IV SAB/Po 43/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2016 r. o udostepnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku o którym mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Spółka A (zwane dalej również jako "skarżąca Spółka") złożyło do Prezydenta Miasta wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sprawie inwestycji: "[...]", w zakresie dotyczącym rozebrania między ulicami Z. i G., dużego i głębokiego basenu przeciwpożarowego z wodą, zaznaczonego na załączniku, tj. dokąd wg dokumentacji miała być odprowadzona lub wywieziona z tego basenu woda wraz z zalegającym w niej mułem i innymi nieczystościami a dokąd została odprowadzona faktycznie. Dodatkowo skarżąca Spółka wniosła o udostępnienie informacji, gdzie odprowadzono lub wywieziono wodę z mułem, która ciągle nachodziła do powstałego po rozbiórce basenu zagłębienia. Jednocześnie, na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o udostępnianiu informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058; zwanej dalej jako "u.d.i.p.") Skarżąca Spółka wniosła o udostępnienie powyższej informacji poprzez przesłanie informacji na wskazany w skardze adres oraz na adres poczty elektronicznej [...]. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta pismem z dnia [...] styczna 2016 r. poinformował skarżącą Spółkę, że udostępnienie odpowiedzi nastąpi w terminie do 2 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku, co jest uzasadnione koniecznością pozyskania stosownej informacji z miejskiej jednostki organizacyjnej - Zarządu Transportu Miejskiego. Następnie pismem z dnia [...] marca 2016 r. Prezydent Miasta poinformował skarżącą Spółkę, że nieuprawniona jest teza, że przedmiotowy kolektor stanowi własność Miasta P.. Teza ta nie została w żaden sposób przez skarżącą Spółkę potwierdzona ani udokumentowana, a sprowadza się jedynie do ogólnikowego i gołosłownego stwierdzenia, że kolektor należał do Skarbu Państwa i z tego względu nabycie własności przez Miasto P. nastąpiło w wyniku komunalizacji. Prezydent Miasta wyjaśnił, że w wyniku powołania samorządu terytorialnego w 1990 r. gminy stały się podmiotami publicznoprawnymi uzyskując prawo posiadania majątku, odbywało się to jednak zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie gminnym (...) (Dz.U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Niezbędne było jednak uzyskanie przez gminę decyzji wojewody w sprawie nabycia mienia z mocy prawa lub przekazania mienia na wniosek gminy. Ponadto przed uzyskaniem decyzji w sprawie nabycia mienia z mocy prawa, na podstawie art. 17 ustawy gmina była zobowiązana do sporządzenia spisu inwentaryzacyjnego mienia, a szczegółowy sposób dokonywania inwentaryzacji mienia podlegającego komunalizacji został określony w instrukcji stanowiącej załącznik do uchwały nr 104 Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. (M.P. Nr 30, poz. 235). Inwentaryzacja obiektów i urządzeń tworzących infrastrukturę techniczną powinna obejmować m.in. majątek wodociągów i kanalizacji, znajdujący się we władaniu przedsiębiorstw bądź zakładów budżetowych, taki jak: ujęcia, sieci, oczyszczalnie, połączenia prowadzące do budynków i zdroje uliczne. Jak wskazał Prezydent Miasta brak tytułu prawnego Miasta do przedmiotowego kolektora został potwierdzony przez Zarząd Dróg Miejskich, jak i przez Spółkę B (następcę prawnego [...]), który stwierdził, że nie jest właścicielem kolektora i nigdy nie wszedł w jego posiadanie z uwagi na to, iż jest on zlokalizowany w instalacji wewnętrznej klienta. Prezydent Miasta podkreślił, że inwestycja "[...]" była przeprowadzona zgodnie ze wydanym przez Wojewodę W. pozwoleniem na budowę i sztuką budowlaną - nie miała zatem wpływu na stan kolektora. W ocenie Prezydenta [...] nie istnieją przesłanki uzasadniające twierdzenie, że to Miasto P. zniszczyło przedmiotowy kolektor oraz, że Miasto P. nie jest właściwe w sprawach poruszanych w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., a także w kwestiach poruszanych we wcześniejszych pismach. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Prezydent Miasta w uzupełnieniu pisma z dnia [...] marca 2016 r. poinformował, że w odnalezionych przez miejską jednostkę organizacyjną - ZTM dokumentach dotyczących budowy "[...]" z 2011 r. odnaleziono karty przekazania odpadu z przeprowadzonych prac rozbiórkowych zbiornika p-poż o powierzchni 1100 m2. Jak wynika z informacji przekazanych przez Zarząd Transportu Miejskiego wykonawca ww. inwestycji (Spółka C .), w ramach prac rozbiórkowych wypompował wodę ze zbiornika do kanalizacji przy ul. [...], a następnie dokonał rozbiórki konstrukcji betonowej płaszcza basenu. Woda w basenie p-poż nie była zanieczyszczona mułem, co potwierdza decyzja środowiskowa z dnia [...] września 2016r. nr [...], która nie zawierała żadnych wytycznych w zakresie konieczności specjalnego potraktowania wody ze zbiornika. Natomiast pozostałe odpady po usunięciu wody zostały wywiezione i zutylizowane zgodnie z przepisami prawa. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Prezydent Miasta poinformował skarżącą Spółkę, że pismo z dnia [...] marca 2016 r. stanowi odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Spółka A w złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej. Skarżąca Spółka wniosła o: - zobowiązanie Prezydenta Miasta do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, - stwierdzenie bezczynności Prezydenta Miasta z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2013 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako "p.p.s.a.") w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z art 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżąca Spółka przedstawiła stan faktyczny sprawy i stwierdziła, że pismo z dnia [...] marca 2016 r. nie tylko nie odpowiada na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale jego charakter odbiega od norm jakie powinny być zachowane między Urzędem, a wnioskodawcą. Stanowi to rażące naruszenie prawa, niemożliwe do zaakceptowania. Nie udzielenie informacji przyczynia się między innymi do uniemożliwienia wyjaśnienia przyczyn zalewania nieruchomości skarżącej Spółki położonej w P. przy ul [...], co ma związek z wykonaną budową przedłużenia [...]. Wyjaśnieniu tej sprawy miały i mają służyć pytania zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania lub oddalenie skargi. Prezydent Miasta wyjaśnił, że pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. poinformował, iż udzielenie stosownej odpowiedzi nastąpi w terminie 2 miesięcy, a kolejnym pismem z dnia [...] marca 2016 r., Wydział Transportu i Zieleni ustosunkował się częściowo do żądania skarżącej Spółki. Ponadto w piśmie dnia [...] maja 2016r., Wydział Transportu i Zieleni udzielił skarżącej Spółce obszernej informacji na tematy związane wnioskiem o udzielenia informacji publicznej. W ocenie Prezydenta [...] przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna bowiem skarżąca Spółka nie wyczerpała środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718). Prezydent Miasta wskazał jednocześnie, że skarga powinna zostać odrzucona bowiem zgodnie z art.52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka nie dochowała wymogu formalnego o jakim mowa w zacytowanym przepisie, w związku z czym uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna i winna być odrzucona. Niezależnie od powyższego, pełnomocnik Prezydenta Miasta wnosi o umorzenie postępowania. Za uwzględnieniem tego żądania przemawia fakt, że stronie skarżącej została udzielona żądana informacja, w szczególności w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. Z ostrożności procesowej Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi z uwagi na brak merytorycznych przesłanek do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa stosownie do art., 119 pkt 4 p.p.s.a. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (dodanym od 15 sierpnia 2015 r.) kontrola ta obejmuje także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). W pierwszej kolejności należało odnieść się do wniosku Prezydenta Miasta o odrzucenie skargi. Organ wnosząc o odrzucenie skargi stwierdził, że jest ona niedopuszczalna bowiem nie została poprzedzona wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 21 u.d.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie jednak z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych dopuszczalność skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest warunkowana poprzedzeniem jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.) (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało uznać za dopuszczalną. Przechodząc natomiast do omówienia merytorycznych motywów podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji określa ustawa o dostępie do informacji publicznej. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie pozostaje, że Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej. Wynika to z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przechodząc do omówienia przedmiotowego zakresu zastosowania przepisów omawianej ustawy wskazać trzeba, że w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zawarto legalną definicję pojęcia "informacji publicznej", przez którą, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, a także o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 744/15 informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Przed przejściem do oceny czy wniosek złożony przez skarżącą Spółkę dotyczy spraw zawierających się w pojęciu informacji publicznej w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymagało co w rzeczywistości stanowiło treść żądania w nim zawartego. Sposób sformułowania żądania udostępnienia informacji publicznej, a także treść odpowiedzi na wniosek udzielonej przez Prezydenta Miasta, może bowiem powodować pewne wątpliwości co do jego zakresu przedmiotowego. Przyjąć jednak trzeba, że dotyczył on udostępnienia zawartej w dokumentacji informacji dotyczących planowanego miejsca odprowadzenia i wywiezienia wody wraz zalegającym z nią mułem z basenu przeciwpożarowego oraz faktycznego miejsca jej wywiezienia, w trakcie realizacji inwestycji "[...]". W ocenie Sądu informacja żądana przez skarżącą Spółkę stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczy ona bowiem spraw związanych z gospodarowaniem mieniem komunalnym, bowiem roboty których dotyczył wniosek wykonane miałby być na nieruchomości stanowiącej własność Miasta P. oraz w ramach inwestycji zleconej przez Miasto. Ponadto skarżąca Spółka wskazała we wniosku, że chodzi jej o informację utrwaloną w dokumentach. Okoliczności tej nie kwestionuje również Prezydent Miasta, który już po wniesieniu niniejszej skargi, pismem z dnia [...] maja 2016 r. udostępnił żądaną informację informując skarżącą Spółkę, że "w odnalezionych przez miejską jednostkę organizacyjną - ZTM dokumentach dotyczących budowy "[...]" z 2011 r. odnaleziono karty przekazania odpadu z przeprowadzonych prac rozbiórkowych zbiornika p-poż o powierzchni 1100 m2. Jak wynika z informacji przekazanych przez Zarząd Transportu Miejskiego wykonawca ww. inwestycji (Spółka C .), w ramach prac rozbiórkowych wypompował wodę ze zbiornika do kanalizacji przy ul. [...], a następnie dokonał rozbiórki konstrukcji betonowej płaszcza basenu. Woda w basenie p-poż nie była zanieczyszczona mułem, co potwierdza decyzja środowiskowa z dnia [...] września 2016 r. nr [...], która nie zawierała żadnych wytycznych w zakresie konieczności specjalnego potraktowania wody ze zbiornika". Udostępnienie żądanej informacji już po wniesieniu skargi nie powoduje jednak, że niniejsze postępowanie stało się w całości bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 ust. 1a p.s.a.) Tym samym z uwagi na udostępnienie żądanej informacji po wniesieniu skargi bezprzedmiotowym stało się jedynie orzekanie w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności i tylko w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Niezbędnym było natomiast stwierdzenie, czy organ pozostawał w bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Termin w jakim informacja publiczna powinna zostać udostępniona na żądanie uprawnionego podmiotu określa art. 13 ust. 1 u.d.d.i.p. wskazując, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Bez wątpienia udostępnienie żądanej w niniejszej sprawie informacji nie nastąpiło we wskazanym powyżej terminie. Wniosek Skarżącej wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2016 r. Wprawdzie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Prezydent Miasta poinformował skarżącą Spółkę, że w związku z koniecznością pozyskania stosownej informacji z miejskiej jednostki organizacyjnej – Zarządu Transportu Miejskiego, informacja zostanie udostępniona w terminie do 2 miesięcy, to jednak w terminie tym informacja ta nie została udostępniona. Za załatwienie wniosku nie może bowiem zostać uznane pismo z dnia [...] marca 2016 r., w którym Prezydent Miasta odniósł się jedynie do nieobjętej wnioskiem kwestii własności kolektora, jego zniszczenia w trakcie robót oraz naprawy tego kolektora. Żądana informacja została udostępniona w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., a więc już po upływie terminów przewidzianych przepisami ustawy o udostępnianiu informacji publicznej, co skutkować musi uznaniem, że organ pozostawał w bezczynności. Z kolei oceniając charakter stwierdzonej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. uznać należało, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć należy, że Prezydent Miasta poinformował skarżącą Spółkę o braku możliwości udostępnienia informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto Sąd miał na uwadze, że do czasu udostępnienia informacji organ prowadził korespondencję ze skarżącą Spółką, a sposób zredagowania wniosku mógł powodować pewne wątpliwości interpretacyjne co do przedmiotu żądania. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o wymierzenie organowi grzywny. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej (pkt 1 wyroku), na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 wyroku), a na podstawie art. 149 § 1 a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. (pkt 3 wyroku). O kosztach postępowania (pkt 4 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając kwotę stanowiąca równowartość uiszczonego wpisu (100 zł).