzonych wad i usterek oraz wnioski końcowe o przyjęciu bądź odmowie przyjęcia dokumentacji do zasobu. Protokół doręczany jest wykonawcy. Wykonywane przez organ czynności kontrolne o tym zakresie są czynnościami materialno-technicznymi. W opisywanym przypadku protokół kontroli dotyczy pracy geodezyjnej wykonywanej na prywatne zlecenie przez prywatną jednostkę wykonawstwa geodezyjnego i kartograficznego na zasadach umowy cywilno-prawnej. Organ wyjaśnił, że żądana przez wnioskujących informacja nie jest informacją w sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ani też nie jest wyszczególniona w katalogu spraw w art. 6 udip. Organ wskazał, że udostępnianie zasobu geodezyjnego, którego częścią jest protokół kontroli pracy geodezyjnej sporządzony w wyniku czynności sprawdzających organu przed przyjęciem pracy geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, reguluje przepis szczególny, jakim jest rozporządzenie z 1999 r. W piśmie tym podane zostały zasady udostępniania zasobu wg §10 rozporządzenia oraz zasady podziału zasobu na grupy funkcjonalne. Zgodnie z art. 40 ust. 3c pr.geod., udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest odpłatne. Organ nie był zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie udip lub umorzenia postępowania, a wniesienie skargi na jego bezczynność jest niedopuszczalne (wyrok NSA w W-wie I OSK 8/11). Obowiązek udostępnienia informacji nie ma charakteru nieograniczonego. Ograniczenia wynikają także z potrzeby ochrony prywatności osób fizycznych lub tajemnicy przedsiębiorcy (k. 12-15 akt sądowych). W piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. skarżący podnieśli, że z całej treści odpowiedzi na skargę, a wcześniej - z treści pisma WGK 6640.11.2012 nie wynika jednoznacznie, czy przyczyną nieuwzględnienia wniosku było to, że wedle Prezydenta nie dotyczy on informacji publicznej, czy też powołanie się na odmienny tryb udostępniania informacji z art. 1 ust. 2 udip, czy też może łącznie obie wymienione przed chwilą okoliczności, a może jeszcze inne. Argumentacja Prezydenta w tej mierze jest chaotyczna, niespójna, sprowadza się do wybiórczego cytowania treści przepisów i orzecznictwa, bez odniesienia ich do konkretnego stanu faktycznego niniejszej sprawy, co wyklucza możliwość rzetelnej, merytorycznej kontroli zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Skarżący podnieśli, że Prezydent sporządzając protokoły kontroli będące przedmiotem wniosku nie prowadził wyłącznie żadnej jednostkowej, indywidualnej sprawy, ale wykonywał w ten sposób równocześnie przypisane swemu urzędowi czynności urzędowe, będące oczywistym elementem zleconych jemu ustawą czynności z zakresu administracji publicznej i służące realizacji zadań publicznych. W świetle treści przepisów pr.geod., oraz Rozporządzenia MRRiB z 16 lipca 2001 r., prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także kontrola wszelkich składanych do niego opracowań geodezyjnych, są czynnościami z zakresu administracji publicznej zleconymi Prezydentowi i jako takie podlegają regułom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bez znaczenia jest również podnoszona przez Prezydenta okoliczność, że geodeta nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne, że działa w imieniu swoich cywilnoprawnych zleceniodawców, wykonując zlecone przez nich prace geodezyjne. Teza taka jest co do zasady sprzeczna z przepisami ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, wedle których geodeta jest osobą zaufania publicznego, zaś wykonywane przez niego czynności wznowienia znaków granicznych były czynnościami publicznymi, albowiem dokonano ich na podstawie wydanej geodecie urzędowej dokumentacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zaś sporządzony w ich następstwie operat geodezyjny został także przyjęty do tego zasobu. Skarżący wskazali, że operat geodezyjny, którego dotyczą te protokoły, odnosił się do wznowienia wspólnych znaków granicznych działki 20/14 z ich działkami 20/7, 20/9, 20/13 i 20/8, z tego powodu mają pełne i uzasadnione prawo dowiedzieć się, jakie uchybienia popełnił geodeta przy jego sporządzaniu. W ocenie skarżących, dla skuteczności odmowy udzielenia nam żądanej informacji publicznej nie wystarczyło też na pewno ogólnikowe odwołanie się do ograniczeń w zakresie jej udzielania, wynikających "z potrzeby ochrony prywatności osób fizycznych lub tajemnicy przedsiębiorcy (k. 35-39 akt sądowych). Postanowieniem z 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 42/12, WSA umorzył postępowanie co do skarżącego P. P., z uwagi na cofnięcie przez Niego skargi (k. 116-118 akt sądowych). Pismem z 28 sierpnia 2013 r. B. P. (dalej skarżąca) dokonała sprecyzowania sformułowanych w niniejszej sprawie zarzutów, wskazując na naruszenie przez Prezydenta "art. 1 ust. 1-2, 3 ust. 1 pkt 1, 4 ust. 3, 5, 6, 14 ust. 1-2, 16 udip w zw. z art. 61 Konstytucji RP, art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 35 §1-3, 75 §1, 77 §1, 78 §1, 80, 81, 107 §1-5 kpa – w zakresie szczegółowo opisanym w skardze z 28 marca 2013 r. (k. 141-142 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności (T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 109, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., str. 38-39). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów, stosownie do art. 149 ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przedmiotem skargi na bezczynność w niniejszej sprawie było nieudzielanie skarżącej informacji publicznej o którą wystąpiła do Prezydenta w piśmie z [...] lutego 2012 r. Skarżąca zwróciła się wówczas o przesłanie dwóch protokołów kontroli operatu geodezyjnego [...] przeprowadzonych przed jego zwrotem geodecie celem usunięcia stwierdzonych uchybień oraz po ich usunięciu. Informacja ta po dzień dzisiejszy nie została Jej udzielona. Prezydent w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że żądana informacja ma charakter jednostkowy i indywidualny. Nie odnoszą się do niej przepisy udip. Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 udip, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 udip). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f udip, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Stosownie do art. 1 ust. 2 udip, przepisy tej ustawy nie naruszają innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W ten sposób uprawnionym jest dokonanie podziału trybu i sposobu udzielenia informacji publicznej na dwie kategorie, a mianowicie na podlegające udostępnieniu w trybie udip oraz w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. W razie istnienia odrębnej regulacji prawnej dotyczącej udostępniania określonego rodzaju informacji publicznej, ma ona pierwszeństwo przed udip, która nie może naruszać szczególnych zasad dostępu do tego rodzaju informacji (wyrok NSA z 20 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2451/11, baza orzeczeń NSA). Uzyskanie dostępu do informacji publicznej w szczególnym trybie związane jest ze specyfiką regulacji ustaw szczególnych względem udip oraz odrębnymi wymogami uzyskania tego typu informacji w sposób fachowy i rzetelny. Jeżeli ustawodawca określił szczególne sposoby uzyskiwania określonego rodzaju informacji, zastosowanie ogólnej regulacji udip prowadziłoby do obejścia tych zasad, co mogłoby przełożyć się również na jakość i rzetelność udzielanej informacji publicznej. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że szczególny tryb udostępniania danych i informacji zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym określony został w przepisach rozdziału 7 pr.geod. Tryb ten nie znajdował jednak zastosowania w niniejszej sprawie, czego konsekwencją była konieczność rozważenia przez Prezydenta udzielenia skarżącej informacji publicznej na zasadach ogólnych określonych w udip. Stosownie do art. 2 pkt 10 pr.geod., państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny został zdefiniowany jako zbiór map oraz materiałów fotogrametrycznych, teledetekcyjnych, rejestrów, wykazów, informatycznych baz danych, katalogów danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Zasób ten zgodnie z art. 40 ust. 2 pr.geod. składa się z zasobu centralnego, zasobów wojewódzkich i zasobów powiatowych. Stanowi on własność Skarbu Państwa i jest gromadzony w ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Szczegółowe zasady udostępnienia zasobu geodezyjnego zostały określone w rozporządzeniu z 1999 r. W §4 ust. 3 przywołanego rozporządzenia, ustalone zostały trzy grupy funkcjonalne zasobu, uwzględniające charakter, cel oraz sposób wykorzystywania jego materiałów. Są nimi: zasób bazowy, zasób użytkowy i zasób przejściowy. Zgodnie z §10 ust. 1 pkt 1-2 rozporządzenia z 1999 r., udostępnienie zasobu polega na umożliwieniu wglądu do oryginałów materiałów lub sprzedaży ich kopii, sporządzanych także na nośnikach informacji na podstawie: 1) zgłoszenia prac geodezyjnych i kartograficznych, zamówień na materiały do wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych nie podlegających zgłoszeniu lub zamówień na materiały do wykonania operatów szacunkowych nieruchomości - w zakresie zasobu bazowego i zasobu użytkowego, 2) zamówień na mapy i informacje - w zakresie zasobu użytkowego. W niniejszej sprawie skarżąca zwróciła się do Prezydenta o udzielenie informacji publicznej dotyczącej dwóch protokołów kontroli operatu geodezyjnego [...], przed ich zwrotem geodecie celem usunięcia stwierdzonych uchybień oraz po ich usunięciu. Wskazane protokoły należą do zasobu przejściowego, w którego obręb wchodzą nie zakwalifikowane do zasobu bazowego i użytkowego materiały pomocnicze. Zarówno w pr.geod., jak i w rozporządzeniu z 1999 r. nie zostały określone zasady udostępniania danych z tego zasobu. Prawodawca nie przesądził jednocześnie, że dane pochodzące z tego zasobu objęte zostały klauzulą tajności, wskazując jedynie w sposób generalny w §10 ust. 3 rozporządzenia z 1999 r., że udostępnianie zasobu odbywa się z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz o ochronie danych osobowych. Prezydent powinien był zatem wziąć pod uwagę, że skarżąca ubiegała się o udzielenie informacji publicznej w postaci udostępnienia dokumentu urzędowego i zastanowić się, czy wobec braku szczególnego trybu w pr.geod. i aktach prawnych niższej rangi, nie udzielić skarżącej żądanej informacji na zasadach ogólnych. Tym niemniej rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że dnia 8 czerwca 2012 r. przestało obowiązywać rozporządzenie z 1999 r., które zostało uchylone mocą art. 23 pkt 13 lit. c ustawy z 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz.U. 2010 r., nr 76, poz. 489). O ile zatem w dniu złożenia podania o udzielenie informacji publicznej obowiązywały jeszcze przepisy rozporządzenia z 1999 r., o tyle w dniu orzekania przez sąd stan prawny uległ w powyżej wskazanym zakresie zmianie. Przy czym orzekając w sprawach skarg na bezczynność sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny istniejący w chwili wyrokowania. Dlatego obecnym stanie prawnym jedynie przepisy udip umożliwiają uzyskanie przez skarżącą żądanych informacji, zgodnie z zasadami przejrzystości, niedyskryminacji i niewyłączności. Wobec braku szczególnej regulacji dotyczącej sformułowanego przez skarżącą żądania udzielenia informacji publicznej, w aktualnym stanie prawnym Prezydent powinien uczynić zadość temu żądaniu stosując przepisy udip. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd w pkt 1 wyroku działając na podstawie art. 149 §1 ppsa zobowiązał Prezydenta do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2012 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W pkt 2 wyroku Sąd w oparciu o art. 149 §1 ppsa stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd kierował się w tym względzie znacznym stopniem skomplikowania materii prawnej, która miała zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym zaistniałą w toku postępowania zmianą stanu prawnego, oraz działaniem Prezydenta, które nie wiązało się z odmową udzielenia informacji publicznej z powodu opieszałości, braku aktywizmu, czy też zlekceważenia osoby wnioskodawcy. W 3 pkt wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od Prezydenta na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.