IV SAB/Po 62/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ B. Popowska Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. K. T. złożył skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej Komendant Miejski) w przedmiocie wydania zaświadczenia. Skarżący domagał się od Komendanta Miejskiego wydania zaświadczenia o interwencji policji w dniu [...] sierpnia 2009 r. w [...], "dotyczącej naruszenia posiadania nieruchomości wraz z podaniem danych osobowych i adresowych osoby przestawiającej opłotowanie", celem "przedstawienia w sądzie w sprawie o ochronę posiadania". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie sądowoadministracyjne regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Zgodnie z art. 1 ppsa, ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Stosownie natomiast do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywid. sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publ.; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na mocy § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak stanowi art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie więc z tym przepisem wydawanie zaświadczeń przez organ administracji publicznej jest uregulowane przepisami kpa. Stosownie zaś do słowniczka zamieszczonego w art. 5 § 2 kpa, organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 kpa (inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych). W znanym tut. Sądowi z urzędu postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OZ 1066/09 (niepubl.), w którym to postępowaniu skarżący był stroną, NSA wyraził między innymi pogląd, zgodnie z którym przedmiotem zaświadczenia w rozumieniu art. 217 kpa nie mogą być opisy działania lub zachowania innej osoby w odrębnym postępowaniu oraz ocena ich legalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 1997 r., sygn. akt I SA 1377/96). Powyższy pogląd ma pełne zastosowanie w niniejszej sprawie. Należy zwrócić uwagę i na to, że dany komendant policji mógłby zostać uznany za organ administracji publicznej, gdyż jest innym, niż organ administracji publicznej organem państwowym, ale tylko wtedy, gdyby był powołany do załatwienia spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Skarżący zaś domagał się wydania zaświadczenia na temat czynności służbowej, podjętej przez patrol funkcjonariuszy policji, a więc w sprawie, w której nie miały zastosowania przepisy kpa dotyczące wydawania zaświadczeń, w tym przepisy mówiące o obowiązku wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 219 kpa) i prawie do zażalenia na takie postanowienie. Nie jest to zatem żadna sprawa, w której - zgodnie z wyżej wymienionym art. 3 § 2 pkt 8 ppsa można wnieść skargę na bezczynność organu administracji publicznej. Z tych samych względów Sąd administracyjny nie mógł też rozstrzygać o samym obowiązku wydania zaświadczenia na temat czynności służbowej, podjętej przez patrol funkcjonariuszy policji. Wobec powyższego, uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i art. 58 §3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Popowska ja