IV SAB/Po 47/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę w całości; 2. nakazuje ściągnąć od skarżącego M. R. na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 23 stycznia 2025 r. M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Komendanta Policji w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzucono naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001r, (Dz.U. 2001 nr 112 poz. 1198) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych - poprzez niezasadne uznanie, że udostępnienie wnioskowanej informacji będzie jednocześnie oznaczało ujawnienie danych objętych ochroną prywatności osoby fizycznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. 3) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 28 października 2024r. niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 28 października 2024r. skarżący złożył osobiście w Biurze Podawczym Komendy Miejskiej Policji w K., wniosek o udostępnienie w trybie art. 2. ust. 1 ustawy informacji publicznej dotyczącej osoby sprawującej funkcję w organie władzy publicznej, pełniącego służbę w KMP w K. [...]. S. L., w pełnym zakresie dopuszczalnym prawem, a zwłaszcza: 1. uzyskane wykształcenie z uwzględnieniem wszystkich etapów kształcenia i latach ich ukończenia, wraz z nazwą placówek oświatowych i naukowych, z uzyskanymi tytułami zawodowymi i naukowymi włącznie, 2. przebieg służby w Policji, w tym odbyte szkolenia podstawowe, uzupełniające, zakres uzyskanych ocen, kompetencji i uprawnień, przydział służbowy do jednostek Policji, wyniki badań psychologicznych i testów sprawnościowych, 3. udzielane nagrody, wyróżnienia, jak i stosowane kary dyscyplinarne, zgodnie z treścią Ustawą o Policji. Decyzją nr [...] z dnia 7 listopada 2024 r. Komendant Miejski Policji w K. odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji w całości, wskazując że udostępnienie wnioskowanej informacji prowadziłoby do udostępnienia danych objętych ochroną prywatności osoby fizycznej, podkreślając dodatkowo, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające ochronę prywatności. Skarżący od w/w decyzji wniósł odwołanie. Komendant Policji wydał dnia 5 grudnia 2024 r. decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżaną decyzję organu I instancji. W ocenie skarżącego termin do udostepnienia informacji upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku. W związku z tym organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że w związku ze złożonym 28 października 2024 r. wnioskiem, Komendant Miejski Policji w K. wydał dnia 7 listopada 2024 r. decyzję Nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wydając decyzję Organ I instancji przyjął stanowisko, że wniosek Skarżącego podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji, co z kolei prowadzi do konkluzji, że informacje dotyczące pełniącego służbę policjanta, nie podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. W wyniku rozpoznania odwołania od w/w decyzji, Komendant Policji decyzją z dnia 5 grudnia 2024 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że nie podziela w żaden sposób podniesionych przez Skarżącego zarzutów zawartych w treści skargi na bezczynność z dnia 23 stycznia 2025 r., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, uznając tym samym, że skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Komendanta Policji w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 28 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1987/2018, opubl. w CBOSA). Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j., dalej "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności. Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) albo o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Bezczynność zachodzi również wówczas, gdy organ udzieli informacji niepełnej. W każdym z tych przypadków zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Komendant Wojewódzki Policji, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej może: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. W przedmiotowej sprawie organ w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z 28 października 2024 r., wydał dnia 7 listopada 2024 r. decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji. Decyzja została wydana w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku organowi. W związku z powyższym organ uwolnił się skutecznie z zarzutu bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Reasumując, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy niezbicie o tym, że organ nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniesioną skargę jako niezasadną, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się do punktu 2 wyroku wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 223 § 2 p.p.s.a. jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę.